Шаб фироқ даромад бирафт рӯзи висол

شب فراق درآمد برفت روز وصال

Чу нест пайкари матбӯъи моу шахси хаёл

چو نیست پیکر مطبوع ما و شخص خیال

Бидида серума тавон кард хокпои ҷамол

بدیده سرمه توان کرد خاکپای جمال

Агар ки Лайлии мо парда баркашад зҷмол

اگر که لیلی ما پرده برکشد زجمال

Набӯд фурсати бдгўи миёнаи ману дӯст

نبود فرصت بدگو میانه من و دوست

Дареғу дард ки дар дасташи аўФтоди маҷол

دریغ و درد که در دستش اوفتاد مجال

Гувоҳ нест марои ҷузи ду чашми фаттонаш

گواه نیست مرا جز دو چشم فتانش

Ки рехти хӯни дили ман бғмзаҳи қаттол

که ریخت خون دل من بغمزه قتال

Зиҳии змлти таркон ки хӯни мардум ро

زهی زملت ترکان که خون مردم را

Чу шери модар бар хештан кунанд ҳалол

چو شیر مادر بر خویشتن کنند حلال

Фусуни оҳӯии ту сайд карда ширдилон

فسون آهوی تو صید کرده شیردلان

Аҷаб ки шер бофусун равад бдоми ғизол

عجب که شیر بافسون رود بدام غزال

Ту Хизрӣу хабар аз сӯз ташнагонат нест

تو خضری و خبر از سوز تشنگانت نیست

Ки моҳён нашносанд қадари оби зулол

که ماهیان نشناسند قدر آب زلال

Бҳкми ақли куҷои тарк ишқ битавон гуфт

بحکم عقل کجا ترک عشق بتوان گفت

Ки тарки ишқи ту гуфтан тасаввурӣаст маҳол

که ترک عشق تو گفتن تصوریست محال

Аҷаби мадор ки ман зинда мондаам дар ҳиҷр

عجب مدار که من زنده مانده ام در هجر

Ки зиндагонии ошиқ буд умеди висол

که زندگانی عاشق بود امید وصال

Малулам аз ғами даврони даҳри аисоқӣ

ملولم از غم دوران دهر ایساقی

Магари ззкр ту шавем зсинаҳи занги малол

مگر زذکر تو شویم زسینه زنگ ملال

?герати бкўӣ Муғон нест роҳии ошуфта

گرت بکوی مغان نیست راهی آشفته

Дамии бҳлқаҳи мисатони шабии дарой ва бинол

دمی بحلقه مستان شبی درآی و بنال

Ки шояд аз карами оми пери майхона

که شاید از کرم عام پیر میخانه

Бубахшад аз хами хосати аёғи моломол

ببخشد از خم خاصت ایاغ مالامال

Алӣ вале худои соӣ май тавҳид

علی ولی خدا سای می توحید

Ки ақлро бунаади ишқ ӯ бпои ъқол

که عقل را بنهد عشق او بپای عقال

Бичишам хеш млоик кашида нълинш

بچشم خویش ملایک کشیده نعلینش

Ки рафт хоки раҳаши рӯҳи қудс бо пару бол

که رفت خاک رهش روح قدس با پر و بال