Аз китоби вароам : исо - ки бар паёмбари мо ва ӯ дуруди бодо - гуфт : эй ёрон , бкўчктрини чизҳои дунё , бшрти саломати дайнатон хушнӯд бошед .

از کتاب ورام: عیسی - که بر پیامبر ما و او درود بادا - گفت: ای یاران، بکوچکترین چیزهای دنیا، بشرط سلامت دینتان خشنود باشید.

Ҳамчинонкии аҳли дунё , ба кучактарин чизе аз дайни бшрти саломат дунёашон хушнӯданд . Шоирии ҳамин маъниро чунин сурӯдааст :

همچنانکه اهل دنیا، به کوچکترین چیزی از دین بشرط سلامت دنیاشان خشنودند. شاعری همین معنی را چنین سروده است:

Мардонеро байнам ки ба хурдае аз дайн қонеъанд , ҳар чанд дар зиндагонӣ ба чизҳои кучак розӣ нашаванд . Ту низ бо дайни худро аз дунёии подшоҳони мустағнии дор . Чунон ки эшон низ бо дунёишони худро аз дайн мустағнӣ пиндоштанд .

مردانی را بینم که به خرده ای از دین قانع اند، هر چند در زندگانی به چیزهای کوچک راضی نشوند. تو نیز با دین خود را از دنیای پادشاهان مستغنی دار. چنان که ایشان نیز با دنیایشان خود را از دین مستغنی پنداشتند.

Пиндорӣ ки шавқиро ки бар он пер гашта раҳо кунад , ошиқӣ ки аз замони меҳри длором то кунун дамӣ рӯй ромиш надидааст ? ва аз халқу хуии он касон ки пас аз чашедани таъми ишқ фаромӯшаш кунанд , гурезонаст .

پنداری که شوقی را که بر آن پیر گشته رها کند، عاشقی که از زمان مهر دلارام تا کنون دمی روی رامش ندیده است؟ و از خلق و خوی آن کسان که پس از چشیدن طعم عشق فراموشش کنند، گریزان است.

Мломтгрои вой бар ту , марои пурвои шунидани сарзаниш шумо нест . Гӯши ман ки овоҳои ишқро неки ҳамеи шунӯд , сарзанишро ҳаргиз наме шунӯд .

ملامتگرا وای بر تو، مرا پروای شنیدن سرزنش شما نیست. گوش من که آواهای عشق را نیک همی شنود، سرزنش را هرگز نمی شنود.

Чашми маро аз бечорагии нигаҳ ба касе афтод ки ба ҳалокаш май анҷомад , нигорӣ ки ҳаргизаш монанди надидааму марои сахт дар доми ишқи хеш раҳо кард .

چشم مرا از بیچارگی نگه به کسی افتاد که به هلاکش می انجامد، نگاری که هرگزش مانند ندیده ام و مرا سخت در دام عشق خویش رها کرد.

Ҷодӯии чашмонаш ки ботил саҳарӣ надошта , ҳуқуқи марои ботили сохт ва аз замонӣ ки марои шуълаи вар шавқ дид , бимнок шуд ки ӯро низ шуъла дар занам .

جادوی چشمانش که باطل سحری نداشته، حقوق مرا باطل ساخت و از زمانی که مرا شعله ور شوق دید، بیمناک شد که او را نیز شعله در زنم.

Оии бузургони қабӣла , шумо товони даҳ ҳодисаед , мо ба ҳамсоягӣатони фурӯди омадему таоми пари баракататонро сипос гзордаҳем . Саранҷом аммо , чашммон ба оҳўонтон афтод ва бимнок афтодем .

آی بزرگان قبیله، شما تاوان ده حادثه اید، ما به همسایگیتان فرود آمدیم و طعام پر برکتتان را سپاس گزارده ایم. سرانجام اما، چشممان به آهوانتان افتاد و بیمناک افتادیم.

Оё кори ҳамсоя ӣ зебоятонро бар ӯҳда доред бавижа ки роҳро мأмўн надоштаед ?

آیا کار همسایه ی زیبایتان را بر عهده دارید بویژه که راه را مأمون نداشته اید؟

Яке аз соҳиби назарони забон арабӣ гуяд : вожа ӣ бас форсӣасту авоми араби онро бъорит гирифтаанд ва басӯратҳои гӯногӯнӣ чун бску басӣ ( тробс , мробс ) бакораш мебаранд ва бо он ки эрониёнро вожа ӣ дайгарии баҳмон маънӣ нест , аъробро барои он маънии вожаҳои дайгарӣаст аз ҷумла : ҳасб , бҷлу қт ва . . .

یکی از صاحب نظران زبان عربی گوید: واژه ی بس فارسی است و عوام عرب آن را بعاریت گرفته اند و بصورتهای گوناگونی چون بسک و بسی (ترابس، مرابس) بکارش می برند و با آن که ایرانیان را واژه ی دیگری بهمان معنی نیست، اعراب را برای آن معنی واژه های دیگری است از جمله: حسب، بجل و قط و . . .

Маломатгарон , ҳангомӣ ки ашки ман чун дарё равон шуд , дар он хавз гирданд .

ملامتگران، هنگامی که اشک من چون دریا روان شد، در آن خوض گردند.

Ман аммо , барои он ки рози ишқи шумо пинҳон дорам , ашкамро пинҳони доштам то маломатгарони бҳдис дигарон пардозанд .

من اما، برای آن که راز عشق شما پنهان دارم، اشکم را پنهان داشتم تا ملامتگران بحدیث دیگران پردازند.

Дида ӣ ман ки ба симояш афтод , симоӣ чун қамараши шукуфае тоза дод .

دیده ی من که به سیمایش افتاد، سیمای چون قمرش شکوفه ای تازه داد.

Ман надонам чаро аз бӯсидан он гулгунаҳо манъам мекунед , магар на инаст ки гуфтаанд : алзръи ллзоръ ?

من ندانم چرا از بوسیدن آن گلگونه ها منعم می کنید، مگر نه این است که گفته اند: الزرع للزارع؟

Ва падари ман ки турбаташи некӯи бўод посухаш додааст :

و پدر من که تربتش نیکو بواد پاسخش داده است:

Аз он рӯ ки назд мо , ошиқи барда маҳсӯбасту барда молик нашавад аз ин рӯ , кушта ӣ ӯ низ аз он молик ӯст .

از آن رو که نزد ما، عاشق برده محسوب است و برده مالک نشود از این رو، کشته ی او نیز از آن مالک اوست.

Срўро ! агар бинӣ ки хӯну ашкам равонаст , аз ин ки туро ба озодии ондў қисос кунанд , ҳароси бахуди роҳи мада . Чаро ки чашми канизакӣ , беш несту дили бардае беш на .

سرورا! اگر بینی که خون و اشکم روان است، از این که ترا به آزادی آندو قصاص کنند، هراس بخود راه مده. چرا که چشم کنیزکی، بیش نیست و دل برده ای بیش نه.

Муаллиф китоб гуяд : падарам ки хокаши некӯи боди басо ки ашъорашро бар ман фурӯ мехонд . Шеъри зер аз ҳамонҳост : бидонон ки наздиканд , бипайванду дўртронро бигзор .

مولف کتاب گوید: پدرم که خاکش نیکو باد بسا که اشعارش را بر من فرو می خواند. شعر زیر از همان هاست: بدانان که نزدیک اند، بپیوند و دورتران را بگذار.

Ишқ касеро низ баннои хушнӯдӣ гардан манеҳ чаро ки ҳавворо фарзандон бисёраст , агар яке аз авлод ӯ ҷФокорӣ кард , дайгариро баргузин .

عشق کسی را نیز بنا خشنودی گردن منه چرا که حوا را فرزندان بسیار است، اگر یکی از اولاد او جفاکاری کرد، دیگری را برگزین.

Ибни зўлоқ дарбора навҷуоне ки хидматкорӣ ба ҳаросат бо худ дошт сурӯдааст :

ابن زولاق درباره نوجوانی که خدمتکاری به حراست با خود داشت سروده است:

Шигифто ки хидматкориро ба ҳаросат ту гумоштаанд . Чаро ки хидматкорони ин ҳамаи зибоӣӣ беш аз ин ҳастанд . Симоят ба барг гул мемонаду даҳонат чун гавҳарӣаст , чеҳрат ёқӯтасту холат чун анбар .

شگفتا که خدمتکاری را به حراست تو گماشته اند. چرا که خدمتکاران این همه زیبائی بیش از این هستند. سیمایت به برگ گل میماند و دهانت چون گوهری است، چهرت یاقوت است و خالت چون عنبر.

Длором шуд ва дар паии хеши дилии ниҳод ки ғаму андӯҳи нишон ҳаме диҳад . Ҳангомӣ ки киштии вайро бо худ барад , ман ки дил ғорат зада ӣ шавқ буд , гуфтам : агарам тўоноӣӣу қудрат буд , тамомии киштиҳои дунёро бқҳр ҳаме гирифтам .

دلارام شد و در پی خویش دلی نهاد که غم و اندوه نشان همی دهد. هنگامی که کشتی وی را با خود برد، من که دل غارت زده ی شوق بود، گفتم: اگرم توانائی و قدرت بود، تمامی کشتی های دنیا را بقهر همی گرفتم.

Насими сабо вазидан гирифту хурӯси фарёд сар кард . Ҳон огоҳ бошу ончӣ ки нофии тест аз худ барон .

نسیم صبا وزیدن گرفت و خروس فریاد سر کرد. هان آگاه باش و آنچه که نافی تست از خود بران.

Эҳтироми ишқро , музей аз по бияфкан , бмои наздики шӯ , наздикат шавем бодаеро ки аз озори он касон ки барояши мушобеҳӣ қоиланд , солими монда , бануш пай дар пеши мадҳи гӯй ва баргӯӣ ки мадҳи ҷузи он , нишоед гуфтан .

احترام عشق را، موزه از پا بیفکن، بما نزدیک شو، نزدیکت شویم باده ای را که از آزار آن کسان که برایش مشابهی قائل اند، سالم مانده، بنوش پی در پیش مدح گوی و برگوی که مدح جز آن، نشاید گفتن.

Ишқи варз ва ҳӯшмандӣ кун , бидон ончии ишқаш май варзӣ , нофии тест . Вуҷӯди худ нафй кун , фано шавад , насимӣ аз қабули мо бақоят хоҳад дод .

عشق ورز و هوشمندی کن، بدان آنچه عشقش می ورزی، نافی تست. وجود خود نفی کن، فنا شود، نسیمی از قبول ما بقایت خواهد داد.

Ҳангомӣ ки ба сӯии мо май оеи шодмон хоҳӣ шуд ва агар бароаи мо аз дасти шӯй , зинда ?ут кунем . Агарат касе тарсанд , дар ҷониби дории мо саботи варз , ҷониб дорят кунем .

هنگامی که به سوی ما می آیی شادمان خواهی شد و اگر براه ما از دست شوی، زنده ات کنیم. اگرت کسی ترساند، در جانب داری ما ثبات ورز، جانب داریت کنیم.

Бидон ғараз ки махлуқи афтодае , мтхлқ бош , туро аз ҳар фурӯдӣ наҷот хоҳад дод .

بدان غرض که مخلوق افتاده ای، متخلق باش، ترا از هر فرودی نجات خواهد داد.

Нафаси худро фидяи даҳ , ҳидоят хоҳӣ ёфт . Аз ғайри мо даст бурдор , моят кофии хоҳем буд .

نفس خود را فدیه ده، هدایت خواهی یافت. از غیر ما دست بردار، مایت کافی خواهیم بود.

Нафаси хеши бФдиаҳ бар сари дасти гир , қадари хеш андак кун то улувваат диҳем . Гиристани гир то пеш аз он ки касе ки боядат бигарёнад , бинӣ , зиштиҳои хеш маҳв карда бошӣ .

نفس خویش بفدیه بر سر دست گیر، قدر خویش اندک کن تا علوت دهیم. گریستن گیر تا پیش از آن که کسی که بایدت بگریاند، بینی، زشتی های خویش محو کرده باشی.

Ғайр ончӣ бидон муттасифӣ , иддао ҳаме кунӣ , ҳар чанд ки ончӣ ки дар даруни дорӣ аз гуфторат ҳувайдост . Чунон кунӣ ки гўӣӣ ноҳёнт наҳй нагуфтаанд . Ҳар чанд ки парвардгори бркорт огоҳаст .

غیر آنچه بدان متصفی، ادعا همی کنی، هر چند که آنچه که در درون داری از گفتارت هویداست. چونان کنی که گوئی ناهیانت نهی نگفته اند. هر چند که پروردگار برکارت آگاه است.

Ҳидоятро раҳо карда ба ишқи саргарми ҳамеи шӯйу доимо ба балоҳояти мубтало май гардӣ .

هدایت را رها کرده به عشق سرگرم همی شوی و دائما به بلاهایت مبتلا می گردی.

Хирау нодони худ бинии ҳмикнӣ . Ҳар чанд дарунати анбошта аз палидиҳост .

خیره و نادان خود بینی همیکنی. هر چند درونت انباشته از پلیدی هاست.

Ва он ҳангом ки пандҳои моро зикр ҳаме кунанд , чунон кунӣ гўӣии фаромӯшӣ ?ут оваранд .

و آن هنگام که پندهای ما را ذکر همی کنند، چنان کنی گوئی فراموشی ات آورند.

Муаллифи китоб низ ба тазмини мисроъи маърӯфи ҷомӣ « Фоҳи риҳи алсбои всоҳи алдик » чунин сурӯдааст : ндимо , дили ман фидои ту бод . Бархез ва ҷомҳоро пеш овар

مؤلف کتاب نیز به تضمین مصراع معروف جامی «فاح ریح الصبا وصاح الدیک » چنین سروده است: ندیما، دل من فدای تو باد. برخیز و جامها را پیش آور

Биовар , он рўшноӣии бахшро пешовар ки зуҳди зоҳидии зойеъи сохта . Бодае ки агар пешгоҳашро наёфтӣ , шуъла ӣ ҷомаш рҳнмоӣит кунад .

بیاور، آن روشنائی بخش را پیش آور که زهد زاهدان ضایع ساخته. باده ای که اگر پیشگاهش را نیافتی، شعله ی جامش رهنمائیت کند.

эй далераш ! дили мубталоятро бо он бода мудово кун бали шифои ёбӣ . Онк оташ кулемаст , бингараш , музей аз по бияфкану тардидро як сӯ на . Мломтгрти мудом фарёд медорад . Ту низ мухолифат ӯро пай дар паии нӯш .

ای دلیرش! دل مبتلایت را با آن باده مداوا کن بل شفا یابی. آنک آتش کلیم است، بنگرش، موزه از پا بیفکن و تردید را یک سو نه. ملامتگرت مدام فریاد میدارد. تو نیز مخالفت او را پی در پی نوش.

Худованди тӯл умрат диҳад эй кабӯтар , баргӯ кадоми каси гирёнат сохтааст . Оё орзӯмандон , пас аз он ки сарзамини туро ватан каранд , рҳоят сохтаанд ?

خداوند طول عمرت دهد ای کبوتر، برگو کدام کس گریانت ساخته است. آیا آرزومندان، پس از آن که سرزمین ترا وطن کرند، رهایت ساخته اند؟

Маро дар сарманзили эшон барра оҳўӣӣаст ки агар ба андӯҳи ҳалоки шӯй , дубораи зинда ?утхоҳад сохт барраи оҳўӣӣ ки чун шохи дарахтони рости истад ва агар барангезяш , бхромд .

مرا در سرمنزل ایشان بره آهوئی است که اگر به اندوه هلاک شوی، دوباره زنده ات خواهد ساخت بره آهوئی که چون شاخ درختان راست ایستد و اگر برانگیزیش، بخرامد.

Ҳаргиз фаромӯш нахоҳам кард ки замонии саҳаргоҳон , танҳо , бнздм омад . Тарсон дар бузад , пурсидамаш : кист ? гуфт : он кас ки туро тамом хурсанд созад . Гуфтамаш беш нишонеи даҳ . Гуфт : касеаст ки шамшери нигоҳаш бар ту ҳокимаст .

هرگز فراموش نخواهم کرد که زمانی سحرگاهان، تنها، بنزدم آمد. ترسان در بزد، پرسیدمش: کیست؟ گفت: آن کس که ترا تمام خرسند سازد. گفتمش بیش نشانی ده. گفت: کسی است که شمشیر نگاهش بر تو حاکم است.

ӯ брихтн бода пардохт ва ман ба нӯшонданаш бо бодае ки туҳидастро салтанат мебахшед . Сипас , он гоҳ ки бода дар ӯ асар кард , доманаш бигирифтам .

او بریختن باده پرداخت و من به نوشاندنش با باده ای که تهیدست را سلطنت می بخشید. سپس، آن گاه که باده در او اثر کرد، دامنش بگرفتم.

Маро гуфт : чаҳ хоҳӣ ? гуфтам : эй орзӯии дил , бӯсае аз даҳонат орзӯаст . Маро гуфт : баргир . Барграфтам ва гуфтам : маро беш даҳ ! гуфт бҷони падарат дигар нахоҳад шуд .

مرا گفت: چه خواهی؟ گفتم: ای آرزوی دل، بوسه ای از دهانت آرزوست. مرا گفت: برگیر. برگرفتم و گفتم: مرا بیش ده! گفت بجان پدرت دیگر نخواهد شد.

Сипас дасти хеш то бсбҳи болаши сараши сохтам . То он гоҳ ки гуфт дигар басаст . Гуфтамаш дамии дигари бимон . Гуфт : бархез : насими сабо вазидан гирифту хурӯси фарёд сар кард .

سپس دست خویش تا بصبح بالش سرش ساختم. تا آن گاه که گفت دیگر بس است. گفتمش دمی دیگر بمان. گفت: برخیز: نسیم صبا وزیدن گرفت و خروس فریاد سر کرد.

Ҳаргиз нашуд ки аз варои сиёҳиҳо борақа Эй дурахшад магари он ки андўҳонм фузӯнӣ гирад ва дардҳоем бешӣ ёбад .

هرگز نشد که از ورای سیاهی ها بارقه ای درخشد مگر آن که اندوهانم فزونی گیرد و دردهایم بیشی یابد.

Низ ҳар гоҳи зиндагонии лиззати бахши гузаштаро биёад оварадам , оташи дарунам шуъла кашад , чаро ки дар он рӯзгорон , аз ҳаводиси замона эмин будам ва ба ғоят орзӯҳоем расида , худоро чаҳ шбҳоӣии гузашт ки дар онҳо зиндагонии мо аз асали ширин тар менамӯд .

نیز هر گاه زندگانی لذت بخش گذشته را بیاد آوردم، آتش درونم شعله کشد، چرا که در آن روزگاران، از حوادث زمانه ایمن بودم و به غایت آرزوهایم رسیده، خدا را چه شبهائی گذشت که در آنها زندگانی ما از عسل شیرین تر می نمود.

Шбҳоӣӣ ки дар онҳо , чашмони замонаро ғофил май пиндоштаму гузашти шубонро кӯр май дидем . Он камол аммо , сухани чини длхўостаҳ ҳоямон шуд ва аз он пас дигар дамӣ нагузашт магари он ки чашмони рӯзгори ?бурма бедор монад .

شبهائی که در آنها، چشمان زمانه را غافل می پنداشتم و گذشت شبان را کور می دیدیم. آن کمال اما، سخن چین دلخواسته هایمان شد و از آن پس دیگر دمی نگذشت مگر آن که چشمان روزگار برما بیدار ماند.

Замонаи тирҳои макри басӯиами андохт то ҳоли муносиби маро дигргўн кунад ва ба туҳидастӣам афканд . Гузашти айёми ромиш аз ман бигирифту сарзамини дидору наздикӣ чун харобаҳои ваҳшатовар гашт . . .

زمانه تیرهای مکر بسویم انداخت تا حال مناسب مرا دیگرگون کند و به تهیدستی ام افکند. گذشت ایام رامش از من بگرفت و سرزمین دیدار و نزدیکی چون خرابه های وحشت آور گشت . . .

Бад-ӣни гӯнаи ман дрғмони сахт , ғӯта хӯрдам ва қӯтам намонад ки ботроФ хеш бингарам . Оташи хӯн дар дили ман шуъла варасту шуълааш хомӯшӣ намегирад . Дилам низ машғӯласт .

بدین گونه من درغمان سخت، غوطه خوردم و قوتم نماند که باطراف خویش بنگرم. آتش خون در دل من شعله ور است و شعله اش خاموشی نمی گیرد. دلم نیز مشغول است.

Маро чаҳ чора ? чаро ки замона ӣ нодон , қимати озодагонро иқрор намеоварад . Ҳангомӣ ки марои ҳадафи тирҳои хеш кард , барҳазараши доштам , аммо ҳуда Эй надошт ва чораам корсоз науфтод .

مرا چه چاره؟ چرا که زمانه ی نادان، قیمت آزادگان را اقرار نمی آورد. هنگامی که مرا هدف تیرهای خویش کرد، برحذرش داشتم، اما هوده ای نداشت و چاره ام کارساز نیفتاد.

Оқибати андеши ҳаргизи дамиро дар ғурури айши гуворои хеш гирифтор наёяд . Ғофил аммо , он касаст ки вирои бими гузашт шубон набӯд .

عاقبت اندیش هرگز دمی را در غرور عیش گوارای خویش گرفتار نیاید. غافل اما، آن کس است که ویرا بیم گذشت شبان نبود.

Ҳар чанд ки замона чунон соя эй густардааст ва мо нашунидаем ки соя то дерӣ монад . Басои ғофилоне ки пеш аз мо буданд ва то асбоб ҳалок наомад , огоҳ нагаштанд .

هر چند که زمانه چونان سایه ای گسترده است و ما نشنیده ایم که سایه تا دیری ماند. بسا غافلانی که پیش از ما بودند و تا اسباب هلاک نیامد، آگاه نگشتند.

Ва басои давлати озодагон ки бнодонии дучори ҳаводиси тарсовар ва азим гаштааст . Ва давлати нопоконро чунон замона нусрат додааст ки ба авҷ расидааст .

و بسا دولت آزادگان که بنادانی دچار حوادث ترس آور و عظیم گشته است. و دولت ناپاکان را چنان زمانه نصرت داده است که به اوج رسیده است.

Аз дайри бози одати замонаи чунин буд ва ба мардумони пасту палиди моил буд . Ва озодагонро , аз анвоъи балоё ва дардҳо ҷома дар мепӯшонед .

از دیر باز عادت زمانه چنین بود و به مردمان پست و پلید مایل بود. و آزادگان را، از انواع بلایا و دردها جامه در می پوشانید.

Он гӯна ки ваии тамомии умрро бо андӯҳи басар май бараду ҳаргиз рӯй сарвар намедид . Ҳон бар тамоми талхкомии ҳоӣӣ ки пеши миоидт бурдбор бош ва аз замона бипарҳез чаро ки сахти фусунгар ва макораст .

آن گونه که وی تمامی عمر را با اندوه بسر می برد و هرگز روی سرور نمی دید. هان بر تمام تلخکامی هائی که پیش میآیدت بردبار باش و از زمانه بپرهیز چرا که سخت فسونگر و مکار است.

Дастони хешро бофед парҳезгории фурӯбанд ки ҷузи кори нек дар хур мардон нест . Нафаси хешро ҳарис бош ва ба ҳаросаташ бакӯшу беҳуда аш магузор . Ва онро аз фурӯди нақс дар он ҳоли беруновар ки шамшери дурандешӣ бар сустӣ кашида бошӣ .

دستان خویش را بافید پرهیزگاری فروبند که جز کار نیک در خور مردان نیست. نفس خویش را حریص باش و به حراستش بکوش و بیهوده اش مگذار. و آن را از فرود نقص در آن حال بیرون آور که شمشیر دوراندیشی بر سستی کشیده باشی.

Ҳони брншин то боўҷҳо рисӣ мабод он ки бондки қонеъи шӯй чаро ки май пиндорам , касеро ки пои роҳҳои сахт нест , ба авҷи ифтихор ҳаргиз нарасад .

هان برنشین تا باوج ها رسی مباد آن که باندک قانع شوی چرا که می پندارم، کسی را که پای راههای سخت نیست، به اوج افتخار هرگز نرسد.

Хориро ҳаргизи мпазир , ҳиммати мардони ҳаргизи хорӣ пазир нест . Ва агарат ба ҷоӣии сахтӣу ситам бо ту дроўихт . Бархезу оҳанги шаҳр дигар кун .

خواری را هرگز مپذیر، همت مردان هرگز خواری پذیر نیست. و اگرت به جائی سختی و ستم با تو درآویخت. برخیز و آهنگ شهر دیگر کن.

Хўшўқт аз ин бош ки борзўҳоит дар рисӣ чаро ки расӣдан ба авҷи иззат дар сайр масир шавад . Ва он ҷо ки кам насибии хаста ?ут медорад , раҳояш кун . Чаро ки ранҷ бисёр чора насозад .

خوشوقت از این باش که بآرزوهایت در رسی چرا که رسیدن به اوج عزت در سیر مسیر شود. و آن جا که کم نصیبی خسته ات میدارد، رهایش کن. چرا که رنج بسیار چاره نسازد.

Ва замона аз дербоз , мардони аҳли фазлро кам насиб сохтааст . То онҷо ки туоне аз мардумони домани даракаш , ромиши хостори доман дркшидгонаст чаро ки агар мардумонро ба маҳаки занӣ , эшонро бинӣ ки бештари роҳи каҷро бар мегузинанд , агар паймон кунанд , бшкнндш ва агар ваъда диҳанд , ифои он камтар эҳтимол дода мешавад .

و زمانه از دیرباز، مردان اهل فضل را کم نصیب ساخته است. تا آنجا که توانی از مردمان دامن درکش، رامش خواستار دامن درکشیدگان است چرا که اگر مردمان را به محک زنی، ایشان را بینی که بیشتر راه کج را بر‌می‌گزینند، اگر پیمان کنند، بشکنندش و اگر وعده دهند، ایفای آن کمتر احتمال داده می‌شود.

Ранги гузашти шубонро аз марҳамӣ задойанд аммо дар андешаи суъ ҳол набошанд . Дилҳо аз ҳавои дайгарӣ холӣаст аммо дар пайравии ҳавои дил дирангашон нест .

رنگ گذشت شبان را از مرهمی زدایند اما در اندیشهٔ سؤ حال نباشند. دل‌ها از هوای دیگری خالی است اما در پیروی هوای دل درنگشان نیست.

Ҳаргизи гулиро нбўӣидми ҷузи он ки марои шавқи ту зиёдати сохту ҳаргизи шохсорӣ хам нашуд ҷузи он ки пиндоштами майл ту дорад . Бешак намайдонӣ чашмони ту , бо ман чаҳ ҳо кардааст .

هرگز گلی را نبوئیدم جز آن که مرا شوق تو زیادت ساخت و هرگز شاخساری خم نشد جز آن که پنداشتم میل تو دارد. بی شک نمیدانی چشمان تو، با من چه ها کرده است.

Ҳар чанд агар ҷисми ман аз ту давр шавад , дарунам бо тест . Ҳар зибоӣӣ дар ин сарзамини бтў мансӯбаст .

هر چند اگر جسم من از تو دور شود، درونم با تست. هر زیبائی در این سرزمین بتو منسوب است.

Дили ман , тирӣ хӯрдааст ки аз камони абрӯӣ ту бигузаштае орзӯии дил , марои вуҷӯд , тамом дар дасти тест . Кош мешуд ҷуръае аз май лабон ту банушаму ҷони гирам .

دل من، تیری خورده است که از کمان ابروی تو بگذشته ای آرزوی دل، مرا وجود، تمام در دست تست. کاش می شد جرعه ای از می لبان تو بنوشم و جان گیرم.

Прессгаро ! пурсидае ки чаро мардумони бадунёии марг май пайвандад ? марг срмоӣӣаст ки ҳарорати табъро май нишонд ва сукӯнӣаст ки бар ҳаракот муставле мешавад .

پرسشگرا! پرسیده ای که چرا مردمان بدنیای مرگ می پیوندد؟ مرگ سرمائی است که حرارت طبع را می نشاند و سکونی است که بر حرکات مستولی می شود.

Дар пешгоҳи марг , дониши тиби пўрсиноро муфид наомаду тасаллуташ бар ситорагон низ . « шифо » вайро аз иллати марг шифо натавонист дод ва « наҷот » низ вайро наҷот набахшид .

در پیشگاه مرگ، دانش طب پورسینا را مفید نیامد و تسلطش بر ستارگان نیز. «شفا» وی را از علت مرگ شفا نتوانست داد و «نجات » نیز وی را نجات نبخشید.