Шуъоъи он маи нав чун ба тараф бом ме уфтад

شعاع آن مه نو چون به طرف بام می‌افتد

Ба побӯсаши зи боми чархи моҳ том ме уфтад

به پابوسش ز بام چرخ ماه تام می‌افتد

Бутии дард ки бар рухсорааш каъба буд тоиФ

بتی درد که بر رخساره‌اش کعبه بود طایف

зи равнақ аз сафояши каъба ислом ме уфтад

ز رونق از صفایش کعبه اسلام می‌افتد

Кашад май зери хирқаи шайхи шаҳр ва покдомон шуд

کشد می زیر خرقه شیخ شهر و پاکدامان شد

Нахурда май агар ошиқ буд бадном ме уфтад

نخورده می اگر عاشق بود بدنام می‌افتد

Чаҳ тадбираст ҷузи таслим ӯро эй ҳаводорон

چه تدبیر است جز تسلیم او را ای هواداران

Гузори мурғи зирак чун ба сӯй дом ме уфтад

گذار مرغ زیرک چون به سوی دام می‌افتد

Бизан зони оташи пухта ки дар ҷому сабуи дорӣ

بزن زآن آتش پخته که در جام و سبو داری

Гузоратгар ба сӯии зоҳидӣ хом ме уфтад

گذارت گر به سوی زاهدان خام می‌افتد

Ба шом ҳар хами зулфи ту шуъарое муҷовир шуд

به شام هر خم زلف تو شعرایی مجاور شد

Агар шуъарои гузораш вақте андар шом ме уфтад

اگر شعرا گذارش وقتی اندر شام می‌افتد

Ба ғайр аз хотир дилбар наҷуед коми дили ошиқ

به غیر از خاطر دلبر نجوید کام دل عاشق

Балӣ ҳар ҷои ҳаваси пеша буд худком ме уфтад

بلی هر جا هوس پیشه بود خودکام می‌افتد

Чаро сӯфии ниҳодаи сар ба пои ҷом дар маҷлис

چرا صوفی نهاده سر به پای جام در مجلس

Агар на партави соқӣ чу май дар ҷом ме уфтад

اگر نه پرتو ساقی چو می در جام می‌افتد

Нагӯям каз ғами ишқати сарои пои ҳамчуи неи сӯзам

نگویم کز غم عشقت سرا پا همچو نی سوزم

Ва гар бинивисам оташ дар не ақлом ме уфтад

و گر بنویسم آتش در نی اقلام می‌افتد

Бинозам он бути симин ки чун дар каъба ме ояд

بنازم آن بت سیمین که چون در کعبه می‌آید

зи боми каъба бар таъзим ӯ асном ме уфтад

ز بام کعبه بر تعظیم او اصنام می‌افتد

Ало эй шоҳиди ғайбии алӣ эй нури лорибӣ

الا ای شاهد غیبی علی ای نور لاریبی

Чу ошуфтаи гадои лоиқ анъом ме уфтад

چو آشفته گدایی لایق انعام می‌افتد