Ҳазар кун эй дил аз он чашму абрӯ

حذر کن ای دل از آن چشم و ابرو

Ки таркаст ва кмонкш ҳасту ҷодӯ

که ترکست و کمانکش هست و جادو

Агар ҳиндӯи пурситади офтобӣ

اگر هندو پرستد آفتابی

Туро хуршеди рӯи зоӣидаҳи ҳиндӯ

تو را خورشید رو زائیده هندو

ЗзлФу хат чаро пӯшидаи ҷавшан

ززلف و خط چرا پوشیده جوشن

Агар Довӯд набӯд он зираи мӯ

اگر داود نبود آن زره مو

Зтиғи абрӯонаш бар дил он рафт

زتیغ ابروانش بر دل آن رفت

Ки бар Бағдод аз теғи ҳлокў

که بر بغداد از تیغ هلاکو

Бигард сарви қадати мурғи рӯҳам

بگرد سرو قدت مرغ روحم

Занад чун фохтаи пайвастаи куку

زند چون فاخته پیوسته کوکو

Туро манзил буд бар дидау дил

تو را منزل بود بر دیده و دل

Кунадгар сарви бен ҷобири лаби ҷӯ

کند گر سرو بن جابر لب جو

На худ ошуфта будам ман зоғоз

نه خود آشفته بودم من زآغاز

Маро ошуфта кард он тори гесу

مرا آشفته کرد آن تار گیسو