Бар ишқ сабр мекунам ва бар ҷароҳаташ

بر عشق صبر می‌کنم و بر جراحتش

Вази ақл май гурезаму доруии роҳаташ

وز عقل می‌گریزم و داروی راحتش

Малики дилӣ ки хаймаи воҷиб дар ӯ зананд

ملک دلی که خیمهٔ واجب در او زنند

Мумкин чигуна пой гузорад ба соҳаташ

ممکن چگونه پای گذارد به ساحتش

Зони манзари сбиҳ чаҳ гӯям ки дар ҷаҳон

زآن منظر صبیح چه گویم که در جهان

Субҳи азали намӯна буд аз сбоҳтш

صبح ازل نمونه بود از صباحتش

Муҳтоҷ чошнӣаст агар хон подшост

محتاج چاشنی است اگر خوان پادشاست

То чошнии гирифтаи намак аз малоҳаташ

تا چاشنی گرفته نمک از ملاحتش

Дар оинаи қабеҳи намояди рухи қабеҳ

در آینه قبیح نماید رخ قبیح

Ғифлат макун ҳакими зи ваҷҳи қабоҳаташ

غفلت مکن حکیم ز وجه قباحتش

Орифи шароб ноб кашад гарчи шуд ҳаром

عارف شراب ناب کشد گرچه شد حرام

Зоҳид ба оби сохта ва бо абоҳтш

زاهد به آب ساخته و با اباحتش

Моҳӣ агар ки роҳати худро дар об дид

ماهی اگر که راحت خود را در آب دید

Ҷӯяд самандари оташ бар истироҳаташ

جوید سمندر آتش بر استراحتش

Гуфтӣ чу чашми ёр буд наргиси чаман

گفتی چو چشم یار بود نرگس چمن

Бигушоӣ чашм ва нек бибин дар вақоҳаташ

بگشای چشم و نیک ببین در وقاحتش

Шояд агар ки хира бимонад дар ӯ уқул

شاید اگر که خیره بماند در او عقول

Бинад чу лутфи унсур ӯ дар смоҳтш

بیند چو لطف عنصر او در سماحتش

Пайғамбарӣ ки гуфт анои аФсҳ аз азал

پیغمبری که گفت انا افصح از ازل

Кунадаст дар ҳақиқати воҷиби фасоҳаташ

کندست در حقیقت واجب فصاحتش

Ошуфта ёфта намаки мадҳи Муртазо

آشفته یافته نمک مدح مرتضی

Шояд ки илтиёми пазиради ҷароҳаташ

شاید که التیام پذیرد جراحتش