Ваа ки ба ноф хӯн шавад нофаи оҳӯони чин

وه که به ناف خون شود نافه آهوان چین

То ки ба бод додае туррау зулфи анбарин

تا که به باد داده‌ای طره و زلف عنبرین

Гар бабрии ҳазор дил нест хабар з ҳастем

گر ببری هزار دل نیست خبر ز هستیم

Бскаҳи шиканҷи зулфи ту , хам ба хамасту чин ба чин

بسکه شکنج زلف تو، خم به خم است و چین به چین

Ёри з роҳ мерасад ғолияи суда бар саман

یار ز راه می‌رسد غالیه سوده بر سمن

Боди зи боғ май вазади машки хутан дар остин

باد ز باغ می‌وزد مشک ختن در آستین

Гирди лабат чаҳ дид хам , ваҳм фитод бар ғалат

گرد لبت چه دید خم، وهم فتاد بر غلط

Гуфт ҳуҷуми мӯри байни боз ба гирди ангабин

گفت هجوم مور بین باز به‌گرد انگبین

Кохи тамом лола шуд то ту кашидае ниқоб

کاخ تمام لاله شد تا تو کشیده‌ای نقاب

Базми пар аз ситора шуд хуй чу фишондӣ аз ҷабин

بزم پر از ستاره شد خوی چو فشاندی از جبین

Пардаи ишқ соз кун мутриби базми ошиқон

پرده عشق ساز کن مطرب بزم عاشقان

То ки ба музди чанги ту базл кунем ақлу дайн

تا که به مزد چنگ تو بذل کنیم عقل و دین

Сарви чмони ман чу Хизр ар гузарад ба сӯии дашт

سرو چمان من چو خضر ار گذرد به‌سوی دشت

Ҷои гуноҳ сар занад нозу киришма аз замин

جای گناه سر زند ناز و کرشمه از زمین

Зулфи сиёҳи ҳиндӯяши ғамзаи чашми ҷодӯяш

زلف سیاه هندویش غمزه چشم جادویش

Он зи ясор май барад , вон кашадам сӯии ямин

آن ز یسار می‌برد، وآن کشدم سوی یمین

Манъ назар намекунад ошуфтаи зоҳидам дигар

منع نظر نمی‌کند آشفته زاهدم دگر

Бингарад ар ба чашми мо оинаи худои байн

بنگرد ار به چشم ما آینه خدای‌ بین