Рӯй ту гули тозау хати сабзаи нўхиз

روی تو گل تازه و خط سبزهٔ نوخیز

Нашукуфта гулии ҳамчуи ту дар гулшани табриз

نشکفته گلی همچو تو در گلشن تبریز

Шуд ҳуши дилами ғорати он ғамзаи хўнриз

شد هوش دلم غارت آن غمزهٔ خونریز

Ин буд марои фоида аз дидани табриз

این بود مرا فایده از دیدن تبریز

эй дил ! ту дар ин варта мазан лофи сабурӣ

ای دل! تو در این ورطه مزن لاف صبوری

Вои ақл ! ту ҳам бар сари ин воқеа магрез

وای عقل! تو هم بر سر این واقعه مگریز

Фархундаи шабӣ буд ки он хусрави хубон

فرخنده شبی بود که آن خسرو خوبان

Афсӯси кунон , лаб ба табассум , шукр омез

افسوس کنان، لب به تبسم، شکر آمیز

Аз роҳи вафо , бар сари болин ман омад

از راه وفا، بر سر بالین من آمد

Ваз рӯй карам гуфт ки : эй длшдаҳ , бархез

وز روی کرم گفت که: ای دلشده، برخیز

Аз дидаи хўнбор , нисори қадам ӯ

از دیدهٔ خونبار، نثار قدم او

Кардам гуҳари ашк , ман муфлис бе чиз

کردم گهر اشک، من مفلس بی‌چیز

Чун рафт дил гумшуда ам гуфт : баҳоӣ !

چون رفت دل گمشده‌ام گفت: بهائی!

Хуш бош ки ман рафтам ва ҷон гуфт ки : ман низ

خوش باش که من رفتم و جان گفت که : من نیز