Абўолрбиъи зоҳид ба Довӯд тоӣӣ гуфт : марои пандии даҳ . Гуфт : аз дунё рӯза бигиру ифторотро охират на . Аз мардумон низ чунон бигурез ки аз шери шарза .

ابوالربیع زاهد به داود طائی گفت: مرا پندی ده. گفت: از دنیا روزه بگیر و افطارات را آخرت نه. از مردمان نیز چونان بگریز که از شیر شرزه.

Соҳибдилӣ мегуфт : эй ёрони сафо , ин замони замон сукутаст ва дар хонаи мондану зикри худои нодидаро гуфтан .

صاحبدلی می گفت: ای یاران صفا، این زمان زمان سکوت است و در خانه ماندن و ذکر خدای نادیده را گفتن.

Фазл мегуфт : мардӣ ки маро агар бинад , саломам нагӯяд , бар ман миннатӣ дорад .

فضل میگفت: مردی که مرا اگر بیند، سلامم نگوید، بر من منتی دارد.

Абӯи сулаймон дороӣӣ гуфт : замонии байъи бен хисм бар дар хона аш нишаста буд ки ногоҳ сангӣ ба пишониши баромад ва онро бшикофт .

ابو سلیمان دارائی گفت: زمانی بیع بن خیثم بر در خانه اش نشسته بود که ناگاه سنگی به پیشانیش برآمد و آن را بشکافت.

Вай дар ҳоле ки хӯн аз рух мезадуд . Бахуд мегуфт : рбиъо ! панд гирифтӣ ? сипас бархест ва бахона шуд ва он қадари по аз хона берун наниҳод ки ҷинозаашро аз он берун овараданд .

وی در حالی که خون از رخ می زدود. بخود می گفت: ربیعا! پند گرفتی؟ سپس برخاست و بخانه شد و آن قدر پا از خانه بیرون ننهاد که جنازه اش را از آن بیرون آوردند.

Орифӣ гуфт : ту ҳоли хеши буруз қиёмат ндонӣ . Аз ин рӯй ошноӣӣ бо мардумонро бадунё камтар кун , то агар он рӯз , бадномӣ дар пеш бошад , ошноёнт қалил бошанд .

عارفی گفت: تو حال خویش بروز قیامت ندانی. از این روی آشنائی با مردمان را بدنیا کمتر کن، تا اگر آن روز، بدنامی در پیش باشد، آشنایانت قلیل باشند.

Рубоби духтари амрؤи алқис , яке аз ҳамсарони ҳусайни бен алӣ ( ъ ) буд ва бо ӯ дар Карбало низ буду сакина аз ӯ бадунё омад . Ҳангомӣ ки вай ба Мадинаи бозгашт , бархе аз ашрофи Қурайш кдхдоӣиш карданд .

رباب دختر امرؤ القیس، یکی از همسران حسین بن علی(ع) بود و با او در کربلا نیز بود و سکینه از او بدنیا آمد. هنگامی که وی به مدینه بازگشت، برخی از اشراف قریش کدخدائیش کردند.

Аммо вай напазируфт ва гуфт : пас аз писари расӯли худо ( с ) дигари маро шўӣӣ нахоҳад буд . Ва пас аз он муддатӣ бимонаду соя ӣ дайгариро бар сар хеш напазируфт то саранҷоми ғами шӯии вайро аз миёни бардошт .

اما وی نپذیرفت و گفت: پس از پسر رسول خدا (ص) دیگر مرا شوئی نخواهد بود. و پس از آن مدتی بماند و سایه ی دیگری را بر سر خویش نپذیرفت تا سرانجام غم شوی وی را از میان برداشت.

Ибни ҷўзӣ дар « миъроҷ » хеши хитоб буи гуяд :

ابن جوزی در «معراج » خویش خطاب بوی گوید:

Иброҳӣми адҳами бӯстониро ҳофиз кард буд . Рӯзии мардӣ сипоҳӣ омаду андакии миваи хост . Иброҳӣм имтиноъ кард . Сипоҳии тозӣонае бар сараши кӯфт .

ابراهیم ادهم بوستانی را حافظ کرد بود. روزی مردی سپاهی آمد و اندکی میوه خواست. ابراهیم امتناع کرد. سپاهی تازیانه ای بر سرش کوفت.

Иброҳӣми сарашро такон дод ва гуфт : сирриро ки солҳо исён худо кардааст , тозӣонаи зан . Сипоҳӣ , иброҳӣмро бишнохт ва бпўзш оғозед . Иброҳӣм гуфт : он сар ки дар хури пӯзиш буд . Дар Балхи ҷо ниҳодаам .

ابراهیم سرش را تکان داد و گفت: سری را که سال ها عصیان خدا کرده است، تازیانه زن. سپاهی، ابراهیم را بشناخت و بپوزش آغازید. ابراهیم گفت: آن سر که در خور پوزش بود. در بلخ جا نهاده ام.

Мардӣ ба саҳл гуфт : орзӯии мсоҳбттро дорам . Саҳл гуфт : замонӣ ки яке аз мо мард , дайгарӣ бо сеюмии мусоҳибат ҳаме кунад . Аз ҳам акнӯн боистӣ ҳам ӯро мусоҳибат кард .

مردی به سهل گفت: آرزوی مصاحبتت را دارم. سهل گفت: زمانی که یکی از ما مرد، دیگری با سومی مصاحبت همی کند. از هم اکنون بایستی هم او را مصاحبت کرد.

Фзилро гуфтанд : писарат мегуяд , дилам мехоҳад ҷоӣӣ бошам ки мардумонро бубинам вале эшон маро набенанд . Фзил гирист ва гуфт : вой бар ӯ чаро ҷумларо чунин тамом накард ки : на ман эшонро байнам , ва на эшон марои бенанд .

فضیل را گفتند: پسرت می گوید، دلم میخواهد جائی باشم که مردمان را ببینم ولی ایشان مرا نبینند. فضیل گریست و گفت: وای بر او چرا جمله را چنین تمام نکرد که: نه من ایشان را بینم، و نه ایشان مرا بینند.

Орифи кошии пиромни ин оя « лни тнолўои албр ҳатто тнФқўои ммотҳбўн » гуфт : ҳар корӣ ки одамиро ба худованд наздик кунад , бар маҳсӯбаст .

عارف کاشی پیرامن این آیه «لن تنالوا البر حتی تنفقوا مماتحبون » گفت: هر کاری که آدمی را به خداوند نزدیک کند، بر محسوب است.

Наздикӣ ба худованд низ ҷуз бо безорӣ аз ғайри худо ҳосил намеояд . Пас касе ки чизеро дӯст бидорад , ҳиҷобӣ бар худованди пазируфта ,у ширкии пинҳонӣ аз боби тамаллуқи муҳаббати хеши бғири худо , варзидааст .

نزدیکی به خداوند نیز جز با بیزاری از غیر خدا حاصل نمی آید. پس کسی که چیزی را دوست بدارد، حجابی بر خداوند پذیرفته، و شرکی پنهانی از باب تملق محبت خویش بغیر خدا، ورزیده است.

Ҳамчинонкии парвардгор фармӯдааст : « ва ман анноси ман итхзмни дуни аллоҳи андодо » иҳбўнҳми кҳби аллоҳ » ва худро бидон махсӯс гардонидааст , ба се ваҷҳ аз худованд аз давр гаштааст .

همچنانکه پروردگار فرموده است: «و من الناس من یتخذمن دون الله اندادا» یحبونهم کحب الله » و خود را بدان مخصوص گردانیده است، به سه وجه از خداوند از دور گشته است.

Ҳол агар он маҳбӯбро махсӯс худо кард на хеш , ва тсдқш кард ва аз дасташ дод , баъд зоил мегардаду қурб ҳосил мешавад .

حال اگر آن محبوب را مخصوص خدا کرد نه خویش، و تصدقش کرد و از دستش داد، بعد زایل می گردد و قرب حاصل می شود.

Ва агар ҷуз ин кунад , ҳатто агар чандини баробари ғайри он маҳбӯбро садақа диҳад , ба бар нил нахоҳад ёфт . Чаро ки худованд бидонча ки вай инфоқ мекунад ,у ончии ҷузи худо маҳфӯз медорад , огоҳаст .

و اگر جز این کند، حتی اگر چندین برابر غیر آن محبوب را صدقه دهد، به بر نیل نخواهد یافت. چرا که خداوند بدانچه که وی انفاق میکند، و آنچه جز خدا محفوظ میدارد، آگاه است.

Дар китоби аҳёء дар фасли азлату баёни фавойиди он омадааст : шашуми фоида ӣ гӯшагирӣ , рҳоӣӣ аз дидори сангини дилон ва нодононасту миқёс гирифтани халқу хуишон . Чаро ки дидори сангини дилони кӯрӣ кучакаст .

در کتاب احیاء در فصل عزلت و بیان فواید آن آمده است: ششم فایده ی گوشه گیری، رهائی از دیدار سنگین دلان و نادانان است و مقیاس گرفتن خلق و خویشان. چرا که دیدار سنگین دلان کوری کوچک است.

Ба аъамаш гуфтанд : чаро дидаи ?ут кам сӯй гаштааст ? гуфт : аз дидори сангини дилон . Низ гуфтаанд : ки рӯзии Абӯҳанифа назд вай шуд ва гуфт : дар хабар омадааст ки агар худованди чашмон касеро аз ӯ баргирад , дар ивази чизе буи хоҳад дод ки аз онҳо беҳтар буд .

به اعمش گفتند: چرا دیده ات کم سوی گشته است؟ گفت: از دیدار سنگین دلان. نیز گفته اند : که روزی ابوحنیفه نزد وی شد و گفت: در خبر آمده است که اگر خداوند چشمان کسی را از او برگیرد، در عوض چیزی بوی خواهد داد که از آنها بهتر بود.

Ҳол бигӯӣ ки худованди бтў чаҳ ивазӣ додааст ? аъамаши мутояба кунон гуфт : худованд дар муқобили чашмон ман надидан сангини дилонро бмн ато кард ки ту низ аз ононе .

حال بگوی که خداوند بتو چه عوضی داده است؟ اعمش مطایبه کنان گفت: خداوند در مقابل چشمان من ندیدن سنگین دلان را بمن عطا کرد که تو نیز از آنانی.

Ростӣ чаҳ нек сурӯдааст :

راستی چه نیک سروده است:

Ба тнҳоӣӣ ху карда , кунҷи хонаи мақом гирифта ам

به تنهائی خو کرده، کنج خانه مقام گرفته ام

зи ин рӯи оромишӣ шодмона ёфта ам

ز این رو آرامشی شادمانه یافته ام

Замона тأдибм кардааст , аз ин рӯ

زمانه تأدیبم کرده است، از این رو

Ба инки назд касе рӯм ё касе бнздм ояд , бе эътиноем

به اینکه نزد کسی روم یا کسی بنزدم آید، بی اعتنایم

Ва дар тамомии рӯзҳои зиндагонӣ нахоҳам пурсед

و در تمامی روزهای زندگانی نخواهم پرسید

Ки лашкарёни бароа афтодаанд ё амир барнишастааст ?

که لشکریان براه افتاده اند یا امیر برنشسته است؟

Надидӣ ки одамӣ дар тӯли зиндагонии хеш

ندیدی که آدمی در طول زندگانی خویش

Дар андеша корӣасту пардохтани бадавӣ

در اندیشه کاری است و پرداختن بدوی

Чунон карами абрешим ки ҳамораи биринҷ андар аст

چونان کرم ابریشم که هماره برنج اندر است

Ва саранҷоми миёни ончии худ танидааст , бондўаҳ хоҳад мард

و سرانجام میان آنچه خود تنیده است، باندوه خواهد مرد

Зоҳидӣ гуфт : охиратро сармояи хеш на , ҳар чаҳ аз дунё бадастат расад , суди тест .

زاهدی گفت: آخرت را سرمایه خویش نه، هر چه از دنیا بدستت رسد، سود تست.

Аз суханони Муҳамади бен ҳанафӣааст - худояши хўшнўди бод - касе ки хештанро гиромӣ дорад , дунёро хор дорад .

از سخنان محمد بن حنفیه است - خدایش خوشنود باد - کسی که خویشتن را گرامی دارد، دنیا را خوار دارد.

Гуфта яке аз соҳибдилонаст ки : эй инсон ! ту маъдӯдӣ беш нестӣ , ва ҳар рӯз ки бугзарад , андакӣ аз ту бигузаштааст .

گفته یکی از صاحبدلان است که: ای انسان! تو معدودی بیش نیستی، و هر روز که بگذرد، اندکی از تو بگذشته است.

Маъмуни дрҳомши номае ки дар он аз коргузории тазаллум шуда буд , навишт : дар маврид касе ки кораш ба ӯҳда ӣ тест , инсоф ба корзн ва гарна касе ки кори ту ба ӯҳда ӣ ӯст , дар мавридаши инсоф бакор хоҳад зад .

مامون درهامش نامه ای که در آن از کارگزاری تظلم شده بود، نوشت: در مورد کسی که کارش به عهده ی تست، انصاف به کارزن و گرنه کسی که کار تو به عهده ی اوست، در موردش انصاف بکار خواهد زد.

Бузургӣ гуфтааст : шигифто аз он касе ки худоӣ хеш бишносаду лаҳзае аз ӯ ғофил монад .

بزرگی گفته است: شگفتا از آن کسی که خدای خویش بشناسد و لحظه ای از او غافل ماند.

СўФӣӣ гуфт : агар пурсанад чаҳ чизеи туро беш аз ҳама ба шигифт меоварад , хоҳам гуфт : дилӣ ки худоро бишнохт ва сипас исёнаш кард .

صوفئی گفت: اگر پرسند چه چیزی ترا بیش از همه به شگفت می آورد، خواهم گفت: دلی که خدا را بشناخت و سپس عصیانش کرد.

Аз паёмбари худо ( с ) нақласт ки : банда аз прҳизкорон нахоҳад буд магар ки молиро ки олоишӣ дорад , бигузорад ва бугзарад .

از پیامبر خدا (ص) نقل است که : بنده از پرهیزکاران نخواهد بود مگر که مالی را که آلایشی دارد، بگذارد و بگذرد.

Ъли амири муъминон ( ъ ) рост : ҳеҷ чизи бадали одамӣ беш аз садои гоми мурӣдоне ки дар пай шахс меоянд , зиён наме расонад .

عل امیر مومنان (ع) راست: هیچ چیز بدل آدمی بیش از صدای گام مریدانی که در پی شخص می آیند، زیان نمی رساند.

Донишмандӣ ба дидор зоҳидӣ рафт ва аз яке аз ашноёни ваии суханӣ ( зишт ) нақл кард , зоҳид гуфт : дайри бдидорми омадаеу басаи гуноҳ низ даст задае , яке онкӣ ба бародарам хашмнокам кардае , дувуми он ки дили осӯда ӣ маро машғӯл доштае , ва сеюм он ки худро дар маърази тӯҳмати сухани чинии ниҳодае .

دانشمندی به دیدار زاهدی رفت و از یکی از اشنایان وی سخنی (زشت) نقل کرد، زاهد گفت: دیر بدیدارم آمده ای و بسه گناه نیز دست زده ای، یکی آنکه به برادرم خشمناکم کرده ای، دوم آن که دل آسوده ی مرا مشغول داشته ای، و سوم آن که خود را در معرض تهمت سخن چینی نهاده ای.

Ъбидбни зрораҳ аз эмоми содиқи ҷаъфари бен Муҳамад ( ъ ) нақл кардааст ки фармуд : худованд аз имони муъмини оромишӣ насибаш мекунад ки агар бар қулла ӣ кӯҳӣ низ мақом кунад , бидон ором гирад .

عبیدبن زراره از امام صادق جعفر بن محمد (ع) نقل کرده است که فرمود: خداوند از ایمان مومن آرامشی نصیبش می کند که اگر بر قله ی کوهی نیز مقام کند، بدان آرام گیرد.

Ҳақи субҳонаи бикӣ аз паёмбаронаш ваҳй кард : агар сари он дорӣ ки фардо дар биҳишти бдидорми оӣӣ , дар дунёи ғариб , танҳо ва андӯҳгин бош .

حق سبحانه بیکی از پیامبرانش وحی کرد: اگر سر آن داری که فردا در بهشت بدیدارم آئی، در دنیا غریب، تنها و اندوهگین باش.

Ва низ чун паранда ӣ тнҳоӣӣ ки бар даштии хушку холӣ парвоз мекунад ва аз дарахтони пурбор ҳаме хӯрду шаб ки мерасад , дар лонааш байтута мекунаду чизеи ҷузи инс ба ману эҳсоси тнҳоӣӣ бо дигарон надорад .

و نیز چون پرنده ی تنهائی که بر دشتی خشک و خالی پرواز می کند و از درختان پربار همی خورد و شب که می رسد، در لانه اش بیتوته می کند و چیزی جز انس به من و احساس تنهائی با دیگران ندارد.

Дар таврот омадааст ки : он кас ки ситам кунад , хона ӣ хешро хароб кардааст .

در تورات آمده است که: آن کس که ستم کند، خانه ی خویش را خراب کرده است.

Ҳамин маънӣ дар қуръони гиромӣ омадааст ки : Фтлки биўтҳми хоўиаҳи бмои злмўо .

همین معنی در قرآن گرامی آمده است که: فتلک بیوتهم خاویه بما ظلموا.