Дар он даҳон нагунҷад аз ин бештари сухан

در آن دهان نگنجد از این بیشتر سخن

Зеро ки нест бар лаби ту роҳбари сухан

زیرا که نیست بر لب تو راهبر سخن

Ошиқи бҳичи қонеъ яъне ба он даҳон

عاشق بهیچ قانع یعنی به آن دهان

Уфтад бшки ҳаким чу оӣии ту ради сухан

افتد بشک حکیم چو آئی تو رد سخن

Тӯтии хати муҷовири шкрФшони лабат

طوطی خط مجاور شکرفشان لبت

Зеро ки туъмаи мидҳдши шкрсхн

زیرا که طعمه میدهدش شکرسخن

Ҳарф дигар мапурс ки ғайр аз ҳадиси ишқ

حرف دگر مپرس که غیر از حدیث عشق

Ман тавба кардаам ки нагӯям дигар сухан

من توبه کرده ام که نگویم دگر سخن

Ҷуз онкӣ кардаанд назари вақф рӯй дӯст

جز آنکه کرده اند نظر وقف روی دوست

Ҳаргиз нарафтааст дар аҳли назари сухан

هرگز نرفته است در اهل نظر سخن

Зони лаб агар чаҳ фӯҳш буд иксхн бигӯӣ

زآن لب اگر چه فحش بود یکسخن بگوی

Моро ба ту набошад ҷузи анқдри сухан

ما را به تو نباشد جز انقدر سخن

Шояд ки сарв ва моҳ бихонам турои бҳсн

شاید که سرو و ماه بخوانم ترا بحسن

Гар сарв рафтааст ва бигӯед қамари сухан

گر سرو رفته است و بگوید قمر سخن

Ашки равону сӯз дарун шуд чу муттасил

اشک روان و سوز درون شد چو متصل

Аз оташини забонам аз он рехт бар сухан

از آتشین زبانم از آن ریخت بر سخن

Чун мадҳ Муртазоаст саропои дафтарам

چون مدح مرتضی است سراپای دفترم

Аз калаки дирафшони бинависади бзри сухан

از کلک درفشان بنویسد بزر سخن

Аҳли сухани баноми алӣ эътино кунанд

اهل سخن بنام علی اعتنا کنند

Ошуфтаро агар набӯд муътабари сухан

آشفته را اگر نبود معتبر سخن