Боғбонат чун сало дар дод дар гулзори хеш

باغبانت چون صلا در داد در گلزار خویش

Шукр кун эй булбули шайдои бўсли ёри хеш

شکر کن ای بلبل شیدا بوصل یار خویش

То ту эй парвона ҳастӣ нест аз васлати насиб

تا تو ای پروانه هستی نیست از وصلت نصیب

То асар аз шамъи бинӣ маҳв кун осори хеш

تا اثر از شمع بینی محو کن آثار خویش

То бкӣ дар чоҳи канъони асиру дардманд

تا بکی در چاه کنعان اسیر و دردمند

Гарм кун эй Юсуфи мисрии знўи бозори хеш

گرم کن ای یوسف مصری زنو بازار خویش

Фориғам аз миннати шайху брҳмни баъд аз ин

فارغم از منت شیخ و برهمن بعد از این

Чун гусастам сбҳаҳ ва бибридаам зуннори хеш

چون گسستم سبحه و ببریده ام زنار خویش

Субҳдам бигузар бичин турраи таррори дӯст

صبحدم بگذر بچین طره طرار دوست

Дам мазан боди сабо аз нофаи тотори хеш

دم مزن باد صبا از نافه تاتار خویش

Хори ишқи ту бадал дорам чаҳ завқ аз гулшанам

خار عشق تو بدل دارم چه ذوق از گلشنم

Боғбон миннат манеҳ ман сохтам бо хори хеш

باغبان منت منه من ساختم با خار خویش

Дар каш эй Мансури дами дорати сазоӣ гуфтан аст

در کش ای منصور دم دارت سزای گفتن است

Ошиқи содиқ чаро гуяд бкси асрори хеш

عاشق صادق چرا گوید بکس اسرار خویش

Васфи ҳайдари гӯии воъзи суҳбати дунони бҳл

وصف حیدر گوی واعض صحبت دونان بهل

Афсарӣ бар сар нау бугсали зсри афсори хеш

افسری بر سر نه و بگسل زسر افسار خویش

То бглзори влоӣ Муртазо шуд нағмаи санҷ

تا بگلزار ولای مرتضی شد نغمه سنج

Лоҷарами ман ошиқами ошуфта бар гуфтори хеш

لاجرم من عاشقم آشفته بر گفتار خویش

Рӯза дорам ҳамчуи Марям дар ҷаҳони модоми умр

روزه دارم همچو مریم در جهان مادام عمر

То ки бигушоем боби майкадаи ифтори хеш

تا که بگشایم بآب میکده افطار خویش

Ақли ҳамсоя буд бо нафасу нафас андар хатост

عقل همسایه بود با نفس و نفس اندر خطاست

Дили гирифторӣ чаро бинад муҷрими ҷори хеш

دل گرفتاری چرا بیند مجرم جار خویش

Нафии хури хафоаш то кӣ кӯрии худро бигӯ

نفی خور خفاش تا کی کوری خود را بگو

Мункири фазли алиро гӯ бикун инкори хеш

منکر فضل علی را گو بکن انکار خویش