Аикаҳи збодаҳ ӣ азал ҳаст блъли ту нишон

ایکه زباده ی ازل هست بلعل تو نشان

Об биору оташам аз майу лаъл ваонишон

آب بیار و آتشم از می و لعل وانشان

Соқии базми микшон аз лаби лаълу ҷом май

ساقی بزم میکشان از لب لعل و جام می

Бода бзоҳдон бидиҳ ншоء бъорФон чашон

باده بزاهدان بده نشاء بعارفان چشان

Маст зсоқӣанд пас бодаи кашони базми ишқ

مست زساقی اند پس باده کشان بزم عشق

Ҳуш зад хдоиро аз чаҳ диҳӣ ба биҳшон

هوش زد خدایرا از چه دهی به بیهشان

То ки буд бкомшони лиззати дарди ишқи ту

تا که بود بکامشان لذت درد عشق تو

Майли хушии нмикннд аз сари шавқи нохўшон

میل خوشی نمیکنند از سر شوق ناخوشان

Шавқи нузули ишқро дод бғоФлони хабар

شوق نزول عشق را داد بغافلان خبر

Мурда збрқ мебарад пеши фусурдаи оташон

مرده زبرق میبرد پیش فسرده آتشان

Ман на худ аз қафоӣ ту медувум аз ҷафои ту

من نه خود از قفای تو میدوم از جفای تو

Зулфи сиёҳи саркашати микшдми кашони кашон

زلف سیاه سرکشت میکشدم کشان کشان

Ишқи ту бенишон буд ном надошт ошиқат

عشق تو بی نشان بود نام نداشت عاشقت

Зикри даҳони ту буд вирди забони хўомшон

ذکر دهان تو بود ورد زبان خوامشان

Бодаи хушгувори кӯи орифи ҳӯшёри кӯ

باده خوشگوار کو عارف هوشیار کو

Масти здр чу мерасад соқии базми микшон

مست زدر چو میرسد ساقی بزم میکشان

Гашта боҳўони чини зоҳўи чашми таънаи зан

گشته باهوان چین زاهو چشم طعنه زن

Бар ма ва офтоб шуд зулфи ту остин фишон

بر مه و آفتاب شد زلف تو آستین فشان

Ҳамчуи каттони знўр ма гашта дили ту мунҳадим

همچو کتان زنور مه گشته دل تو منهدم

Ошуфтаи дили ниҳода то ки бмҳри ма ваашон

آشفته دل نهاده تا که بمهر مه وشان

Коҳ буд гуноҳи мо дар бар кӯҳи раҳматаш

کاه بود گناه ما در بر کوه رحمتش

Онкии миёни бхдмтши бастаи фалаки зкҳкшон

آنکه میان بخدمتش بسته فلک زکهکشان

Мазҳари шоҳиди азали шоҳидаи базми лами изл

مظهر شاهد ازل شاهده بزم لم یزل

Шоҳи Наҷаф ки ҳамчу ӯ мумкин не бифурӯшон

شاه نجف که همچو او ممکن نی بفروشان