Соқии зи ҷоми кашф аз ин роз ме кунад

ساقی ز جام کشف از این راز می‌کند

Кобўоби хайри пери Муғон боз ме кунад

کابواب خیر پیر مغان باز می‌کند

Мнсўрўор мекашадаш бар фарози дор

منصوروار می‌کشدش بر فراز دار

Онро ки мейри ишқ сарафроз ме кунад

آن را که میر عشق سرافراز می‌کند

Мардӯд ҳар дараст ва буд хор ҳар назар

مردود هر در است و بود خار هر نظر

Онро ки пери майкада эъзоз ме кунад

آن را که پیر میکده اعزاز می‌کند

Рӯй ниёз мо набӯд ҷуз ба кӯии дӯст

روی نیاز ما نبود جز به کوی دوست

Бигзор то замона ба мо ноз ме кунад

بگذار تا زمانه به ما ناز می‌کند

Ҳошо ки ранг ва бе ту дар дайгарӣ буд

حاشا که رنگ و بی‌تو در دیگری بود

Худро агар ки гул ба ту анбоз ме кунад

خود را اگر که گل به تو انباز می‌کند

Доне чаҳ кард бо дили ман лашкари мижа

دانی چه کرد با دل من لشکر مژه

Бо съўаҳи ончии чнгл шаҳбоз ме кунад

با صعوه آنچه چنگل شهباز می‌کند

Ошуфтаи ҷои зулф ту гирад зимоми хуср

آشفته جای زلف تو گیرد زمام خسر

Итнобро ба дил чаҳ ба эҷоз ме кунад

اطناب را به دل چه به ایجاز می‌کند