Сабза аз хок баровард сарв лола дамид

سبزه از خاک برآورد سرو لاله دمید

Май гулранги бчнги орўи буна ҷом набед

می گلرنگ بچنگ آرو بنه جام نبید

Ҳар чаҳ дорӣ бидиҳу ҷоми зсоқии бустон

هر چه داری بده و جام زساقی بستان

Сарфаи он барад ки Юсуфи бзру сими харид

صرفه آن برد که یوسف بزر و سیم خرید

Бандаи ишқи ту озод буд аз олам

بنده عشق تو آزاد بود از عالم

Ҳар ки пайвасти бтў аз ду ҷаҳон ҷумла бурид

هر که پیوست بتو از دو جهان جمله برید

Сарв каз ноз задӣ лофи сар даъвӣ дошт

سرو کز ناز زدی لاف سر دعوی داشت

Дид чун қомати ту пои бдомони бикашад

دید چون قامت تو پای بدامان بکشد

Ғунчаро ҷома қабо гаштау гулро дили чок

غنچه را جامه قبا گشته و گل را دل چاک

То ки он шохи гули тоза бглзор чамед

تا که آن شاخ گل تازه بگلزار چمید

Гарна савдои ту будаш басар эй гулбуни нав

گرنه سودای تو بودش بسر ای گلبن نو

Аз чамани булбули сўдоздаҳи баҳр чаҳ парид

از چمن بلبل سودازده بهر چه پرید

Нахурд бода зкўср нахирад оби ҳаёт

نخورد باده زکوثر نخرد آب حیات

Ҳар ки аз майкадаи ишқи ту як ҷуръа чашид

هر که از میکده عشق تو یک جرعه چشید

Сари ангушт надомат багазад то блҳд

سر انگشت ندامت بگزد تا بلحد

Ҳар ки бар себи биҳиштӣ ба бустон багазед

هر که بر سیب بهشتی به بستان بگزید

Аз сиёҳӣу сифедии ғараз он маърифатаст

از سیاهی و سفیدی غرض آن معرفتست

Марди ҳақро нашносанд бдстори сифед

مرد حق را نشناسند بدستار سفید

Асар меҳр гиёҳаст хати сабзи ту ро

اثر مهر گیاهست خط سبز تو را

Ин на он меҳр ва гиёҳӣаст ки аз хок дамид

این نه آن مهر و گیاهی است که از خاک دمید

Насар тоири бкмнди омадам аз қаҳваи ишқ

نسر طایر بکمند آمدم از قهوه عشق

Рӯзии бодаи кашон бехабар аз ғайб расед

روزی باده کشان بی خبر از غیب رسید

Оҳӯии ширшкори нигаҳатро нозам

آهوی شیرشکار نگهت را نازم

Ки бчнголи мижаи сина шерон бадаред

که بچنگال مژه سینه شیران بدرید

Ман худ ошуфта набудам зозл майдонӣ

من خود آشفته نبودم زازل میدانی

Дили ошуфтаи ззлФи ту парешон гардид

دل آشفته ززلف تو پریشان گردید

Дастӣ эй дасти худо бар дар умедами зан

دستی ای دست خدا بر در امیدم زن

Зонкаҳи ангушт ту шуд баҳр дар бастаи калид

زآنکه انگشت تو شد بهر در بسته کلید