Оташ кист ки ман деги сифат дар ҷӯшам

آتش کیست که من دیگ صفت در جوشم

Бо ҳамаи ҷӯш чаро ғунчаи сифати хомӯшам

با همه جوش چرا غنچه صفت خاموشم

Қурб шамъаст балии офати парвона вале

قرب شمع است بلی آفت پروانه ولی

Сар равад бар сари ин кори бҷони микўшм

سر رود بر سر این کار بجان میکوشم

Бандау бандии ишқат на ман имрӯз шудам

بنده و بندی عشقت نه من امروز شدم

Каз азали ҳалқаи зулфи ту буд дар гӯшам

کز ازل حلقه زلف تو بود در گوشم

Гар барам лаби блби ҷоми шабӣ бе лаби ту

گر برم لب بلب جام شبی بی لب تو

Гар май соф буд хӯни ҷигари минўшм

گر می صاف بود خون جگر مینوشم

Чун аз ин далқ рёӣӣ нашудам ҳосили ҳеҷ

چون از این دلق ریائی نشدم حاصل هیچ

Мерӯм хирқау саҷҷода бамӣ бифурӯшам

میروم خرقه و سجاده بمی بفروشم

Гар равад сари басари меҳри ту чун шамъи маро

گر رود سر بسر مهر تو چون شمع مرا

Кӣ тавонам ки бадали оташи ишқати пӯшам

کی توانم که بدل آتش عشقت پوشم

Ман бахуди васфи ту гуфтан натавонам чун не

من بخود وصف تو گفتن نتوانم چون نی

Ҳар чаҳ ноӣӣ бидамад барадами ман минўшм

هر چه نائی بدمد بردم من مینوشم

Ҳар куҷо бода кашидем буд ҳуши здо

هر کجا باده کشیدیم بود هوش زدا

Май ишқ ту бинозам ки фазояд ҳушам

می عشق تو بنازم که فزاید هوشم

Ҳаст бар дӯши ман ошуфтаи гуноҳи ду ҷаҳон

هست بر دوش من آشفته گناه دو جهان

То магари дасти худои бори барад аз дӯшам

تا مگر دست خدا بار برد از دوشم