Чаҳ хуш будӣ арбодаҳи куҳнаи сол

چه خوش بودی اربادهٔ کهنه سال

Шудӣ бар ман хастаи икдми ҳалол

شدی بر من خسته یکدم حلال

Ки холӣ кунам синаро як замон

که خالی کنم سینه را یک زمان

зи ғамҳои пай дар пай бе карон

ز غمهای پی در پی بی‌کران

Равад меҳнати даҳр аз ёди ман

رود محنت دهر از یاد من

Шавад шоди ин ҷони ношоди ман

شود شاد این جان ناشاد من

Ба ёдам наёяд , ба сад изтироб

به یادم نیاید، به صد اضطراب

Каломи бурун аз ҳад ва аз ҳисоб

کلام برون از حد و از حساب

Ба афсуни зи афсона , дил хуш кунам

به افسون ز افسانه، دل خوش کنم

Магари заъфи перӣ , Фромш кунам

مگر ضعف پیری، فرامش کنم

Бимирами зи ҳасрат , дигар як нафас

بمیرم ز حسرت، دگر یک نفس

Раҳо карда байнами сегӣ аз мирс

رها کرده بینم سگی از مرس

Ғаму ғуссаро хок бар сар кунам

غم و غصه را خاک بر سر کنم

Дамии лиззати умр навбар кунам

دمی لذت عمر نوبر کنم

Надонам дарин дайр бе интизом

ندانم درین دیر بی‌انتظام

Ки меҳнат кадомасту роҳати кадом

که محنت کدام است و راحت کدام

Баҳоӣ , дил аз орзӯҳо башу

بهائی، دل از آرزوها بشو

Ки ман толеъат мешиносам , магӯ

که من طالعت می‌شناسم، مگو

Агар бода гардад ҳалолати дамӣ

اگر باده گردد حلالت دمی

Гурезади ҳамон дам , аз он хуррамӣ

گریزد همان دم، از آن خرمی

Наёбӣ аз он ҷузи ғаму дарду ранҷ

نیابی از آن جز غم و درد و رنج

Биҷуз мор ноед ба дастати зи ганҷ

بجز مار ناید به دستت ز گنج

Фурӯбанди лабро аз ин қилу қол

فروبند لب را از این قیل و قال

Макун ҷони ман , орзӯии маҳол

مکن جان من، آرزوی محال