Бадаради хуии гирифтаи дил аз паии дармон

بدرد خوی گرفته دل از پی درمان

Ббўии иди тавон сабр кард бар рамазон

ببوی عید توان صبر کرد بر رمضان

Биёади Юсуфи канъони бгрги ҳам сафарам

بیاد یوسف کنعان بگرگ هم سفرم

Ббўии улфати раҳмони ҷлис бо шайтон

ببوی الفت رحمان جلیس با شیطان

Ббўии инки дар ин хона бӯда ҷои парӣ

ببوی اینکه در این خانه بوده جای پری

Барем заҳмати биҷои зсҳбти девон

بریم زحمت بیجا زصحبت دیوان

Бшўқ рӯз бисозем бо шубони дароз

بشوق روز بسازیم با شبان دراز

Ки мдғмсти бзлмоти чашмаи ҳайвон

که مدغمست بظلمات چشمه حیوان

Макун маломати булбул ки сохтаи брқиб

مکن ملامت بلبل که ساخته برقیب

Бзўқи гул шуда бо хори ёр дар бустон

بذوق گل شده با خار یار در بستان

Ту дар балои муҳаббат чаҳ даъвӣат аз сабр

تو در بلای محبت چه دعویت از صبر

Бибин баҳолати Айюбу меҳнати Кирмон

ببین بحالت ایوب و محنت کرمان

Агар халили нмикрди сабр бар оташ

اگر خلیل نمیکرد صبر بر آتش

Чигуна баҳра ӣ ӯ мишдии гулу райҳон

چگونه بهره ی او میشدی گل و ریحان

Бўсли дӯсти Зулайхо агар аҷул набӯд

بوصل دوست زلیخا اگر عجول نبود

Азиз ӯ зчаҳ мешуд муҷовири зиндон

عزیز او زچه میشد مجاور زندان

Биёади Юсуфу раҳмат ба пер канъон гуфт

بیاد یوسف و رحمت به پیر کنعان گفت

Ки нест ғайри малолаши зсҳбти ихвон

که نیست غیر ملالش زصحبت اخوان

Аҷаби мадор ки ғаввос дар бдомн кард

عجب مدار که غواص در بدامن کرد

Ки мавҷҳои аҷаб хӯрдааст аз Аммон

که موجهای عجب خورده است از عمان

Зулолаи зори канорами аҷаби мадор ки ҳаст

زلاله زار کنارم عجب مدار که هست

Зошки абри чамани пуршақоӣқи нӯъмон

زاشک ابر چمن پرشقایق نعمان

Марои зотш ишқаст илтиҳоби дарун

مرا زآتش عشق است التهاب درون

Табиби шаҳри абас саръ хонду хафақон

طبیب شهر عبث صرع خواند و خفقان

Агарчӣ соғари паймонаи бишиканади зоҳид

اگرچه ساغر پیمانه بشکند زاهد

Ббўии соғару паймонаи бишиканади паймон

ببوی ساغر و پیمانه بشکند پیمان

Бабри ту номи алиро бмқтъи азлат

ببر تو نام علی را بمقطع عزلت

Зҳсни хотимааш сози зеб бар навон

زحسن خاتمه اش ساز زیب بر نوان

Агар чаҳ хотири ошуфтаро парешон кард

اگر چه خاطر آشفته را پریشان کرد

Шиканҷи зулфи ту бозаши баради сӯии сомон

شکنج زلف تو بازش برد سوی سامان