Буд чу заҳри рақиб ар биоварад шукрам

بود چو زهر رقیب ار بیاورد شکرم

Агар ту заҳри диҳии нӯшам ва шукр нахӯрам

اگر تو زهر دهی نوشم و شکر نخورم

Макун дареғи змн эй камони абрӯи тир

مکن دریغ زمن ای کمان ابرو تیر

Ки ъмрҳост ки ман пеши ғамзаи ?ути сипарам

که عمرهاست که من پیش غمزه ات سپرم

Маро ки рӯзу шубон бе ҷамоли тести яке

مرا که روز و شبان بی جمال تست یکی

Ба офтоб чаҳ ҳоҷат буд ва ё қамарам

به آفتاب چه حاجت بود و یا قمرم

Бишуст нақши ду олами зоби дидаи сиришк

بشست نقش دو عالم زآب دیده سرشک

Вале нарафт хаёли ҷамолат аз назарам

ولی نرفت خیال جمالت از نظرم

Дарахти шодии даврони надод бар ҷузи ғам

درخت شادی دوران نداد بر جز غم

Ҳам арғм аз ту буд шодӣаст ғам нахӯрам

هم ارغم از تو بود شادیست غم نخورم

Зсўзи нолаи булбул хабар набӯд маро

زسوز ناله بلبل خبر نبود مرا

Гузар фитод бглзори навбати саҳарам

گذر فتاد بگلزار نوبت سحرم

Зхўиши бихбрми ончунону ғарқи шуҳуд

زخویش بیخبرم آنچنان و غرق شهود

Ки гоҳи гоҳи зшўқти бхўиши мингрм

که گاه گاه زشوقت بخویش مینگرم

Магар шавад дили аташони злъли ту сироб

مگر شود دل عطشان زلعل تو سیرآب

Ки рехти чашмаи Хизрами бкому ташнаи терм

که ریخت چشمه خضرم بکام و تشنه ترم

Агарчӣ бихбрм карда завқи мастии ишқ

اگرچه بیخبرم کرده ذوق مستی عشق

Гумони мадори ту зоҳид чу хеши бихбрм

گمان مدار تو زاهد چو خویش بیخبرم

Ҳадисӣ аз гули рӯят бъндлибон гуфт

حدیثی از گل رویت بعندلیبان گفت

Забони сӯсани озод аз қафои бабрам

زبان سوسن آزاد از قفا ببرم

Ҳиҷоби мо ва ту ин ҳастӣасту худбинӣ

حجاب ما و تو این هستی است و خودبینی

Хушо дамӣ ки ман ин пардаро бахуди бадарам

خوشا دمی که من این پرده را بخود بدرم

Бурӣдаи дасти ман ошуфтаи даҳр аз ҳамаи ҷо

بریده دست من آشفته دهر از همه جا

Магар ки дасти бдомони Муртазои бабрам

مگر که دست بدامان مرتضی ببرم