Даврӣ аз ҳам нафасони андакӣ аз хонаи мо

دوری از هم نفسان اندکی از خانه ما

Комшби афрошти илми барқ ба кошонаи мо

کامشب افراشت علم برق به کاشانه ما

Соқии майкада чун май ба ҳарифони паймӯд

ساقی میکده چون می به حریفان پیمود

Ивази бодаи шарари рехт ба паймонаи мо

عوض باده شرر ریخت به پیمانه ما

На сари зулфи бтонст ки дасти азалӣ

نه سر زلف بتانست که دست ازلی

Сохт занҷир барои дили девонаи мо

ساخت زنجیر برای دل دیوانه ما

Дида огоҳ шуд аз сӯзи дарун тӯфон кард

دیده آگاه شد از سوز درون طوفان کرد

Оҳ агар фош шавад пеши каси афсонаи мо

آه اگر فاش شود پیش کس افسانه ما

Ман ббҳрини ғамаши биҳдаҳ дар ғарқобам

من ببحرین غمش بیهده در غرقابم

Зонка ғаввос дигар бардаи дурдонаи мо

زانکه غواص دگر برده دردانه ما

Пери майхонаи саҳари мужда бмстон медод

پیر میخانه سحر مژده بمستان میداد

Ки хтобхш буд афви Каримонаи мо

که خطابخش بود عفو کریمانه ما

Дилу дайни ақлу хиради гӯи бунаади толиби дӯст

دل و دین عقل و خرد گو بنهد طالب دوست

Ҷон бетонҳо насазад тӯҳфаи ҷононаи мо

جان بتنها نسزد تحفه جانانه ما

На ҳаммомам ки бгндми бФрибди домам

نه حمامم که بگندم بفریبد دامم

Зулф домаст ва буд холи сияҳи донаи мо

زلف دام است و بود خال سیه دانه ما

Ҳама хомӯш нишинанд млоик аз зикр

همه خاموش نشینند ملایک از ذکر

БФлк гар бирасад наъраи мастонаи мо

بفلک گر برسد نعره مستانه ما

Хост аз пери Муғони соликии эксири мурод

خواست از پیر مغان سالکی اکسیر مراد

Гуфт хокаст бар ҳиммати мардонаи мо

گفت خاکست بر همت مردانه ما

Ҳиндӯӣ оташ ишқаст дили ошуфта

هندوی آتش عشقست دل آشفته

Шамъ ҳар ҷамъ насузад пари парвонаи мо

شمع هر جمع نسوزد پر پروانه ما

Ишқ чаҳ машъалаи таври азали нури алӣ

عشق چه مشعله طور ازل نور علی

Ки буд равшан аз ӯ дар ду ҷаҳони хонаи мо

که بود روشن از او در دو جهان خانه ما