Ҳадиси дӯстон айбаст пеши душманони гуфтан

حدیث دوستان عیب است پیش دشمنان گفتن

Чунон каз дӯст манъаст дарди хеши бнҳФтн

چنان کز دوست منعست درد خویش بنهفتن

Дариғо ҳоли он маҷнӯн ки бошад бар парии мафтӯн

دریغا حال آن مجنون که باشد بر پری مفتون

Ки на ӯро тавонад дид ва на ҳарфии тавон гуфтан

که نه او را تواند دید و نه حرفی توان گفتن

Гулӣ пайдо кун эй булбул ки озод аз хазон бошад

گلی پیدا کن ای بلبل که آزاد از خزان باشد

Ки аз шавқаши туоне ҳар саҳар чун ғунчаи бшкФтн

که از شوقش توانی هر سحر چون غنچه بشکفتن

Нагӯям моҳу срўстӣ ки пеши оризи қадат

نگویم ماه و سروستی که پیش عارض قدت

На бо ин тоқати мондан на ӯро қӯт рафтан

نه با این طاقت ماندن نه او را قوت رفتن

Камоли толиб он бошад ки ҷӯяд васли ҷононро

کمال طالب آن باشد که جوید وصل جانانرا

Камоли ошиқи содиқ чаҳ бошад тарки ҷони гуфтан

کمال عاشق صادق چه باشد ترک جان گفتن

Ишоратгар ту ширин лаб кунӣ Фарҳоди ошиқ ро

اشارت گر تو شیرین لب کنی فرهاد عاشق را

Агар сад бесутун бошад бмжгон метавон сифтан

اگر صد بیستون باشد بمژگان میتوان سفتن

Гумонами онкӣ дар хобати бубинам эй парии икшб

گمانم آنکه در خوابت ببینم ای پری یکشب

Хаёлат боз медорад шабам то субҳ аз хуфтан

خیالت باز میدارد شبم تا صبح از خفتن

Ббзм бе ҳиҷоби оӣӣ ва ҳар шаби чеҳраи бнмоӣӣ

ببزم بی حجاب آئی و هر شب چهره بنمائی

Ғубор ҳастӣ худро тавонамгар зира рафтан

غبار هستی خود را توانم گر زره رفتن

Ту эй зулфи сияҳи доне чаро чун ман парешоне

تو ای زلف سیه دانی چرا چون من پریشانی

Ки то дории дил ошуфта боистат брошФтн

که تا داری دل آشفته بایستت برآشفتن

Ҳаромати боди ҷуз дар ишқи мҳрўёни ғзлхўонӣ

حرامت باد جز در عشق مهرویان غزلخوانی

Нишоед ҷузи алӣу ол ӯро дӯст бигрифтан

نشاید جز علی و آل او را دوست بگرفتن

Агар аз дӯсти баргардами занами ҳқо ки на мардум

اگر از دوست برگردم زنم حقا که نه مردم

Нсиҳтгўи мада пандам надорам гӯши пзрФтн

نصیحتگو مده پندم ندارم گوش پذرفتن