Абри сифат ҳаме кунам хандау гиряи кори худ

ابر صفت همی کنم خنده و گریه کار خود

Хандаи занами бакор ӯ гиря кунам бакори худ

خنده زنم بکار او گریه کنم بکار خود

Умр дар аз сарф шуд бар сари зулфи маҳвашон

عمر در از صرف شد بر سر زلف مهوشان

Кардам аз ин хаёли каҷи тираи рӯзгори худ

کردم از این خیال کج تیره روزگار خود

Ҳол табоҳ шуд марои нома сиёҳ шуд маро

حال تباه شد مرا نامه سیاه شد مرا

Ҳам магарам мадад кунад дидаи ашкбори худ

هم مگرم مدد کند دیده اشکبار خود

Хӯшае аз карам диҳад соҳиби хирмании магари ‏

خوشه ای از کرم دهد صاحب خرمنی مگر ‏

Ман ки ббод додаам ҳосили киштзори худ

من که بباد داده ام حاصل کشتزار خود

Боғу баҳори дигарон то чаҳ самар диҳад маро

باغ و بهار دیگران تا چه ثمر دهد مرا

Вақф сумум кардаам ин ҳамаи навбаҳори худ

وقف سموم کرده ام این همه نوبهار خود

Чун набӯд амали марои хезу мҳли Касали маро

چون نبود عمل مرا خیز و مهل کسل مرا

Соқӣ микшон бидиҳ бодаи хушгувори худ

ساقی میکشان بده باده خوشگوار خود

Икдмм аз назар нашуд туррау чеҳра батон

یکدمم از نظر نشد طره و چهره بتان

Сарфи бойен ва ан кунам лайли худ ва наҳор худ

صرف باین و ان کنم لیل خود و نهار خود

Ҳар ки бтрФи гулшании гарми ҳадис бо гулӣ

هر که بطرف گلشنی گرم حدیث با گلی

Тарк макун хдоирои суҳбати глъзори худ

ترک مکن خدایرا صحبت گلعذار خود

То ки бдомноварӣ дилбари сарви қоматӣ

تا که بدامن آوری دلبر سرو قامتی

Зошк равон бисоз ҷӯади амни ваҳми канори худ

زاشک روان بساز جود امن وهم کنار خود

эй ту вале муҳтарами марҳаматӣ ки аз карам

ای تو ولی محترم مرحمتی که از کرم

То ман хокӣ оварам бар дар ту ғубори худ

تا من خاکی آورم بر در تو غبار خود

Ошуфтаи Рӯсияи манам осии пургунаҳи манам

آشفته روسیه منم عاصی پرگنه منم

Мадҳ алӣ намӯдаам мояи эътибори худ

مدح علی نموده ام مایه اعتبار خود