Гар надорам аз шукри ҷузи номи баҳр

گر ندارم از شکر جز نام بهر

Он басии беҳтар ки андари коми заҳр

آن بسی بهتر که اندر کام زهر

Осмони нисбат ба арш омад фурӯд

آسمان نسبت به عرش آمد فرود

Варна бас олӣаст пеши хоки туад

ورنه بس عالی است پیش خاک تود

Бад кардаму аътзори бадтари зи гуноҳ

بد کردم و اعتذار بدتر ز گناه

Чун ҳаст дар ин узри се даъвии табоҳ

چون هست در این عذر سه دعوی تباه

Даъвии вуҷӯду даъвии қудрату феъл

دعوی وجود و دعوی قدرت و فعل

Лоҳўлу лои қувваи алои биллоҳ

لاحول و لا قوه الا بالله

Аз ҳоли худ огаҳи ним лек ӣнқадар донам ки ту

از حال خود آگه نیم لیک اینقدر دانم که تو

Ҳар гоҳ дар дил бигузарӣ , ашками з домон бугзарад

هر گاه در دل بگذری، اشکم ز دامان بگذرد

Хуши он ки аз ту ҷФоӣӣ надида ме гуфтам

خوش آن که از تو جفائی ندیده می گفتم

Фириштаи хуии ман оё ситамгарӣ донад ?

فرشته خوی من آیا ستمگری داند؟

Ҳакимӣ гуфт : агар хоҳии парвардгоратро бишносӣ , байни худу гуноҳи девории оҳанӣн на .

حکیمی گفت: اگر خواهی پروردگارت را بشناسی، بین خود و گناه دیواری آهنین نه.

Пеш аз он ки ишқи ту бадал хона кунад , дили ман сахти холӣ буд ва танҳо зикри ҳақ қарораш ме бахшед

پیش از آن که عشق تو بدل خانه کند، دل من سخت خالی بود و تنها ذکر حق قرارش می بخشید

То он ки иштиёқи вайро хонду дил низ лаббайкаш гуфт . Ва дигараш набинам ки кӯии туро тарк гуяд .

تا آن که اشتیاق وی را خواند و دل نیز لبیکش گفت. و دیگرش نبینم که کوی ترا ترک گوید.

Агар дурӯғ гӯям ё он ки бадунёи бғири ту шодмон шавам , умед ки ҳиҷронат мубталоем кунад .

اگر دروغ گویم یا آن که بدنیا بغیر تو شادمان شوم، امید که هجرانت مبتلایم کند.

Низ агар бе ту , чизе дар ин сарзаминҳо , чашмамро сӯй худ кашад .

نیز اگر بی تو، چیزی در این سرزمین ها، چشمم را سوی خود کشد.

Агарам хоҳии бўсли расону гарми хоҳӣ ба ҳиҷрони мубталои дор . Дили ман ҷуз туро нишоед .

اگرم خواهی بوصل رسان و گرم خواهی به هجران مبتلا دار. دل من جز ترا نشاید.

Мо бехабар аз назора будем

ما بی خبر از نظاره بودیم

Ҷон рафт ва хабар накард мо ро

جان رفت و خبر نکرد ما را

Ишқ омаду сабр аз дили девона бурун рафт

عشق آمد و صبر از دل دیوانه برون رفت

Сад шукр ки бегона аз ин хона бурун рафт

صد شکر که بیگانه از این خانه برون رفت

Вой ба рӯзгори ман дар ту агар асар кунад

وای به روزگار من در تو اگر اثر کند

Нолау оҳи ним шаб , гиря субҳгоҳем

ناله و آه نیم شب، گریه صبحگاهیم

Замонии гӯсфандоне ба ғорати гирифта , бо гӯсфандони мардум Кӯфа омехт . Яке аз зоҳидӣ аз хӯрдани гӯшт худдорӣ кард ва пурсед : мяш чанд сол зинда мемонад ? гуфтанд : ҳафт сол . Ваии ҳафт соли лаб ба гӯшт назд .

زمانی گوسفندانی به غارت گرفته، با گوسفندان مردم کوفه آمیخت. یکی از زاهدان از خوردن گوشت خودداری کرد و پرسید: میش چند سال زنده می ماند؟ گفتند: هفت سال. وی هفت سال لب به گوشت نزد.

Сулаймони бен Довӯд ( ъ ) васият кард : ҷузи таом некӯ махӯреду ҷузи каломи некӯи мгўӣид .

سلیمان بن داود (ع) وصیت کرد: جز طعام نیکو مخورید و جز کلام نیکو مگوئید.

Обидӣ гуфт : агар як қурси нони ҳалол бадаст оварам , бсўзонмш ва гардиш кунам то бемории хеш бо он дармони созам .

عابدی گفت: اگر یک قرص نان حلال بدست آورم، بسوزانمش و گردش کنم تا بیماری خویش با آن درمان سازم.

Шайхи ҷунайд ба шайхи алии бен саҳл исфаҳонӣ навишт : аз муроди хеши Абуабдуллои Муҳамади бен Юсуфи бнопрс : ки бар муроди хеши комрўост ? вай пурседу шайх посух дод : валлоҳи ғолиби алии амра .

شیخ جنید به شیخ علی بن سهل اصفهانی نوشت: از مراد خویش ابوعبدالله محمد بن یوسف بناپرس: که بر مراد خویش کامرواست؟ وی پرسید و شیخ پاسخ داد: والله غالب علی امره.

Аз суханони смнўн муҳибаст ки : аввалин гоми висоли ҳақ онаст ки банда аз нафаси хеш давр шавад ва аввалин гоми вай дар ҳиҷрони парвардгор онаст ки ба нафаси хеши бипайвандад .

از سخنان سمنون محب است که: اولین گام وصال حق آن است که بنده از نفس خویش دور شود و اولین گام وی در هجران پروردگار آن است که به نفس خویش بپیوندد.

Домон харобот нишинон ҳама пок аст

دامان خرابات نشینان همه پاک است

Тар домании мост ки то доман хок аст

تر دامنی ماست که تا دامن خاک است

Гирди сари мигрдми имшаби шамъи ин кошона ро

گرد سر میگردم امشب شمع این کاشانه را

То биомузами тариқ сӯхтани парвона ро

تا بیاموزم طریق سوختن پروانه را

Мардум аз маҳрӯмӣу шодам ки навмед аз ту сохт

مردم از محرومی و شادم که نومید از تو ساخت

Талхӣ ҷон канданам умедворони шумо

تلخی جان کندنم امیدواران شما

Ба гирди хотирам эй хўшдлӣ , чаҳ май гузарӣ

به گرد خاطرم ای خوشدلی، چه می گذری

Кадоми рӯзи маро бо ту ошноӣӣ буд ?

کدام روز مرا با تو آشنائی بود؟

эй аҳли шавқи вақти гиребон даридан аст

ای اهل شوق وقت گریبان دریدن است

Дасти маро ба сӯии гиребон ки май барад ?

دست مرا به سوی گریبان که می برد؟

Қатъи умед ман кунад дам бидам аз висоли худ

قطع امید من کند دم بدم از وصال خود

То накунам дили ҳазини шод ба интизори ҳам

تا نکنم دل حزین شاد به انتظار هم

Брхотрм ғуборӣ нанишинад аз ҷафояш

برخاطرم غباری ننشیند از جفایش

Ойина ӣ муҳаббат , зангор барнатобад

آئینه ی محبت، زنگار برنتابد

эй мурдагони зи хоки яке сар ба дар кунед

ای مردگان ز خاک یکی سر به در کنید

Бар ҳоли зиндаи бтар аз худ назар кунед

بر حال زنده بتر از خود نظر کنید

Ҳузнии ин ишқаст неи афсонаи чандин шиква чист ?

حزنی این عشق است نی افسانه چندین شکوه چیست؟

Лаб ба дандони гиру дандон бар ҷигар на бок нест

لب به دندان گیر و دندان بر جگر نه باک نیست

Бе дарди дили ҳаёт чу завқӣ наме диҳад

بی درد دل حیات چو ذوقی نمی دهد

Осӯдагон ба умри худ оё чаҳ дида анд

آسودگان به عمر خود آیا چه دیده اند

Ҳасан , дуои тугар мустаҷоб нест маранҷ

حسن، دعای تو گر مستجاب نیست مرنج

Туро забон дигару дил , дигар дуо чаҳ кунад ?

تو را زبان دگر و دل، دگر دعا چه کند؟

Насибам гашта чандон талхкомии баъд ҳар комӣ

نصیبم گشته چندان تلخکامی بعد هر کامی

Ки мамнӯнами зи гардунгар ба ком ман наме гардад

که ممنونم ز گردون گر به کام من نمی گردد

Шабҳо ту хуфта , ман ба дуо каз ту дўрбод

شبها تو خفته، من به دعا کز تو دورباد

Оҳи касон ки баҳри ту дар хӯн нишаста анд

آه کسان که بهر تو در خون نشسته اند

Зинда дар ишқ чаҳ сон буд насибӣ , маҷнӯн

زنده در عشق چه سان بود نصیبی، مجنون

Ишқи он рӯзи магари ин ҳама душвор набӯд ?

عشق آن روز مگر این همه دشوار نبود؟

Талх бошад заҳри марг аммо ба ширинӣ ҳануз

تلخ باشد زهر مرگ اما به شیرینی هنوز

наметавонад талхии ҳиҷрони зи коми ман барад

می‌تواند تلخی هجران ز کام من برد

зи шӯрангез холӣ гашта ҳосили донаи ашкам

ز شورانگیز خالی گشته حاصل دانه اشکم

Ки мурғи васли ҳаргизи гирди дом ман наме гардад

که مرغ وصل هرگز گرد دام من نمی‌گردد

Чунон заҳри фироқии рехтӣ дар соғари ҷонам

چنان زهر فراقی ریختی در ساغر جانم

Ки марг аз талхии он гирди ҷон ман наме гардад

که مرگ از تلخی آن گرد جان من نمی‌گردد

Ғам замона хӯрам ё фироқи ёри кашам

غم زمانه خورم یا فراق یار کشم

Ба тоқатӣ ки надорам , кадоми бори кашам ?

به طاقتی که ندارم، کدام بار کشم؟

Бигузашт баҳор ва во нашуд дил

بگذشت بهار و وا نشد دل

Ин ғунчаи магар шукуфтанӣ нест ?

این غنچه مگر شکفتنی نیست؟

Ҳазор ҷаҳди бкрдм ки сар ишқ бапушам

هزار جهد بکردم که سرّ عشق بپوشم

Набӯд бар сар оташ месерум ки нҷўшм

نبود بر سر آتش میسّرم که نجوشم

Сокинони сари кӯй ту набошанд ба ҳуш

ساکنان سر کوی تو نباشند به هوش

Кон заминӣаст ки аз ваии ҳамаи маҷнӯни хезад

کآن زمینی است که از وی همه مجنون خیزد

Ба ошиқони ҷигари чок чун рисии аҳлӣ ?

به عاشقان جگر چاک چون رسی اهلی؟

Ба як ду чок ки дар ҷайб перҳан кардӣ

به یک دو چاک که در جیب پیرهن کردی

Ба ҷузи ҳалоки худаш орзӯ набошад ҳеҷ

به جز هلاک خودش آرزو نباشد هیچ

Касе ки ёфт чу парвонаи завқи ҷонбозӣ

کسی که یافت چو پروانه ذوق جانبازی

Ба ғамами шод шӯй ме донам

به غمم شاد شوی می‌دانم

Ғами дил бо ту аз он ме гӯям

غم دل با تو از آن می‌گویم

Шабҳои ҳиҷрро гузаронадем ва зинда ем

شب های هجر را گذراندیم و زنده ایم

Моро ба сахти ҷонии худ ин гумон набӯд

ما را به سخت جانی خود این گمان نبود

эй ғоиб аз ду дидаи чунон дар дили манӣ

ای غایب از دو دیده چنان در دل منی

Каз лаб гушӯданат ба ман озор ме расад

کز لب گشودنت به من آزار می‌رسد

Яксар мӯи дилат сифед нагашт

یکسر مو دلت سفید نگشت

Ҳеҷ мӯ дар танат сиёҳ намонад

هیچ مو در تنت سیاه نماند

эй ҳасани тавбаи он гуҳӣ кардӣ

ای حسن توبه آن گهی کردی

Ки туро қӯт гуноҳ намонад

که تو را قوت گناه نماند