Миёни мо ва ту улфат ҳикоятӣаст аҷиб

میان ما و تو الفت حکایتی است عجیب

Ки ту ба аҳди шабобӣ ва ман ба навбати шбиб

که تو به عهد شبابی و من به نوبت شبیب

Агар ту мураккаби тозӣ ба хоки ман тозӣ

اگر تو مرکب تازی به خاک من تازی

Чу гирди рӯҳи равони хиздти зи сами ркиб

چو گرد روح روان خیزدت ز سم رکیب

Салиб бастан агар кор бут прессатон аст

صلیب بستن اگر کار بت‌پرستان است

Бути ман аз чаҳ фиканда зи зулфи авди салиб

بت من از چه فکنده ز زلف عود صلیب

Ҳамин на ҳиндӯии холи ту завқ аз он лаб ёфт

همین نه هندوی خال تو ذوق از آن لب یافت

Биҳиштён ҳама доранд аз ин шароби насиб

بهشتیان همه دارند از این شراب نصیب

Магар ки бар дили маҷрӯҳ ошиқон зад даст

مگر که بر دل مجروح عاشقان زد دست

Ки хӯн чу сайл равонаст зостини табиб

که خون چو سیل روانست زآستین طبیب

Ман аз итоби ту шиква кунам ғлтои ҳошо

من از عتاب تو شکوه کنم غلطا حاشا

Биор ҳарчӣ ту дорӣ барои дӯсти ътиб

بیار هرچه تو داری برای دوست عتیب

На ошиқаст ки худ муддаӣ ва каззобаст

نه عاشقست که خود مدعی و کذابست

Муҳиб агар ки шикоят кунад зи ҷаври ҳабиб

محب اگر که شکایت کند ز جور حبیب

Ба чанги ғайр буд зулфи ёрами ошуфта

به چنگ غیر بود زلف یارم آشفته

Фиғон ки риштаи умрам буд ба дасти рақиб

فغان که رشته عمرم بود به دست رقیب

Агарчӣ номаи сиёҳам вале хушам бо ин

اگرچه نامه سیاهم ولی خوشم با این

Ки доварӣ набӯд ҷузи алӣ ба рӯзи ҳсиб

که داوری نبود جز علی به روز حسیب