Муддатӣ буд ки давр аз дар ҷонон будам

مدتی بود که دور از در جانان بودم

Давр аз он рӯҳи рони сӯрат биҷон будам

دور از آن روح ران صورت بیجان بودم

Сарф шуд умри дарозами ҳама дар зулмати ҳиҷр

صرف شد عمر درازم همه در ظلمت هجر

Хизр вааш дар талаби чашма ҳайвон будам

خضر وش در طلب چشمه حیوان بودم

Зулфаш ар силсилаи барпоӣ дилам наниҳодӣ

زلفش ار سلسله برپای دلم ننهادی

Ҳамчуи маҷнӯни бҷҳон бесар ва сомон будам

همچو مجنون بجهان بی سر و سامان بودم

Хостам бар ту шуморами ғами айёми фироқ

خواستم بر تو شمارم غم ایام فراق

Дар шаби васл ба ту вола ва ҳайрон будам

در شب وصل به تو واله و حیران بودم

То ки бемори ғами ишқ ту шуд ин дили зор

تا که بیمار غم عشق تو شد این دل زار

Иълми аллоҳ ки агар толиб дармон будам

یعلم الله که اگر طالب درمان بودم

Ваа ки дастони хами зулфи туам даст бибаст

وه که دستان خم زلف توام دست ببست

Гар бамурдӣ бмсли рустам дастон будам

گر بمردی بمثل رستم دستان بودم

Агарам аҳримани зулф ту нагирифтӣ даст

اگرم اهرمن زلف تو نگرفتی دست

Хотами лаъли ту бӯсида сулаймон будам

خاتم لعل تو بوسیده سلیمان بودم

Каъбаи гӯи бозгшоид дар раҳмат бар ман

کعبه گو بازگشاید در رحمت بر من

Ки ҳамаи умри бпои хор муғелон будам

که همه عمر بپا خار مغیلان بودم

эй Зулайхои ту зиндонии худ боз бипурс

ای زلیخا تو زندانی خود باز بپرس

Ки чу Юсуфи бтки чоҳ занхдон будам

که چو یوسف بتک چاه زنخدان بودم

Гуфтам эй субҳи биногваши чисонии бозулф

گفتم ای صبح بناگوش چسانی بازلف

Гуфт умрӣаст бшби даст ва гиребон будам

گفت عمریست بشب دست و گریبان بودم

Накунам шиква аз он зулфи парешони дигар

نکنم شکوه از آن زلف پریشان دیگر

Ман худ ошуфтаи зоғоз парешон будам

من خود آشفته زآغاز پریشان بودم