Яке соҳиби ҷамоли длстон буд
یکی صاحب جمالِ دلستان بود
Ки аз рӯйиши арақ бар бӯстон буд
که از رویش عرق بر بوستان بود
Баҳорӣ буд дар саҳро бимонада
بهاری بود در صحرا بمانده
Бзири хайма танҳо бимонада
به زیر خیمه‌ای تنها بمانده
Азуи хаймаи сипеҳрии муътабар буд
ازو خیمه سپهری معتبر بود
Ки зери хаймаи хуршедӣ дигар буд
که زیر خیمه خورشیدی دگر بود
Ҷавониро назари ногуҳи биФтод
جوانی را نظر ناگه بیفتاد
зи ишқ ӯ дилаш аз раҳи биФтод
ز عشق او دلش از ره بیفتاد
Чунон дар ишқи муҳками гашти бандаш
چنان در عشق محکم گشت بندش
Ки панд кас наомад сӯдмандаш
که پندِ کس نیامد سودمندش
Набӯдӣ сабри як дам аз ҷамолаш
نبودی صبر یک دم از جمالش
Вале бўӣии набардӣ аз висолаш
ولی بویی نَبُردی از وصالش
Магар буд иттифоқи ғам гусорон
مگر بود اتّفاقِ غم‌گساران
Ки рӯзии аўФтоди оғози борон
که روزی اوفتاد آغازِ باران
Ҳама сҳроншинон ме давиданд
همه صحرانشینان می‌دویدند
Бзири хаймаи сар дар ме кашиданд
به زیرِ خیمه سر در می‌کشیدند
Қзорои ошиқу маъшӯқи дилбар
قضا را عاشق و معشوقِ دلبر
Дарон як хаймаи афтоданд ҳамбар
دران یک خیمه افتادند همبر
Чу аз андозаи борон бештар шуд
چو از اندازه باران بیشتر شد
Ҳаме ҳар каси бзири ҷома дар шуд
همی هر کس به زیر جامه در شد
Бзири хайма дар он ҳар ду дилхоҳ
به زیرِ خیمه در آن هر دو دلخواه
Бзири ҷомаи рафтанди онгоҳ
به زیرِ جامه‌ای رفتند آنگاه
Бичишам аз якдигари ҷон май рабуданд
به چشم از یکدیگر جان می‌ربودند
Злб бар ҳамдигар ҷон ме фузуданд
ز لب بر همدگر جان می‌فزودند
Дуо мекард ҳар сӯзанда ҷонӣ
دعا می‌کرد هر سوزنده‌جانی
Ки кам кун эй худои борони замонӣ
که کم کن ای خدا باران زمانی
Вале мегуфт ошиқ ё илоҳӣ
ولی می‌گفت عاشق یا الهی
Зиёдат кун на кам чндонкаҳи хоҳӣ
زیادت کن نه کم چندانکه خواهی
Кунун каз абр тӯфонӣ равонаст
کنون کز ابرِ طوفانی روانست
Агар киштӣ баронам вақт онаст
اگر کِشتی برانم وقتِ آنست
Басӣ будаст қаҳти ғмгсорон
بسی بودست قحطِ غم‌گساران
Ки тарӣ нест ин соъати зи борон
که ترّی نیست این ساعت ز باران
Агар май боради ин то рӯзи маҳшар
اگر می‌بارد این تا روزِ محشر
Қиёмат гардад аз шодии муяссар
قیامت گردد از شادی میسّر
Худоёи нақди гардони он саодат
خدایا نقد گردان آن سعادت
Ки гардад ҳар замони борони зиёдат
که گردد هر زمان باران زیادت
Чу ҳақи Иблиси малъунро ҳамеи хост
چو حق ابلیسِ ملعون را همی‌خواست
Ҳамон чиз ӯ зи ҳақи афзӯни ҳамеи хост
همان چیز او ز حق افزون همی‌خواست
Чу ҳақ бевосита бо ӯ сухан гуфт
چو حق بی‌واسطه با او سخن گفت
Барои он ҳама аз хештан гуфт
برای آن همه از خویشتن گفت
Чўомр саҷда омад он лъин ро
چو امرِ سجده آمد آن لعین را
Бхўобониди чашми роҳи байн ро
بخوابانید چشمِ راه‌بین را
Бадв гуфтанд асҷди қол лоғайр
بدو گفتند اُسجُد قال لاغَیر
Бирав хонданди ахсўои қоли лозир
برو خواندند اِخسَوا قَالَ لاَضَیر
Агарчӣ лаънатӣ аз паии дрорм
اگرچه لعنتی از پی درآرم
Ба пеши ғайр ӯ сар кӣ дрорм
به پیشِ غیرِ او سَر کِی درآرم
Бғирии грмро будӣ нигоҳӣ
به غیری گر مرا بودی نگاهی
Набӯдӣ ҳукмам аз ма то бмоҳӣ
نبودی حکمم از مه تا به ماهی