Дил ба бар дошт фиғонӣ ва гумон кардам

دل به بر داشت فغانی و گمان کردم

Ки ба ғавғои ҷараси қатъ биёбон кардам

که به غوغای جرس قطع بیابان کردم

Рафт чун барқи зи раҳи маҳмили Лайлии маҷнӯн

رفت چون برق ز ره محمل لیلی مجنون

Аз чаҳ худро ба раҳи бодия ҳайрон кардам

از چه خود را به ره بادیه حیران کردم

То ки инсони ду чашмам ба ту ҳур инс гирифт

تا که انسان دو چشمم به تو حور انس گرفت

Қатъ аз инси призодаҳ ва инсон кардам

قطع از انس پریزاده و انسان کردم

Рехтами нофа аз он зулф ба домони ту дӯш

ریختم نافه از آن زلف به دامان تو دوش

Ёди дории ту сабо бо ту чаҳ эҳсон кардам

یاد داری تو صبا با تو چه احسان کردم

Аз ман имони матлаб дар раҳи он дар ятем

از من ایمان مطلب در ره آن در یتیم

Шайхи шаҳрами ҳамаро сарф ятемон кардам

شیخ شهرم همه را صرف یتیمان کردم

Дӯши девонаи ишқ ту шунидам ме гуфт

دوش دیوانه عشق تو شنیدم می‌گفت

Ки ман ин ҳикмати таълим ба луқмон кардам

که من این حکمت تعلیم به لقمان کردم

Гуфтам ошуфтаи ҳадисии зи хами зулфаши боз

گفتم آشفته حدیثی ز خم زلفش باز

Олимиро ман аз ин гуфта парешон кардам

عالمی را من از این گفته پریشان کردم

Дод як ҷуръа мем аз сари раҳмати хумор

داد یک جرعه میم از سر رحمت خمار

ТўФи майхона чу бо дида гирён кардам

طوف میخانه چو با دیده گریان کردم

Соқии майкадаи ишқи алии дасти худо

ساقی میکده عشق علی دست خدا

Ки ба мадҳаши зи азали табъ наво хон кардам

که به مدحش ز ازل طبع نوا خوان کردم