Хонд дили ҳурат ва шуд мӯътариф инак ба қусӯр

خواند دل حورت و شد معترف اینک به قصور

Он ғуломии ту ки беруни кашӣ аз ҷинати ҳур

آن غلامی تو که بیرون کشی از جنت حور

Аз чаҳ бо мардуми дида шудаи ҳамхона

از چه با مردم دیده شده همخانه

Гар парии зодмёнст ба олами мастур

گر پری زآدمیانست به عالم مستور

Қомататро натавон хонд ки сарв чаманаст

قامتت را نتوان خواند که سرو چمنست

Ориф аз ҳиммат олӣ нанамояд мқсўр

عارف از همت عالی ننماید مقصور

Тоир ақл фурӯрихт пар аз савлати ишқ

طایر عقل فروریخت پر از صولت عشق

Пеши шаҳбоз чаҳ парвози намояди ъсФўр

پیش شهباز چه پرواز نماید عصفور

Аз шаби ҳиҷр ҳикоят макуну рӯзи фироқ

از شب هجر حکایت مکن و روز فراق

Ки расад аз паии шабу рӯз ва пас аз зулмати нур

که رسد از پی شب و روز و پس از ظلمت نور

Ҳар крои чашм буд менатавон гуфт басир

هر کرا چشم بود می‌نتوان گفت بصیر

Магари онро ки назари вақф буд бар манзур

مگر آن را که نظر وقف بود بر منظور

Гуфта будам ки шикоят кунам аз ғайбати ту

گفته بودم که شکایت کنم از غیبت تو

Ғайбатӣ нест ки гӯйем ҳикоят ба ҳузур

غیبتی نیست که گوییم حکایت به حضور

Ба ҷуз аз ишқ надорад дили афсурдаи самоъ

به جز از عشق ندارد دل افسرده سماع

Мурдагонро накунад зиндаи магари нафхаи ҳур

مردگان را نکند زنده مگر نفخه حور

Зери он зулфи биногваш аён шуд гӯйӣ

زیر آن زلف بناگوش عیان شد گویی

Субҳ идаст намоён ба шубони диҷўр

صبح عید است نمایان به شبان دیجور

Оқибати гирди лаби лаъли туро хат бигирифт

عاقبت گرد لب لعل تو را خط بگرفت

Хотам аз дасти сулаймони бастади лашкари мӯр

خاتم از دست سلیمان بستد لشکر مور

Оташи афшони з чаҳ рӯ гашта забонаш дар ком

آتش‌افشان ز چه رو گشته زبانش در کام

Нашудаи синаи ошуфта агар водии тавр

نشده سینه آشفته اگر وادی طور