Сухан гарчи ҳар лаҳзаи дилкаш тар аст

سخن گرچه هر لحظه دلکش تر است

Чу бинӣ хамӯшӣ аз он беҳтар аст

چو بینی خموشی از آن بهتر است

Дар фитна бастани даҳон бастан аст

در فتنه بستن دهان بستن است

Ки гетӣ ба неку бад обистан аст

که گیتی به نیک و بد آبستن است

Пушаймон згФтор дидам басӣ

پشیمان زگفتار دیدم بسی

Пушаймон нагашт аз хамӯшӣ касе

پشیمان نگشت از خموشی کسی

Шунидани згФтн ба ар дил наҳй

شنیدن  زگفتن به ار دل نهی

Казин пар шавад мардум аз он тиҳӣ

کزین پر شود مردم از آن تهی

Садаф зон сабаби гашти ҷавҳари фуруш

صدف زان سبب گشت جوهر فروش

Ки аз пой то сари ҳамаи гашти гӯш

که از پای تا سر همه گشت گوش

Ҳамаи тани забони гашти шамшери тез

همه تن زبان گشت شمشیر تیز

Бхўни рехтан зон кунад растхез

بخون ریختن زان کند رستخیز

Нури худои брдмд аз хуии хуш

نور خدا بردمد از خوی خوش

Мӯ ба сипедӣ кашад аз буии хуш

مو به سپیدی کشد از بوی خوش

Макрам агар чанд кашад ҷаври даҳр

مکرم اگر چند کشد جور دهر

Ҳам диҳад аз манфиати хеши баҳр

هم دهد از منفعت خویش بهر

Дар ки шикастанд на ботил шавад

در که شکستند نه باطل شود

Серума ӣ чашму фараҳ дил шавад

سرمه ی چشم و فرح دل شود

Мардумӣ аз мардум берӯ ки дид

مردمی از مردم بی رو که دید

Рӯй дар ойина ӣ зону ки дид

روی در آئینه ی زانو که دید

Хоқониро мапурс каз ғам

خاقانی را مپرس کز غم

Айём чигуна мегузорад

ایام چگونه میگذارد

Ҷӯи ҷӯи ситад ончӣ додаш айём

جو جو ستد آنچه دادش ایام

Хирмани хирман ҳаме сипорад

خرمن خرمن همی سپارد

Низ аз ӯст :

نیز از اوست:

Узр дорӣ бинол хоқонӣ

عذر داری بنال خاقانی

Коҳил кам дории ошнои камтар

کاهل کم داری آشنا کمتر

Дшмнонт зхок бештаранд

دشمنانت زخاک بیشترند

Дӯстонати зкимёи камтар

دوستانت زکیمیا کمتر

Вақти ғанимати шумор

وقت غنیمت شمار

Варна чу фурсат намонад

ورنه چو فرصت نماند

Нола кро дошт суд

ناله کرا داشت سود

Оҳ кӣ омад бакор

آه کی آمد بکار

Дар оғӯшаш кашидам ва аз буии атраш сармаст шудам , атрӣ ки ббўии шохи наврустае мимонст ки насим серобаш карда бошад .

در آغوشش کشیدم و از بوی عطرش سرمست شدم، عطری که ببوی شاخ نورسته ای میمانست که نسیم سیرابش کرده باشد.

Сармасти гаштам аммо на аз хамр , бали шароби даҳони вай сармастам кард .

سرمست گشتم اما نه از خمر، بل شراب دهان وی سرمستم کرد.

Зибоӣӣ , тамом , ғулом ҳалқа бигӯаш ӯст . Ва аз онаст ки дилҳо асир худ карда

زیبائی، تمام، غلام حلقه بگوش اوست. و از آن است که دلها اسیر خود کرده

Маломатгарони пас аз он ки ишқи кори хеш бо ман кард , бсроғм омаданд ҳар чанд ман на инкор ишқ мекунам , на пойонаш май бахшам , бигзор маломатгар ҳар ёва Эй мехоҳад бигӯед .

ملامتگران پس از آن که عشق کار خویش با من کرد، بسراغم آمدند هر چند من نه انکار عشق میکنم، نه پایانش می بخشم، بگذار ملامتگر هر یاوه ای میخواهد بگوید.

Мҳрбоно , бхдои савганд ки то замонӣ ки ту зиндае ромиш бахуд нахоҳам дид , аз он пас низ агар қарораст зиндаи бимонам , бигзор бо ҳавоӣ дӯст бошад ва низ агар аз шавқ ӯ бимирам , худ мурод манаст .

مهربانا، بخدا سوگند که تا زمانی که تو زنده ای رامش بخود نخواهم دید، از آن پس نیز اگر قرار است زنده بمانم، بگذار با هوای دوست باشد و نیز اگر از شوق او بمیرم، خود مراد من است.

Худоёи зхўонӣ ки аз баҳри хосон

خدایا زخوانی که از بهر خاصان

Кашидӣ насиби ман бенавои кӯ ?

کشیدی نصیب من بینوا کو؟

Агар май фурӯшӣ , баҳояш ки додааст ?

اگر می فروشی، بهایش که داده است؟

Вагар бебаҳо медиҳӣ , бахши мо кӯ ?

و گر بی بها میدهی، بخش ما کو؟

Ғам фузӯнӣ гирифту меҳнат фаровон шуд бхдои савганд , маро ба ишқ ниёзӣ набӯдӣ

غم فزونی گرفت و محنت فراوان شد بخدا سوگند، مرا به عشق نیازی نبودی

Ин замон агар ошноӣиро байнам , шармсори гирдам , чаро ки ашк бар дидораш пешӣ мегирад .

این زمان اگر آشنائی را بینم، شرمسار گردم، چرا که اشک بر دیدارش پیشی می گیرد.

эй ёрон ки бо ҳиҷрони хеш , маро дигргўн кардед , дигарами қудрат ҷафоятон намондааст .

ای یاران که با هجران خویش، مرا دیگرگون کردید، دیگرم قدرت جفایتان نمانده است.

Ба мубталои хеши висолӣ арзонӣ доред . Инак умраст ки мегузараду ҳоли ман чунон гузаштааст .

به مبتلای خویش وصالی ارزانی دارید. اینک عمر است که میگذرد و حال من چونان گذشته است.

Паёмбароне ки номашон дар қуръон омадааст , бист ва панҷ паёмбаранд : Муҳамад ( с ) , одам , Идрӣс , Нӯҳ , ҳуд , солеҳ , иброҳӣм , лут , Исмоил , исҳоқ , ёқӯб , Юсуф , Айюб , Шуайб , Мӯсо , ҳорӯн , Юнус , Довӯд , сулаймон , Илёс , алисъ , закариё , яҳё , исоу зўолкФли баназари бештари муфассирон .

پیامبرانی که نامشان در قرآن آمده است، بیست و پنج پیامبراند: محمد (ص)، آدم، ادریس، نوح، هود، صالح، ابراهیم، لوط، اسماعیل، اسحاق، یعقوب، یوسف، ایوب، شعیب، موسی، هارون، یونس، داود، سلیمان، الیاس، الیسع، زکریا، یحیی، عیسی و ذوالکفل بنظر بیشتر مفسران.

Эмоми фахри розӣ дар тафсири кабӣр нақл кардааст ки мутакаллимони иттифоқ назар доранд ки касе ки аз тарси ҷазо ё бтмъи савоби ибодат ё дуо кунад , ибодаташ саҳеҳ нахоҳад буд ,у дуояш мақбул нахоҳад шуд .

امام فخر رازی در تفسیر کبیر نقل کرده است که متکلمان اتفاق نظر دارند که کسی که از ترس جزا یا بطمع ثواب عبادت یا دعا کند، عبادتش صحیح نخواهد بود، و دعایش مقبول نخواهد شد.

Ин маъниро ҳангоми тафсири оя ӣ : « адъўорбкми тзръоу хФиаҳ » овардааст ва низ дар авоили тафсири сӯра ӣ фотиҳа бқтъ гуфтааст : агар намозгузор гуяд бҷҳти савоб ё гурез аз ҷазои намоз май гузорам , намозаш ботиласт .

این معنی را هنگام تفسیر آیه ی: «ادعواربکم تضرعا و خفیه » آورده است و نیز در اوایل تفسیر سوره ی فاتحه بقطع گفته است: اگر نمازگزار گوید بجهت ثواب یا گریز از جزا نماز می گزارم، نمازش باطل است.

Найшобӯрии ҳангоми тафсири ин оя : « влотлмзўои анФскму лотнобзўобололқоб » бзкри порае аз авсофи ҳуҷҷоҷи пардохта ва гуфтааст , яксад ҳазор касро батадрӣҷ куштааст ва ба занадонаш ҳаштод ҳазор мард ва сӣ ҳазор занро ёфтаанд ки бар сӣ ва се ҳизор танашони ҳеҷ уқубатӣ воҷиб набӯд .

نیشابوری هنگام تفسیر این آیه: «ولاتلمزوا انفسکم و لاتنابزوابالالقاب » بذکر پاره ای از اوصاف حجاج پرداخته و گفته است، یکصد هزار کس را بتدریج کشته است و به زندانش هشتاد هزار مرد و سی هزار زن را یافته اند که بر سی و سه هزارتنشان هیچ عقوبتی واجب نبود.

Офатӣ набӯд бтар аз ношинохт

آفتی نبود بتر از ناشناخت

Ту бар ёрўнёрии ишқи бохт

تو بر یارونیاری عشق باخت

Ёрро ағёри пиндории ҳаме

یار را اغیار پنداری همی

Шодӣиро ном биниҳодӣ ғамӣ

شادئی را نام بنهادی غمی

Ин чунин нахлӣ ки қади ёри мост

این چنین نخلی که قد یار ماست

Чун ки мо дуздем нахлаши дори мост

چون که ما دزدیم نخلش دار ماست

Ин чунин мишкӣн ки зулфи мирмост

این چنین مشکین که زلف میرماست

Чун ки бе ақлем он занҷираи мост

چون که بی عقلیم آن زنجیره ماست

Суфиён дар дамии ду ид кунанд

صوفیان در دمی دو عید کنند

Анкабутон магас қадед кунанд

عنکبوتان مگس قدید کنند

Онкӣ аз дасти рӯҳ қӯт хӯрд

آنکه از دست روح قوت خورد

Кӣ намаки суд анкабут хӯрд

کی نمک سود عنکبوت خورد

Золкӣ кард сари буруни знҳФт

زالکی کرد سر برون زنهفت

Куштаи худ чу хушк дид бигуфт

کشته خود چو خشک دید بگفت

эй ҳамаи он ту , чаҳ нав чаҳ куҳан

ای همه آن تو، چه نو چه کهن

Ризқ ?биртаст ҳар чаҳ хоҳӣ кун

رزق برتست هر چه خواهی کن

Шайхи аўҳдолдини кирмонии рост :

شیخ اوحدالدین کرمانی راست:

Он кас ки саноаташ қаноат бошад

آن کس که صناعتش قناعت باشد

Кирдори вай аз ҷумла ӣ тоъат бошад

کردار وی از جمله ی طاعت باشد

Зинҳори тамаъи мадори алои зхдо

زنهار طمع مدار الا زخدا

Кин рағбати халқи ним соъат бошад

کاین رغبت خلق نیم ساعت باشد

Ҷавр кам ба злтФ кам бошад

جور کم به زلطف کم باشد

Ки намак бар ҷароҳатами пошад

که نمک بر جراحتم پاشد

Ҷавр кам буи лутф ояд аз ӯ

جور کم بوی لطف آید از او

Лутф кам маҳз ҷавр зояд аз ӯ

لطف کم محض جور زاید از او

Лутфи дилдори ӣнқадар бояд

لطف دلدار اینقدر باید

Ки рақибӣ аз ӯ ба рашк ояд

که رقیبی از او به رشک آید

Дар хона дилам гирифт аз тнҳоӣӣ

در خانه دلم گرفت از تنهائی

Рафтам ба чаман чу булбули шидоӣӣ

رفتم به چمن چو بلبل شیدائی

Чун дид марои сар ва сеӣ сар ҷанбанд

چون دید مرا سر و سهی سر جنباند

Яъне ба чаҳ дилхушӣ ба бустони оӣӣ

یعنی به چه دلخوشی به بستان آئی

Ҳар ки суханро ба сухан зм кунад

هر که سخن را به سخن ضم کند

Қатрае аз хӯни ҷигар кам кунад

قطره ای از خون جگر کم کند

Бодаи не дар ҳар сиррӣ шар ме кунад

باده نی در هر سری شر می کند

Ончунонро ончунон тар ме кунад

آنچنان را آنچنان تر می کند

Гар буд оқил накӯтар ме шавад

گر بود عاقل نکوتر می شود

Вар буд бади хуй бадтар ме шавад

ور بود بد خوی بدتر می شود

Лек чун ағлаб баданду бади писанд

لیک چون اغلب بدند و بد پسند

Бар ҳама майро муҳаррам карда анд

بر همه می را محرم کرده اند

Ҳукми ғолиби рост чун ағлаб баданд

حکم غالب راست چون اغلب بدند

Теғро аз дасти раҳзани бстднд

تیغ را از دست رهزن بستدند

Маҷмӯъа ӣ кунин ба ойин бастан

مجموعه ی کونین به آئین بستن

Кардем тафаҳҳуси врқои баъди варақ

کردیم تفحص ورقا بعد ورق

Ҳқо ки нхўондим ва надидем дар ӯ

حقا که نخواندیم و ندیدیم در او

Ҷузи зоти ҳақу шؤўни зониаҳи ҳақ

جز ذات حق و شؤون ذانیه حق

Хоқонё ба тақвияти дӯст дил мабанд

خاقانیا به تقویت دوست دل مبند

Вари ғуссау шикояти душман ҷигар махӯр

ور غصه و شکایت دشمن جگر مخور

Бар ҳеҷ дӯст такя мазан кӯ ба оқибат

بر هیچ دوست تکیه مزن کو به عاقبت

Душмани намояду набарди дӯстӣ ба сар

دشمن نماید و نبرد دوستی به سر

Гар дӯст аз ғурури ҳнрбиндт на айб

گر دوست از غرور هنربیندت نه عیب

Душман ба айб карданат афзӯн кунад ҳунар

دشمن به عیب کردنت افزون کند هنر

Тарсии таъни душману гардии баланди ном

ترسی طعن دشمن و گردی بلند نام

Бинии ғурури дӯсти шӯии пасту мухтасар

بینی غرور دوست شوی پست و مختصر

Пас дӯст душманаст ба инсофи бозбин

پس دوست دشمن است به انصاف بازبین

Пас душманаст дӯст ба таҳқиқи дрнгр

پس دشمن است دوست به تحقیق درنگر

Гар ақлати ин сухан напазирад ки гуфта ам

گر عقلت این سخن نپذیرد که گفته ام

Ин ақлро натиҷа ӣ девонагии шимур

این عقل را نتیجه ی دیوانگی شمر

Муҳаққиқи Тафтозонӣ дар шарҳи кшоФи пиромни ин оя аз сӯра ӣ нсоء «у азои қили ?лаами тъолўои илои мо анзли аллоҳ » гуяд : банӣ ҳамдон шоҳоне буданд бо симоҳоӣии зебо , збонҳоӣии фасеҳ , дастоне бахшандау байни эшон абўФрос дар балоғату асби саворӣу шуҷоату фазл бар дигарон пешӣ дошт .

محقق تفتازانی در شرح کشاف پیرامن این آیه از سوره ی نساء «و اذا قیل لهم تعالوا الی ما انزل الله » گوید: بنی حمدان شاهانی بودند با سیماهائی زیبا، زبانهائی فصیح، دستانی بخشنده و بین ایشان ابوفراس در بلاغت و اسب سواری و شجاعت و فضل بر دیگران پیشی داشت.

Он чунонкии соҳиби бен ибод - ки худояш раҳмат кунод - дарбора ӣ ӯ гуфт : шеъри бшоҳии шурӯ ва ба шоҳии дигар хатм шуд , яъне амрؤолқису абўФрос .

آن چنانکه صاحب بن عباد - که خدایش رحمت کناد - درباره ی او گفت: شعر بشاهی شروع و به شاهی دیگر ختم شد، یعنی امرؤالقیس و ابوفراس.

Вай дар адаб ба камоли расида буду замонӣ ки дар ҷанги асир рӯмён шуд , ашъории латифи сурӯд ки ба рӯмӣот машҳураст . Шеъри зер - ки аз шунидани бқўбқўии кабӯтарӣ бар дарахтӣ илҳом ёфта - аз ҳамон ашъораст :

وی در ادب به کمال رسیده بود و زمانی که در جنگ اسیر رومیان شد، اشعاری لطیف سرود که به رومیات مشهور است. شعر زیر - که از شنیدن بقوبقوی کبوتری بر درختی الهام یافته - از همان اشعار است:

Он ҳангом ки кабӯтарии наздики ман навҳа сар дода буд ,

آن هنگام که کبوتری نزدیک من نوحه سر داده بود،

Гуфтамаш ҳамдамо оё зҳоли ман огоҳят ҳаст ?

گفتمش همدما آیا زحال من آگاهیت هست؟

эй паноҳи муштоқӣ ! умед ки ҳаргизати ҳиҷрон мубтало накунад

ای پناه مشتاقی ! امید که هرگزت هجران مبتلا نکند

Ва ҳаргизати ғамони рӯзгор бадал муншӣанд .

و هرگزت غمان روزگار بدل منشیند.

Ҳамдамо ! замона бо мо бонсоФ ҳаме набӯд

همدما! زمانه با ما بانصاف همی نبود

Наздики шӯ то ғмонмонро қисмат кунем

نزدیک شو تا غمانمان را قسمت کنیم

Оё шавад ки асирӣ лабханд занаду озода Эй бинолад ?

آیا شود که اسیری لبخند زند و آزاده ای بنالد؟

Ва ё шавад ки ғмгнӣ сокит монаду бромшии навҳаи сардаад ?

و یا شود که غمگنی ساکت ماند و برامشی نوحه سردهد؟

Ростиро , дида ӣ ман аз ту бгристн сазовортар аст

راستی را، دیده ی من از تو بگریستن سزاوارتر است

Ҳар чанд ки ашки марои бҳўодси баҳоӣ газоф аст

هر چند که اشک مرا بحوادث بهائی گزاف است

Шеъри вай дар ин ҷо ба поён мерасаду ғараз аз истишҳодаш овардани вожа ӣ таъолӣ бксрломаст ки саҳеҳи он таъолии бФтҳ лоамаст .

شعر وی در این جا به پایان می رسد و غرض از استشهادش آوردن واژه ی تعالی بکسرلام است که صحیح آن تعالی بفتح لام است.

Амири хусрави Деҳлавӣ дар арҷи шиносии гирдиҳами оӣии ёрон сурӯдааст :

امیر خسرو دهلوی در ارج شناسی گردهم آئی یاران سروده است:

Гар осоишии хоҳӣ аз рӯзгор

گر آسایشی خواهی از روزگار

Ҷамоли азизони ғанимати шумор

جمال عزیزان غنیمت شمار

Ба ҷамъияти дӯстон рӯй на

به جمعیت دوستان روی نه

Парокандагонро ба иксўӣ на

پراکندگان را به یکسوی نه

Ба даврӣ макуш ар чаҳ бдхўсти ёр

به دوری مکوش ار چه بدخوست یار

Ки даврӣ худ уфтад саранҷоми кор

که دوری خود افتد سرانجام کار

Агар ҷома тангаст пора макун

اگر جامه تنگ است پاره مکن

Ки худ пора гардад чун гардад куҳан

که خود پاره گردد چون گردد کهن

Мазан шох агар мива талхаст низ

مزن شاخ اگر میوه تلخ است نیز

Худ уфтад чун пеш оядаш барги рез

خود افتد چون پیش آیدش برگ ریز

Чу лобуд ҷдоӣӣаст аз баъд зист

چو لابد جدائی است از بعد زیست

Ба ъмдои ҷудои зистан баҳр чист ?

به عمدا جدا زیستن بهر چیست؟

Куҷо будӣ эй мурғи фархундаи пай

کجا بودی ای مرغ فرخنده پی

Чаҳ дории хабар аз ҳарифони ҳӣ ?

چه داری خبر از حریفان حی؟

Ба шодӣ куҷо мегузоранд гом

به شادی کجا می گذارند گام

Сафар то чаҳ ҷойасту манзили кадом ?

سفر تا چه جای است و منزل کدام؟

Фиғон зон ҳарифони паймони гусал

فغان زان حریفان پیمان گسل

Ки як раҳ змо барграфтанд дил

که یک ره زما برگرفتند دل

Кӣ буд ки сари зулфи турои чанги занам

کی بود که سر زلف ترا چنگ زنم

Сад бӯсаи барони лабони гули ранги занам

صد بوسه برآن لبان گل رنگ زنم

Дар шиша кунам меҳру ҳавои дгарон

در شیشه کنم مهر و هوای دگران

Дар пеши тӯй эйнигор брснги занам

در پیش توی ای نگار برسنگ زنم

Давр аз дарат эй шукри лаби симин бар

دور از درت ای شکر لب سیمین بر

Аз ранҷи тану дарди дилу хӯни ҷигар

از رنج تن و درد دل و خون جگر

Ҳолеаст кигар иваз кунам бо маргаш

حالی است که گر عوض کنم با مرگش

Чиз дигарам ниҳод бояд бар сар

چیز دگرم نهاد باید بر سر

Фаррухи он туркӣ ки астизаҳ наад

فرخ آن ترکی که استیزه نهد

Асбаши андари хандақи оташи ҷаҳд

اسبش اندر خندق آتش جهد

Чашми худ аз ғайру ғайрати дӯхта

چشم خود از غیر و غیرت دوخته

Ҳамчуи оташи хушки ватарро сӯхта

همچو آتش خشک وتر را سوخته

Грпшимонӣ бар ӯ айбӣ кунад

گرپشیمانی بر او عیبی کند

Оташи аввал дар пушаймонӣ занад

آتش اول در پشیمانی زند

Ҳар чаҳ аз ваии шоди гардӣ дар ҷаҳон

هر چه از وی شاد گردی در جهان

Аз фироқ ӯ биандеш он замон

از فراق او بیندیش آن زمان

Зончаҳи гаштии шоди баси кас шод шуд

زآنچه گشتی شاد بس کس شاد شد

Охир аз ваии ҷуст ва ҳамчун бод шуд

آخر از وی جست و همچون باد شد

Аз ту ҳам биҷаҳад ту дил бар вай манеҳ

از تو هم بجهد تو دل بر وی منه

Пеш кӯ биҷаҳад ту пеш аз ваии бҷаҳ

پیش کو بجهد تو پیش از وی بجه

То сегонро вуҷӯҳ пайдо нест

تا سگان را وجوه پیدا نیست

Мушфиқу меҳрбони икдгронд

مشفق و مهربان یکدگراند

Луқмае дар наме андоз

لقمه ای در میانشان انداز

Ки тиҳии гоҳ икдгр бадаранд

که تهی گاه یکدگر بدرند

Ҳар блокоини қавмро ҳақ дода аст

هر بلاکاین قوم را حق داده است

Зери он ганҷ карам биниҳода аст

زیر آن گنج کرم بنهاده است

Лутф ӯ дар ҳақ ҳар ки афзӯн шавад

لطف او در حق هر که افزون شود

Бе шаки он каси ғарқаи андар хӯн шавад

بی شک آن کس غرقه اندر خون شود

Дӯстонро ҳар нафас ҷонӣ диҳад

دوستان را هر نفس جانی دهد

Лек ҷони сӯзад агар ноне диҳад

لیک جان سوزد اگر نانی دهد

Фалаки дуни навози як чашм аст

فلک دون نواز یک چشم است

Он яке ҳам ба фарқ сар дорад

آن یکی هم به فرق سر دارد

Ҳар хариро ки дам гирифт ба мушт

هر خری را که دم گرفت به مشت

наменадонад ки дам хар дорад

می نداند که دم خر دارد

Май барад то фарози калима ӣ хеш

می برد تا فراز کلمه ی خویش

Бинадаш дам чу даст бардорад

بیندش دم چو دست بردارد

Бар заминаш занад ки хирад шавад

بر زمینش زند که خرد شود

Хурдӣгар баҷоаш бардорад

خردیگر بجاش بردارد

Ин ҷаҳон бар мисол мурдорӣ аст

این جهان بر مثال مرداری است

Каркасони гирд ӯ ҳазор ҳазор

کرکسان گرد او هزار هزار

Ин мронро ҳаме занад мхлб

این مرآن را همی زند مخلب

Он мароинро ҳаме занад минқор

آن مراین را همی زند منقار

Охроломр бигузаранд ҳама

آخرالامر بگذرند همه

Вази ҳамаи бозмонди он мурдор

وز همه بازماند آن مردار

Ҳар чаҳ дорӣ дар дил аз макру румуз

هر چه داری در دل از مکر و رموز

Пеши мо пайдо буд монанди рӯз

پیش ما پیدا بود مانند روز

Ки бпўшимши збндаҳи парварӣ

که بپوشیمش زبنده پروری

Ту чаро рсўоӣӣ аз ҳад мебарӣ

تو چرا رسوائی از حد میبری

Лутфи ҳақ бо ту мудороҳо кунад

لطف حق با تو مداراها کند

Чун ки аз ҳад бигузарӣ расво кунад

چون که از حد بگذری رسوا کند

Даъвӣ хизмат кунӣ бо шаҳриёр

دعوی خدمت کنی با شهریار

Худ зъшқ хеш бошӣ бе қарор

خود زعشق خویش باشی بی قرار

Гарчи худро сахт бихарад ме кунӣ

گرچه خود را سخت بخرد می کنی

Дар ҳақиқати хизмат худ ме кунӣ

در حقیقت خدمت خود می کنی

Чанд хоҳӣ буд марди нотамом

چند خواهی بود مرد ناتمام

На бад ва на нек на хос ва на ом

نه بد و نه نیک نه خاص و نه عام

Ҳар чанд гуҳии зи ишқ бегона шавам

هر چند گهی ز عشق بیگانه شوم

Бо офияти ошно ва ҳамхона шавам

با عافیت آشنا و همخانه شوم

Ногоҳ парии рухии бмни бргзрд

ناگاه پری رخی بمن برگذرد

Баргардам аз ин ҳадис ва бегона шавам

برگردم از این حدیث و بیگانه شوم

Аз ҳамӯ нақласт ки бҷнозаҳ эй ҳозир шуд , ҳозирон аз ӯ дархостанд ки метро талқин гуяд . Вай чунин хонд :

از همو نقل است که بجنازه ای حاضر شد، حاضران از او درخواستند که میت را تلقین گوید. وی چنین خواند:

Гар ман гунаҳи ҷумлаи ҷаҳони крдстм

گر من گنه جمله جهان کردستم

Лутфи ту умедаст ки гирад дастам

لطف تو امید است که گیرد دستم

Гуфтӣ ки ба вақти аҷзи дастати гирам

گفتی که به وقت عجز دستت گیرم

Оҷизи тароз ин махоҳ кокнўн ҳастам

عاجز تراز این مخواه کاکنون هستم