Аидл нгФтмт биншин хуши биҷои хеш

ایدل نگفتمت بنشین خوش بجای خویش

Рафтӣ брзми ишқ ва кашидӣ сазои хеш

رفتی برزم عشق و کشیدی سزای خویش

Дар ҳар дилӣ ки хаймаи маъшӯқи мизннд

در هر دلی که خیمه معشوق میزنند

Ошиқ гузаштааст знФсу ҳавои хеш

عاشق گذشته است زنفس و هوای خویش

Чавгон чу гӯии митлбидши басари зшўқ

چوگان چو گوی میطلبیدش بسر زشوق

ӯро бигӯӣ то нигарад аз қафои хеш

او را بگوی تا نگرد از قفای خویش

Худ бад кунӣу бади шинавии шикваи ?ути зкист

خود بد کنی و بد شنوی شکوه ات زکیست

Гӯи нафасро маноли биҷуз аз ҷафои хеш

گو نفس را منال بجز از جفای خویش

Гар тахти ҷам буд ки равад оқибати ббод

گر تخت جم بود که رود عاقبت بباد

Султон касе ки сохта бо бӯрёии хеш

سلطان کسی که ساخته با بوریای خویش

Моро гуноҳ аз назар ӯро хатои зчшм

ما را گناه از نظر او را خطا زچشم

Бар ман гуноҳи мӯътариф ӯ бар ?хитои хеш

بر من گناه معترف او بر خطای خویش

Поёб ман бирафту бчоаҳ аўФтодаҳ ам

پایاب من برفت و بچاه اوفتاده ام

Ошиқ нигоҳ менакунад пеши пои хеш

عاشق نگاه می نکند پیش پای خویش

Моро ҷуз аз ризои тугар зонка дӯзахаст

ما را جز از رضای تو گر زانکه دوزخست

Зоҳиди биҳишти адани шуморади ҷазои хеш

زاهد بهشت عدن شمارد جزای خویش

Дили умри хеши сарфи занхдон ёр кард

دل عمر خویش صرف زنخدان یار کرد

Юсуфи нигар ки чоҳ бисозад барои хеш

یوسف نگر که چاه بسازد برای خویش

Гар ӯ ризои бдодн дайнасту ҷону дил

گر او رضا بدادن دین است و جان و دل

Ореи ризоӣ дӯст биҷӯ на ризои хеш

آری رضای دوست بجو نه رضای خویش

Оӣӣ агар бҳшри бдъўии куштагон

آئی اگر بحشر بدعوی کشتگان

Ошиқи баназарае бабради хунбҳоии хеш

عاشق بنظره ای ببرد خونبهای خویش

эй подшоҳи куну макон эй алии злтФ

ای پادشاه کون و مکان ای علی زلطف

Ошуфтаро бихон ту худоро гадои хеш

آشفته را بخوان تو خدا را گدای خویش