Соқиои бода ки айём тараб ме ояд

ساقیا باده که ایام طرب می‌آید

Шавқ дар дили зи паии лаҳв ва лаъиб ме ояд

شوق در دل ز پی لهو و لعب می‌آید

Зодаи зуҳд ва риё нест ба ҷузи мотами ғам

زاده زهد و ریا نیست به جز ماتم غم

Нозами он об казу буи тараб ме ояд

نازم آن آب کزو بوی طرب می‌آید

Навҷавонон ба киришмаи дили перони бибаранд

نوجوانان به کرشمه دل پیران ببرند

Ишқу перии зи миннат аз чаҳ аҷаб ме ояд

عشق و پیری ز منت از چه عجب می‌آید

Сабаби мастии мо партави соқист ба ҷом

سبب مستی ما پرتو ساقیست به جام

То нагӯйӣ асар аз об ънб ме ояд

تا نگویی اثر از آب عنب می‌آید

Духтари рузи адаби омухти зи чӯби андари хам

دختر رز ادب آموخت ز چوب اندر خم

Зони паии тарбияти аҳл адаб ме ояд

زآن پی تربیت اهل ادب می‌آید

Парда бигирифт ки то пардаи сӯфии бадарад

پرده بگرفت که تا پرده صوفی بدرد

Солик аз роиҳа ӯ ба талаб ме ояд

سالک از رایحه او به طلب می‌آید

То битобад ба шабистони ҳарифон чун хур

تا بتابد به شبستان حریفان چون خور

Лоҷарам дар бар риндони ҳама шаб ме ояд

لاجرم در بر رندان همه‌شب می‌آید

Давра умр кунад тоза ба мисатон арча

دوره عمر کند تازه به مستان ارچه

Ҷомро ҷон ба ҳамаи давр ба лаб ме ояд

جام را جان به همه دور به لب می‌آید

Ҳарчӣ роҳаст ба олами насабу ном валек

هرچه راهست به عالم نسب و نام ولیک

Ба ҷуз аз ишқ ки беном ва насаб ме ояд

به جز از عشق که بی‌نام و نسب می‌آید

Гар мусаббиб ба ҷаҳонаст худованди ҳаким

گر مسبب به جهانست خداوند حکیم

Ишқ дар олами асбоб сабаб ме ояд

عشق در عالم اسباب سبب می‌آید

Ишқи сармад чаҳ буд матлаъи анвори азал

عشق سرمد چه بود مطلع انوار ازل

Ки гуҳии мазҳари асмо ва лақаб ме ояд

که گهی مظهر اسما و لقب می‌آید

Гоҳи сайфи аллоҳи мслўлу гуҳии боби аллоҳ

گاه سیف الله مسلول و گهی باب الله

Гоҳи ошуфтаи алии мейр араб ме ояд

گاه آشفته علی میر عرب می‌آید