Зулфи ту то гирифтаам бо ҳама дар кашокашам

زلف تو تا گرفته‌ام با همه در کشاکشم

Холи ту то гузидаам ҳиндӯии дил дар оташам

خال تو تا گزیده‌ام هندوی دل در آتشم

Аз намакин лаб туам бӯда ғизои рӯҳу бас

از نمکین لب توام بوده غذای روح و بس

Гирадам он намак агар ман намак дигар чашм

گیردم آن نمک اگر من نمک دگر چشم

Мастам ва нест дарди сар то ба сабоҳи маҳшарам

مستم و نیست درد سر تا به صباح محشرم

То лаб май параст ту дода шароб бе ғашам

تا لب می‌پرست تو داده شراب بی‌غشم

Бода нахурда чашми ту мастӣ ӯст аз куҷо

باده نخورده چشم تو مستی اوست از کجا

Ва аз асараши аҷаб ки ман бода нахурда сархушам

و از اثرش عجب که من باده نخورده سرخوشم

То ки ба пардаи даруни нақш нигор карда ам

تا که به پرده درون نقش نگار کرده‌ام

Рашк нигорхона шуд ин суҳуфи мунаққашам

رشک نگارخانه شد این صحف منقشم

Не зад лоф аз шукри хомаи зи васфи он даҳон

نی زد لاف از شکر خامه ز وصف آن دهان

Гуфт хаҷал наме шӯй аз суханони дилкашам

گفت خجل نمی‌شوی از سخنان دلکشم

Ман ки ҳадиси ишқро шарҳ ҳазор гуфта ам

من که حدیث عشق را شرح هزار گفته‌ام

Пеши лаби ту ғунчаи сони бастаи даҳону хомшм

پیش لب تو غنچه‌سان بسته‌دهان و خامشم

Ишқ ту гуфтам аз серуми марги магари буруни барад

عشق تو گفتم از سرم مرگ مگر برون برد

Хок шуд устихонам ва ишқ нашуд фаромӯшам

خاک شد استخوانم و عشق نشد فراموشم

Хасм агар чаҳ шх камон карда камӣн ба қасди ҷон

خصم اگر چه شخ کمان کرده کمین به قصد جان

Тири влоӣ Муртазо ҳаст ниҳон ба таркишам

تیر ولای مرتضی هست نهان به ترکشم

Гуфт ба зулф ӯ дилам аз чаҳ мушаввашӣ бигӯ

گفت به زلف او دلم از چه مشوشی بگو

То ту ба ҳалқаам дарии ошуфтаи ман мушаввашам

تا تو به حلقه‌ام دری آشفته من مشوشم

Аз асари шароби ту вази рух бе ҳиҷоби ту

از اثر شراب تو وز رخ بی‌حجاب تو

Огаҳам арча волҳми оқилам арча бе ҳшм

آگهم ارچه والهم عاقلم ارچه بی‌هشم

Лоф мазан зи меҳру ма каз хами турраи дўто

لاف مزن ز مهر و مه کز خم طره دوتا

Ҳалқаи бгши меҳр ва ма карданигор маҳвашам

حلقه بگش مهر و مه کرده نگار مهوشم