Абуалҳусайн нурӣ аз саёҳати бодияи бозгашт , мижаи вобрўу мӯии ришаши сахти жулида буду зоҳираш дигргўн гашта . Кас ӯро пурсед , оё бо дигаргунии сифот , асрор низ дигргўн шавад ? гуфт : агар асрор бо дигргўнии сифот , дигргўн мешуд , дунё ба ҳалокат ҳаме афтод сипас чунин хонд :

ابوالحسین نوری از سیاحت بادیه بازگشت، مژه وابرو و موی ریشش سخت ژولیده بود و ظاهرش دیگرگون گشته. کس او را پرسید، آیا با دگرگونی صفات، اسرار نیز دیگرگون شود؟ گفت: اگر اسرار با دیگرگونی صفات، دیگرگون میشد، دنیا به هلاکت همی افتاد سپس چنین خواند:

Дар навардин саҳроҳоу даштҳо марои ин чунин кардааст ки бинӣ .

در نوردین صحراها و دشت ها مرا این چنین کرده است که بینی.

Марои бшрқи андохт , бғрб ронад ва аз ватани хеши даврами сохт ва он гоҳ ки ғоиб шудам зоҳир шуд ва он гоҳ ки ошкор шуд , ғоибами сохт .

مرا بشرق انداخت، بغرب راند و از وطن خویش دورم ساخت و آن گاه که غایب شدم ظاهر شد و آن گاه که آشکار شد، غایبم ساخت.

Ин бигуфту фарёд занон бархест ва ба саҳро андар шуд .

این بگفت و فریاد زنان برخاست و به صحرا اندر شد.

Рӯзии ҳам ӯро пурседанд : тасаввуф чист ? гуфт :

روزی هم او را پرسیدند: تصوف چیست؟ گفت:

Тасаввуф гуруснагӣасту тишнагӣу побараҳнагӣу обрўӣии рехта . Ҳамроҳ бо дилӣ аммо , ки аз асрор огоҳаст . Пеш аз ин , ман аз фарт тараб мегиристам , аммо акнӯн маро асФ мегарӣанд .

تصوف گرسنگی است و تشنگی و پابرهنگی و آبروئی ریخته. همراه با دلی اما، که از اسرار آگاه است. پیش از این، من از فرط طرب می گریستم، اما اکنون مرا اسف می گریاند.

Иброҳӣми адҳами рӯзӣ броҳӣ мерафт , шунид мардӣ чунин мехонд :

ابراهیم ادهم روزی براهی می رفت، شنید مردی چنین میخواند:

Тамомии гуноҳон бахшӯданӣаст алои он гуноҳ ки касе аз ман рӯй гирданд иброҳӣми мадҳуши биФтод .

تمامی گناهان بخشودنی است الا آن گناه که کسی از من روی گرداند ابراهیم مدهوش بیفتاد.

Шблӣ шунид касе мехонд :

شبلی شنید کسی میخواند:

Мо шуморо нобу нёмихтаи михўостим . Акнӯн омехтаед , вой бар шумо , шуморо назд мо ҷоӣӣ дигар нест . Ва шблии мадҳуши биФтод .

ما شما را ناب و نیامیخته میخواستیم. اکنون آمیخته اید، وای بر شما، شما را نزد ما جائی دیگر نیست. و شبلی مدهوش بیفتاد.

Алии бен ҳошимӣ , лангу замингир буд . Вақте ббғдод шунид ки касе мехонд : эй онкас ки шавқи хеш бзбон меоварӣ , даъвоятро далелӣ нест . Чаро ки агар бидонча иддао мекунӣ мубтало будӣ то замони васли мо чашм барҳам наменаҳодӣ .

علی بن هاشمی، لنگ و زمینگیر بود. وقتی ببغداد شنید که کسی میخواند: ای آنکس که شوق خویش بزبان میآوری، دعوایت را دلیلی نیست. چرا که اگر بدانچه ادعا میکنی مبتلا بودی تا زمان وصل ما چشم برهم نمی نهادی.

Ибни ҳошимӣ , бо шунидани ин мақоли дамӣ аз ҷо бархесту барпои истод ва сипас ҳамчунон замингир бинишаст .

ابن هاشمی، با شنیدن این مقال دمی از جا برخاست و برپا ایستاد و سپس همچنان زمینگیر بنشست.

Сайиди бузургвори амири қосими анвори табризӣ ки рӯонаши қудсии бод , ба ҷом мадфӯнаст . Вай дар оғози дараки суҳбати шайхи садриддин ардабӣлӣ кард . Ва сипас дараки маҳзари шайхи садриддини алии Яманӣ .

سید بزرگوار امیر قاسم انوار تبریزی که روانش قدسی باد، به جام مدفون است. وی در آغاز درک صحبت شیخ صدرالدین اردبیلی کرد. و سپس درک محضر شیخ صدرالدین علی یمنی.

Вайро манзалатии азим буду бсоли ҳаштсад ва сӣ ва ҳафт ба ҷоми марг дар рабӯд ва дар рўстоӣӣ аз онҷои бхок супурда шуд . ӯро одати чунон буд ки бо шефтагон бисёр менишаст ва ҳам суханӣ мекард .

وی را منزلتی عظیم بود و بسال هشتصد و سی و هفت به جام مرگ در ربود و در روستائی از آنجا بخاک سپرده شد. او را عادت چنان بود که با شیفتگان بسیار می نشست و هم سخنی میکرد.

Дар ин маврид гуфтааст : ҳангомӣ ки ба сарзамини рӯми расидам , шунидам бидонҷо шефта Эйаст . Бнздши шитофтаму шнохтмш . Чаро ки ҳангоми дониши омухтан , бтбриз , вайро дида будам .

در این مورد گفته است: هنگامی که به سرزمین روم رسیدم، شنیدم بدانجا شیفته ای است. بنزدش شتافتم و شناختمش. چرا که هنگام دانش آموختن، بتبریز، وی را دیده بودم.

Пурсидамаш , чигуна чунин шудӣ ? гуфт : то он замон ки дучори тафриқа ӣ хотир будам , ҳар рӯз ки бармеи хостм , шахсеи маро ба рост мекашиду дайгарии бчп , то он ки рӯзӣ бархестам ва дидам марои чизе дар худ гирифтааст ки аз он тафриқа осӯда ам мекунад .

پرسیدمش، چگونه چنین شدی؟ گفت: تا آن زمان که دچار تفرقه ی خاطر بودم، هر روز که برمی خاستم، شخصی مرا به راست می کشید و دیگری بچپ، تا آن که روزی برخاستم و دیدم مرا چیزی در خود گرفته است که از آن تفرقه آسوده ام می کند.

Сайиди табризӣ , ки худованд раҳматаш кунод , ҳар бор ки ин ҳикоят мегуфт , дидаи пуроб ме сохт .

سید تبریزی، که خداوند رحمتش کناد، هر بار که این حکایت می گفت، دیده پرآب می ساخت.

Вой бар он кас ки охирати хеш ба баҳоии салоҳи дунё тахриб кунаду ончиро ки ободони сохта , бе умеди бозгашт раҳо кунад ва бидонча худ хароб карда барои ҳамеша гом гузорад .

وای بر آن کس که آخرت خویش به بهای صلاح دنیا تخریب کند و آنچه را که آبادان ساخته، بی امید بازگشت رها کند و بدانچه خود خراب کرده برای همیشه گام گذارد.

Увайси қарнӣ ки худояши хушнӯд бод гуфт : ҳакӣмонатарин суханӣ ки ҳакимонаш гуфтаанд , инаст : якеро бдўстии багазин . Туро аз дӯстии дигарон бениёз хоҳад кард .

اویس قرنی که خدایش خشنود باد گفت: حکیمانه ترین سخنی که حکیمانش گفته اند، این است: یکی را بدوستی بگزین. ترا از دوستی دیگران بی نیاز خواهد کرد.

Дар порае аз кутуби осмонӣ омадааст : агар донои дунёи дӯст буд , лиззати муноҷот бо маро аз дилаш май ситонам .

در پاره ای از کتب آسمانی آمده است: اگر دانا دنیا دوست بود، لذت مناجات با مرا از دلش می ستانم.

Рӯзҳо панҷаст , рӯзи гумшуда ё мафқуд , рӯз кунун ё машҳӯд , рӯзи оянда ё мўрўд , рӯзи ваъда ё мавъӯду рӯзи пойдор ё ммдўд .

روزها پنج است، روز گمشده یا مفقود، روز کنون یا مشهود، روز آینده یا مورود، روز وعده یا موعود و روز پایدار یا ممدود.

Аммо рӯзи гумшудаи дируз туаст ки бо ифротӣ ки дар он кардае аз дасти рафта . Ва рӯз кунун рӯзӣаст ки ту даронӣ ,у рӯзи оянда рӯзӣаст ки пайдо нест аз умри ту маҳсӯб уфтад ё на ,у рӯзи ваъдаи охирин рӯзи ту аз рӯзҳои дунёст , онро ҳамеша пеши чашм хеш бидор .

اما روز گمشده دیروز تو است که با افراطی که در آن کرده ای از دست رفته. و روز کنون روزی است که تو درآنی، و روز آینده روزی است که پیدا نیست از عمر تو محسوب افتد یا نه، و روز وعده آخرین روز تو از روزهای دنیاست، آن را همیشه پیش چشم خویش بدار.

Аммо рӯзи пойдори охират туаст ва он рӯзӣ бе интиҳост . Аз ин рӯи ғояти иҳтимом хеш бидон мутаваҷҷеҳ кун . Чаро ки он рӯзат ё биҳиштӣ ҷовдонаст ё азобии ҳамешагӣ .

اما روز پایدار آخرت تو است و آن روزی بی انتهاست. از این رو غایت اهتمام خویش بدان متوجه کن. چرا که آن روزت یا بهشتی جاودان است یا عذابی همیشگی.

Ном оварӣ гуфт : худованди ду чизро ниҳодааст , яке фармони даҳу дайгарии боздоранда . Аввалӣ ки доим ба бадиҳо фармон медиҳад , нафасаст чунон ки омадааст : ани алнФси ломораҳи болсўء .

نام آوری گفت: خداوند دو چیز را نهاده است، یکی فرمان ده و دیگری بازدارنده. اولی که دائم به بدی ها فرمان می دهد، نفس است چنان که آمده است: ان النفس لاماره بالسوء.

Ва ани як ки аз бадӣ боз дорад , намоз буд чаро ки « ани алслўаҳи танаии ани алФҳшоءу алмнкр » ва ҳамчунон ки нафаси туро ба маъсияту шаҳват фармон медиҳад , бнмоз истионат кун .

و ان یک که از بدی باز دارد، نماز بود چرا که «ان الصلوه تنهی عن الفحشاء و المنکر» و همچنان که نفس ترا به معصیت و شهوت فرمان می دهد، بنماز استعانت کن.

Ривоят кардаанд яке аз паёмбарон муноҷот кард ки : худовандо ! роҳи басӯии ту кадоминаст ? ваҳй омадаш ки : нафас хеш бигзору басӯии ман ой .

روایت کرده اند یکی از پیامبران مناجات کرد که: خداوندا! راه بسوی تو کدامین است؟ وحی آمدش که: نفس خویش بگذار و بسوی من آی.

Ин панҷ байтро дар Машҳади муқаддаси разавӣ - ки бар сокинаши дуруди бодо - ба зўолқъдаҳ ӣ ҳазор ва ҳафт сурӯдам ва дар шаби пас аз он падари хеш - ки худояш раҳмат кунод -ро бихоб дидам ва ки коғазӣ бадастам дод ки бар он навишта буданд : « тлки ?илдори алохраҳи нҷълҳои ллзини лоиридўни ълўо » фии аларзу лои Фсодо »у алъоқбаҳи ллмтқин »

این پنج بیت را در مشهد مقدس رضوی - که بر ساکنش درود بادا - به ذوالقعده ی هزار و هفت سرودم و در شب پس از آن پدر خویش - که خدایش رحمت کناد - را بخواب دیدم و که کاغذی بدستم داد که بر آن نوشته بودند: «تلک الدار الاخره نجعلها للذین لایریدون علوا» فی الارض و لا فسادا» و العاقبه للمتقین »

Дрстгориро гуфтанд : то кӣ бе ҳамсари ҳамеи Монӣ ва ҳамсар намегузинӣ ? гуфт : сахтӣ бе ҳамсарии осонтар аз талаби ризқ аёласт .

درستگاری را گفتند: تا کی بی همسر همی مانی و همسر نمی گزینی؟ گفت: سختی بی همسری آسان تر از طلب رزق عیال است.

Подшоҳии вазири хешро рӯзӣ гуфт : подшоҳӣ агар ҷовдона будӣ , чаҳ нек будӣ . Вазир посух дод : агар ҷовдона будӣ , бподшоаҳ намераседӣ .

پادشاهی وزیر خویش را روزی گفت: پادشاهی اگر جاودانه بودی، چه نیک بودی. وزیر پاسخ داد: اگر جاودانه بودی، بپادشاه نمی رسیدی.

Подшоҳии донишмандии мҳтзрро гуфт : барои касонат , маро сифоришӣ кун ! гуфт : шармсорам агар сифориши банда ӣ худоро бғир худо кунам .

پادشاهی دانشمندی محتضر را گفت: برای کسانت، مرا سفارشی کن! گفت: شرمسارم اگر سفارش بنده ی خدا را بغیر خدا کنم.