Бскаҳ бархест маро аз дили ғмФрсои дӯд

بسکه برخاست مرا از دل غمفرسا دود

Зотшин рӯй ту бархест нгоринои дӯд

زآتشین روی تو برخاست نگارینا دود

Оинаи рӯи снмои ин дил сангин бигзор

آینه رو صنما این دل سنگین بگذار

Оҳ аз Андам ки барояд здли шайдои дӯд

آه از آندم که برآید زدل شیدا دود

Чанд савдои сари зулфи накӯёни аидл

چند سودای سر زلف نکویان ایدل

Ки баромади здмоғи ман аз ин савдои дӯд

که برآمد زدماغ من از این سودا دود

Дӯд авдаст ки аз миҷмара бархеста аст

دود عود است که از مجمره برخاسته است

ё ки аз рӯй ту аз зулфи ғбиросои дӯд

یا که از روی تو از زلف غبیرآسا دود

Қурси хурро набӯд дӯди рахтро чаҳ фитод

قرص خور را نبود دود رخت را چه فتاد

Балки печида дар ӯ зоаҳи даруни мо дӯд

بلکه پیچیده در او زآه درون ما دود

Он хати ғолияи осо чаҳ бирав дидаи падед

آن خط غالیه آسا چه برو دیده پدید

Гуфт пайдо шуда аз меҳри ҷаҳони орои дӯд

گفت پیدا شده از مهر جهان آرا دود

Оташини оҳи ман ошуфтаи бшбҳои фироқ

آتشین آه من آشفته بشبهای فراق

Ҳамчуи хошок бар оради здли дарёи дӯд

همچو خاشاک بر آرد زدل دریا دود

Охир эй шамъи туро сӯзи даруни вонншст

آخر ای شمع تو را سوز درون واننشست

То зпрўонаҳ баровардӣ бе парвои дӯд

تا زپروانه برآوردی بی پروا دود

Магар аз хоки Наҷаф серума кунам чашмон ро

مگر از خاک نجف سرمه کنم چشمان را

Варна ночор кунад дидаи мо аъамии дӯд

ورنه ناچار کند دیده ما اعمی دود