Хуршед наад ҳар рӯз бар хоки дртўи рӯ

خورشید نهد هر روز بر خاک درتو رو

Машк хутанӣ гирад аз чини ду зулфати бӯ

مشک ختنی گیرد از چین دو زلفت بو

Бо чашмаи хур эй моҳи як рӯзи муқобили шӯ

با چشمه خور ای ماه یک روز مقابل شو

То оина вааш гўӣии айбаши ҳамаи рӯбарӯ

تا آینه وش گوئی عیبش همه روبرو

Нархи шукри хандаи он хусрави ширини барад

نرخ شکر خنده آن خسرو شیرین برد

Гесуаши сар Фарҳод овехт бтори мӯ

گیسوش سر فرهاد آویخت بتار مو

Аз чанбари он гесуи сари тофтаи каси ҳошо

از چنبر آن گیسو سر تافته کس حاشا

Кандар хами чавгонаши хуршед фалак шуд ва

کاندر خم چوگانش خورشید فلک شد و

Аз ании анои аллоҳи дами оншўх назд ҳайҳот

از انی انا الله دم آنشوخ نزد هیهات

Чун шуд шаҷари синои як партави ҳасан ӯ

چون شد شجر سینا یک پرتو حسن او

Гар мадҳ алӣ гуяд бишинав сухани мутриб

گر مدح علی گوید بشنو سخن مطرب

Воъиз кунад ар манъат машну сухани бдгў

واعظ کند ار منعت مشنو سخن بدگو

Чун хоҷа Карим омад ғам нест тиҳии дастӣ

چون خواجه کریم آمد غم نیست تهی دستی

Некаст марои маъшӯқгар зиштам агар некӯ

نیکست مرا معشوق گر زشتم اگر نیکو

Ошуфтааму шайдо бепарда ва бе парво

آشفته ام و شیدا بی پرده و بی پروا

На саъдӣ ва на ҳофизи салмони ниму хоҷу

نه سعدی و نه حافظ سلمان نیم و خواجو

Гар шеъри маро миқдор набӯд бар донишвар

گر شعر مرا مقدار نبود بر دانشور

Қалбаст зарам аммо шуд сикка ба ном ӯ

قلب است زرم اما شد سکه به نام او