Ҳони чашмонам , чаро бар умри ман ки нодониста аз даст шуд , намегарӣед ? бар умри манӣ ки панҷоҳ солро пушти сргзордму омода ӣ растхез нагаштаму дигарам узрӣ нест ?

هان چشمانم، چرا بر عمر من که نادانسته از دست شد، نمی گریید؟ بر عمر منی که پنجاه سال را پشت سرگذاردم و آماده ی رستخیز نگشتم و دیگرم عذری نیست؟

Ҷадам - ки худованд раҳматаш кунод - аз хати Сайиди бузургвору поки ниҳод , соҳиби маноқибу мафохири Сайиди разии аддӣни алии бен коўс - ки худованди рӯонашро қудсӣ кунод - аз ҷузъи дувум ё ҳаштуми китоби зиёроти Муҳамади бен Аҳмади Довӯди қумии раҳмаи аллоҳи алайҳ нақл кардааст ки :

جدم - که خداوند رحمتش کناد - از خط سید بزرگوار و پاک نهاد، صاحب مناقب و مفاخر سید رضی الدین علی بن کاوس - که خداوند روانش را قدسی کناد - از جزء دوم یا هشتم کتاب زیارات محمد بن احمد داود قمی رحمه الله علیه نقل کرده است که:

Абӯи Ҳамза ӣ смолӣ ба эмоми содиқ ( ъ ) гуфт : ман асҳобро дидаам ки аз хоки мадфани эмоми ҳусайн ( ъ ) барме гиранд ва аз он шифо металабанд . Оё он хокро шФоӣӣаст ?

ابو حمزه ی ثمالی به امام صادق(ع) گفت: من اصحاب را دیده ام که از خاک مدفن امام حسین(ع) برمی گیرند و از آن شفا می طلبند. آیا آن خاک را شفائی است؟

Фармуд : аз хоки байни гӯр то чаҳор майл метавон шифои ҷуст . Мадфани ҳазрати расӯл ( с )у мадфани ҳасану алӣу Муҳамад ( ъ ) низ чунинаст .

فرمود: از خاک بین گور تا چهار میل میتوان شفا جست. مدفن حضرت رسول (ص) و مدفن حسن و علی و محمد (ع) نیز چنین است.

Аз хокашон баргир ки шифоӣ ҳар дардаст ва ҳар бимро сипараст . Сипас фармуд ки онҳоро боистӣ гиромӣ дошт ва бо яқин ба шифои бакори барад .

از خاکشان برگیر که شفای هر درد است و هر بیم را سپر است. سپس فرمود که آن ها را بایستی گرامی داشت و با یقین به شفا بکار برد.

Дар ҳамон китоб , аз эмоми содиқ ( ъ ) нақласт ки : касе ки бемор шавад ,у бхоки мадфани ҳусайн ( ъ ) дармон кунад , худованди вайро беҳбӯдӣ бахшад магар аз иллати марг .

در همان کتاب، از امام صادق(ع) نقل است که: کسی که بیمار شود، و بخاک مدفن حسین (ع) درمان کند، خداوند وی را بهبودی بخشد مگر از علت مرگ.

Низ дар ҳамон китоби ривоят шудааст ки эмоми ҳусайн ( ъ ) ҳамон ноҳияро ки мадфани вай дар онаст , аз мардуми нинавоу ғозриаҳ ба шаст ҳазор дарҳами харид ва ҳамон ҷоро бадишон тсдқ кард бидон шарт ки мардумро ба мадфани вай роҳнмоӣӣ кунанду зоиронашро се рӯз миҳмон кунанд .

نیز در همان کتاب روایت شده است که امام حسین(ع) همان ناحیه را که مدفن وی در آن است، از مردم نینوا و غاضریه به شصت هزار درهم خرید و همان جا را بدیشان تصدق کرد بدان شرط که مردم را به مدفن وی راهنمائی کنند و زائرانش را سه روز میهمان کنند.

Ҳазрати содиқ ( ъ ) фармӯдааст : ҳарами ҳусайн ( ъ ) ки чаҳор майл дар чаҳор майли худ эшон харидоряш кардааст , бар фарзандону дӯстони он ҳазрати ҳалол ва пурбаракатаст ва бар дигарону мухолифони он ҳазрат ҳаромаст .

حضرت صادق(ع) فرموده است: حرم حسین (ع) که چهار میل در چهار میل خود ایشان خریداریش کرده است، بر فرزندان و دوستان آن حضرت حلال و پربرکت است و بر دیگران و مخالفان آن حضرت حرام است.

Сайиди бузургвори Сайиди разии аддӣни бен коўси раҳмаи аллоҳ зикр кардааст ки он макони пас аз садақа додан аз он рӯ ҳалол гаштааст ки он мардумон ба шарт вафо накарданд . Муҳамади бен Довӯд низ вафо накардан эшонро ба шарт дар боби наводири китоби зиёрот зикр кардааст .

سید بزرگوار سید رضی الدین بن کاوس رحمه الله ذکر کرده است که آن مکان پس از صدقه دادن از آن رو حلال گشته است که آن مردمان به شرط وفا نکردند. محمد بن داود نیز وفا نکردن ایشان را به شرط در باب نوادر کتاب زیارات ذکر کرده است.

Дар ҳадис аз паёмбар ( с ) нақл гаштааст , худованд дӯст медорад ки ҳамчунон ки мардуми овомир ва навоҳиро муҷрӣ ҳаме кунанд , аз мубоҳот низ баҳра вар шаванд .

در حدیث از پیامبر (ص) نقل گشته است، خداوند دوست میدارد که همچنان که مردم اوامر و نواهی را مجری همی کنند، از مباحات نیز بهره ور شوند.

Аз ин рӯ аз мубоҳот таматтуъ бурид ва чун банӣ Исроил мабошед ки брхўд сахт гирифтанду худо низ бар эшон сахт гирифт .

از این رو از مباحات تمتع برید و چون بنی اسرائیل مباشید که برخود سخت گرفتند و خدا نیز بر ایشان سخت گرفت.

Ҳадисӣ аз паёмбар ( с ) бхт ниёем - турбаташи некӯи бод - нигошта шудааст ки : се рӯзи рӯзаи доштан дар ҳар моҳи баробари рӯзаи доштани тамомӣ умрасту хашм аз дили бабрад .

حدیثی از پیامبر (ص) بخط نیایم - تربتش نیکو باد - نگاشته شده است که: سه روز روزه داشتن در هر ماه برابر روزه داشتن تمامی عمر است و خشم از دل ببرد.

Дар ҳадис омадааст ки : нектарин асб онаст ки сиёҳ буд бо лаби болоу бинӣу соқҳои сифед бо андакии сипедӣ дар пешонӣ бидон шарт ки дасти росташи фоқид сипедӣ бошад . Ва агар асб сиёҳӣ бидон гӯна ёфт нашавад , сурхи моили бсёҳ бо ҳамон сифот некӯаст .

در حدیث آمده است که: نیک ترین اسب آن است که سیاه بود با لب بالا و بینی و ساق های سفید با اندکی سپیدی در پیشانی بدان شرط که دست راستش فاقد سپیدی باشد. و اگر اسب سیاهی بدان گونه یافت نشود، سرخ مایل بسیاه با همان صفات نیکوست.

Аз суханони амири муъминон ( ъ ) : ҷаҳли одамӣ ба нақси хеш , аз бузургтарин гуноҳон ӯст .

از سخنان امیر مومنان (ع): جهل آدمی به نقص خویش، از بزرگترین گناهان اوست.

Низ аз суханон ӯст : ба ҳар каси хоҳии ниёзманди шӯ . Барда ӣ ӯ хоҳӣ шуд . Аз ҳар каси хоҳӣ бениёзӣ кун , ҳамонандаши хоҳӣ буд . Ба ҳар ки хоҳӣ анъом кун , фармонравоӣ ӯ хоҳӣ шуд .

نیز از سخنان اوست: به هر کس خواهی نیازمند شو. برده ی او خواهی شد. از هر کس خواهی بی نیازی کن، همانندش خواهی بود. به هر که خواهی انعام کن، فرمانروای او خواهی شد.

Низ амири муъминон ( ъ ) фармуд ки паёмбар ( с ) мегуфт : бигӯ худовандо марои ҳидояти фармойу устувории даҳ . Ва аз ҳидоят , роҳнмоӣити бароаи ростро хоҳ ва аз устуворӣ , устуворӣ чун тир дар рафтани басӯии ҳадафро хоҳ .

نیز امیر مومنان (ع) فرمود که پیامبر (ص) میگفت: بگو خداوندا مرا هدایت فرمای و استواری ده. و از هدایت، راهنمائیت براه راست را خواه و از استواری، استواری چون تیر در رفتن بسوی هدف را خواه.

Яке аз номварон гуфт : ин ҳадиси ошкорои дол бар онаст ки он кас ки дуо мекунад , боистӣ маъонии дуои хеш нек донаду ҳангоми қироати он барои ҳали амри муҳиммӣ ё мараз боистӣ онро бмстҳкмтарин қасд ва ният хонд .

یکی از ناموران گفت: این حدیث آشکارا دال بر آن است که آن کس که دعا میکند، بایستی معانی دعای خویش نیک داند و هنگام قرائت آن برای حل امر مهمی یا مرض بایستی آن را بمستحکم ترین قصد و نیت خواند.

Аз эмоми содиқ ( ъ ) манқӯласт ки ин дуоро « аллоҳи аллоҳи рабии ҳқои лои ашрк ба аҳдои аллоҳами анати лҳоу лкли азимаи ФФрҷҳои анӣ » агар барои дармон дардӣ хонанд , ҳангоми қироати даст бар мавзе дард ниҳанд .

از امام صادق(ع) منقول است که این دعا را «الله الله ربی حقا لا اشرک به احدا اللهم انت لها و لکل عظیمه ففرجها عنی » اگر برای درمان دردی خوانند، هنگام قرائت دست بر موضع درد نهند.

Бузургӣ гуфт : тавба ӣ имрӯзи арзону осон пазираст . Фардо аммо гарон ва напазируфтааст .

بزرگی گفت: توبه ی امروز ارزان و آسان پذیر است. فردا اما گران و نپذیرفته است.

Аз мардумон ба офаридагор бе ниёзи шӯ то ба ростгўӣӣ аз дурӯғгӯён бениёз бошӣ .

از مردمان به آفریدگار بی نیاز شو تا به راستگوئی از دروغگویان بی نیاز باشی.

Ва рӯзӣ аз фазл парвардгор бахшанда хоҳ , чаро ки ҷузи парвардгори рӯзидиҳанда Эй нест .

و روزی از فضل پروردگار بخشنده خواه، چرا که جز پروردگار روزی دهنده ای نیست.

Бузургӣ гуфт : балоғат , расондани камоли маънӣ дар нектарин сӯрати лафз ба хотираст .

بزرگی گفت: بلاغت، رساندن کمال معنی در نیک ترین صورت لفظ به خاطر است.

Аз суханону зарби алмислҳои аъробаст : дили худ бмни даҳ ва ҳар гоҳ ки хоҳӣ ба мулоқотами биёӣ . Мақсӯдашони онкӣ . Арзиши дӯстӣ ба хулӯс маваддатаст на ба афзӯнии дидор .

از سخنان و ضرب المثل های اعراب است: دل خود بمن ده و هر گاه که خواهی به ملاقاتم بیای. مقصودشان آنکه. ارزش دوستی به خلوص مودت است نه به افزونی دیدار.

Ончӣ аз сифоти писандида ӣ ходим ба қалами муаллиф омадааст : нектарин ходим касеаст ки рози дор , беозор , кам харҷ , пуркор , кам ҳарф , шокири неъмат , ширини забон , зуди фаҳм , чашми поку холӣ аз исроф буд .

آنچه از صفات پسندیده ی خادم به قلم مولف آمده است: نیک ترین خادم کسی است که راز دار، بی آزار، کم خرج، پرکار، کم حرف، شاکر نعمت، شیرین زبان، زود فهم، چشم پاک و خالی از اسراف بود.

Зрори писар змраҳ гуфт : пас аз қатли амири муъминон ( ъ ) рӯзии бензад Муъовия шудам . Маро гуфт :

ضرار پسر ضمره گفت: پس از قتل امیر مومنان (ع) روزی بنزد معاویه شدم. مرا گفت:

Алиро баҳри ман васф кун .

علی را بهر من وصف کن.

Гуфтам : маъзӯрами дор . Гуфт : аз васфаши ногузирӣ . Гуфтам : акнӯн ки ногузирам , бхдои савганди алӣ чун дрёӣии бекарону партавон буд , сухан ки мегуфт қотеъу ҳукм ки меронад одил буд . Сарчашмаҳои донишу ҳикмат аз атрофаши ҷорӣ буд .

گفتم: معذورم دار. گفت: از وصفش ناگزیری. گفتم: اکنون که ناگزیرم، بخدا سوگند علی چون دریائی بیکران و پرتوان بود، سخن که میگفت قاطع و حکم که میراند عادل بود. سرچشمه های دانش و حکمت از اطرافش جاری بود.

Аз дунёу лзотши бегона буду шабу тнҳоӣишро хеш буд . Бисёр мегирист ва муддатҳо ба андеша менишаст . Ҷомаҳои зумухту таоми ногуворро меписандид .

از دنیا و لذاتش بیگانه بود و شب و تنهائیش را خویش بود. بسیار می گریست و مدتها به اندیشه می نشست. جامه های زمخت و طعام ناگوار را می پسندید.

Байни мо чун яке аз мо буд , агар суолӣ аз ӯ мекардем посухмон мегуфт ва агар михўондимш наздмон меомад . Ва бхдои савганд бо ҳамаи наздикии мо ва ӯ бикдигр , аз бими ҳайбаташи ёроии сухани гуфтан бо ӯ надоштем .

بین ما چون یکی از ما بود، اگر سئوالی از او می کردیم پاسخمان می گفت و اگر میخواندیمش نزدمان می آمد. و بخدا سوگند با همه نزدیکی ما و او بیکدیگر، از بیم هیبتش یارای سخن گفتن با او نداشتیم.

Мардумони мутадаййинро бузург медошту бечорагонро бахуд наздик мекард . Нерӯманди ҳаргиз ба ботилӣ дар ӯ тамаъ намекарду нотавони ҳаргиз аз адлаш маъюс намешуд .

مردمان متدین را بزرگ میداشت و بیچارگان را بخود نزدیک می کرد. نیرومند هرگز به باطلی در او طمع نمی کرد و ناتوان هرگز از عدلش مایوس نمی شد.

Шаҳодат медаҳум ки гоҳ дар дили шаби ҳангомӣ ки ситорагон низ пинҳон буданд вайро дидаам ки маҳосин хеш бигрифта бахуд май печид ва чунон дардмандӣ мегирист ва мегуфт : ҳони дунё , ҷузи марои бФриб ! оё хештанро бар ман минмоӣӣу бҳрмни хештанро май ороӣӣ ?

شهادت میدهم که گاه در دل شب هنگامی که ستارگان نیز پنهان بودند وی را دیده ام که محاسن خویش بگرفته بخود می پیچید و چونان دردمندی می گریست و می گفت: هان دنیا، جز مرا بفریب! آیا خویشتن را بر من مینمائی و بهرمن خویشتن را می آرائی؟

Бипарҳез , бипарҳезам ки турои се бор талоқ гуфтаам ва бар он руҷӯъӣ нест . Чаро ки умрати кӯтоҳу хатарати осони ой ва зистат кам баҳоаст . Вой бар кам тӯшагӣу сафари баланду ваҳшати роҳ . Муъовия бигирист ва гуфт :

بپرهیز، بپرهیزم که ترا سه بار طلاق گفته ام و بر آن رجوعی نیست. چرا که عمرت کوتاه و خطرت آسان آی و زیستت کم بها است. وای بر کم توشگی و سفر بلند و وحشت راه. معاویه بگریست و گفت:

Худованди Абулҳасанро раҳмат кунод , бхдои савганди чунин буд . Ҳол бигӯ бидонам зрор ки андӯҳи ту бар ӯ чисонаст ? гуфтам : андӯҳ ман биравӣ чун андӯҳ касеаст ки фарзандашро дар оғӯшаш србридаҳ бошанд ва ҳеҷ гоҳи ашкаши нхшкду андӯҳаш ором нагирад .

خداوند ابوالحسن را رحمت کناد، بخدا سوگند چنین بود. حال بگو بدانم ضرار که اندوه تو بر او چسان است؟ گفتم: اندوه من بروی چون اندوه کسی است که فرزندش را در آغوشش سربریده باشند و هیچ گاه اشکش نخشکد و اندوهش آرام نگیرد.

Дар китоби кашфи алиқини фии фазоъили амири алмўмнин нақласт ки ибн аббос гуфт : расӯли худо ( с ) ангуштарии тилло дар даст мардӣ дид .

در کتاب کشف الیقین فی فضائل امیر المومنین نقل است که ابن عباس گفت: رسول خدا (ص) انگشتری طلا در دست مردی دید.

Онро аз ангушти вай бадар оварад ва базмин андохт ва фармуд : оё касе аз шумо оҳанги оташ ҳаме кунаду онро дар дасти хеш май наад ?

آن را از انگشت وی بدر آورد و بزمین انداخت و فرمود: آیا کسی از شما آهنگ آتش همی کند و آنرا در دست خویش می نهد؟

Пас аз онкии расӯли худо ( с ) аз онҷо бирафт , он мардро гуфтанд : ангуштарятро бурдор ва аз он баҳра бар . Он мард гуфт : чизеро ки расӯли худои бадӯри афканда , ҳаргиз брнхўоҳм дошт .

پس از آنکه رسول خدا (ص) از آنجا برفت، آن مرد را گفتند: انگشتریت را بردار و از آن بهره بر. آن مرد گفت: چیزی را که رسول خدا بدور افکنده، هرگز برنخواهم داشت.

Абӯи ъмисли ҳангомӣ ки иҷоза ӣ вурудаши бензади Абдуллоҳи бен тоҳир надоданд , сурӯд :

ابو عمیثل هنگامی که اجازه ی ورودش بنزد عبدالله بن طاهر ندادند، سرود:

Дариро ки иҷоза ӣ вурудаши ин чунин ки байнам андакаст , тарк мегӯям .

دری را که اجازه ی ورودش این چنین که بینم اندک است، ترک می گویم.

Агар рӯзии роҳии бёФтни изн вуруд наёбам , бтрки мулоқоти гуфтан роҳӣ хоҳам ёфт .

اگر روزی راهی بیافتن اذن ورود نیابم، بترک ملاقات گفتن راهی خواهم یافت.

Дили хешро ба ёс аз ту қонеъи сохтам ва аз ту бозгаштам . Чаҳ ёси нектарин доруӣ тамаъаст .

دل خویش را به یاس از تو قانع ساختم و از تو بازگشتم. چه یاس نیک ترین داروی طمع است.

Ту нек бидон , ва ман нек донам ки аз ин пас дигар касеро ба худъа қонеънахоҳам сохт .

تو نیک بدان، و من نیک دانم که از این پس دیگر کسی را به خدعه قانع نخواهم ساخت.

Ёди ту аз дилу гӯшу забони хеш задудаам . Пас ҳар чаҳ хоҳии гӯй .

یاد تو از دل و گوش و زبان خویش زدوده ام. پس هر چه خواهی گوی.

Чаҳ замонӣ ки дили ман аз ту давр шавад , агар наздик низ бошӣ , чизеи турои бмн наздикнахоҳад сохт .

چه زمانی که دل من از تو دور شود، اگر نزدیک نیز باشی، چیزی ترا بمن نزدیک نخواهد ساخت.

Боҷаии шоир , ки номаш сулаймонаст , аз донишмандони ондилус буд . Шеъри зер аз ашъор ӯст ки ибни хлкони дрўФёти алоъён нақлаш кардааст :

باجی شاعر، که نامش سلیمان است، از دانشمندان اندلس بود. شعر زیر از اشعار اوست که ابن خلکان دروفیات الاعیان نقلش کرده است:

Агар донам ки тамомӣ зиндагӣам чунон соъатӣаст , зчаҳ рӯ бидон бухл наварзаму ҷузи бароаи салоҳу тоъат бакораш набарам .

اگر دانم که تمامی زندگی ام چونان ساعتی است، زچه رو بدان بخل نورزم و جز براه صلاح و طاعت بکارش نبرم.

Роҳи миёнаро багазин ва аз роҳҳои манӯн бозгард .

راه میانه را بگزین و از راههای مظنون بازگرد.

Гӯши хеш аз шунидани калимоти баду забони хуш аз гуфтанашони боздор . Чаро ки ту ҳангоми шунидани он калимот , дар гуноҳи гӯяндааш шарикӣ .

گوش خویش از شنیدن کلمات بد و زبان خوش از گفتنشان بازدار. چرا که تو هنگام شنیدن آن کلمات، در گناه گوینده اش شریکی.

Аз суханони мансӯб ба амири муъминон ( ъ ) : касе ки рӯзашро дар ғайри ифои ҳақ , ё анҷоми таклиф ё барпои доштани масҷид , ё ҳусӯли сипос , ё бунёни хайр , ё бадаст овардан донишӣ гузаронад , табоҳаш сохтааст .

از سخنان منسوب به امیر مومنان (ع): کسی که روزش را در غیر ایفای حق، یا انجام تکلیف یا برپا داشتن مسجد، یا حصول سپاس، یا بنیان خیر، یا بدست آوردن دانشی گذراند، تباهش ساخته است.

Ҳасани басарии раҳмаи аллоҳ : эмоми алии бен ҳусайни зини алъобдин ( ъ )ро мулоқот кард : эмоми вайро фармуд : эй ҳасан , аз касе ки бтў некӣ мекунад , фармон бар

حسن بصری رحمه الله: امام علی بن حسین زین العابدین (ع) را ملاقات کرد: امام وی را فرمود: ای حسن، از کسی که بتو نیکی می کند، فرمان بر

Ва агар фурмонаш набарӣ даст кам нофармоняш макун , ва агар нофармоняш кунӣ , рӯзяш махӯр . Ҳол агар нофармоняш кардӣ , рӯзяш хӯрдӣу бахонааш маскан гузидӣ , посухии савоби баҳраши омодаи дор .

و اگر فرمانش نبری دست کم نافرمانیش مکن، و اگر نافرمانیش کنی، روزیش مخور. حال اگر نافرمانیش کردی، روزیش خوردی و بخانه اش مسکن گزیدی، پاسخی صواب بهرش آماده دار.

Аз сарвари одамиён ( с ) нақласт ки гуфт : ҳар кас ки хоҳад худованди виро аз корҳои зишт боздораду нома ӣ аъмолаш нашр надорад , пас аз ҳар намози ин дуо бихонад :

از سرور آدمیان (ص) نقل است که گفت: هر کس که خواهد خداوند ویرا از کارهای زشت بازدارد و نامه ی اعمالش نشر ندارد، پس از هر نماز این دعا بخواند:

Парвардгоро ! бахшоиши ту умедворкунандатар аз кори ману раҳматати васеътар аз гуноҳ манаст . Худовандо агар марои шойистагии вусӯли брҳмт ту нест , раҳмати ту ки дарбаргиранда ӣ ҳама ӣ чизҳост тавонад ки маро низ дрбргирд , эй бахшоянда ӣ меҳрбон !

پروردگارا! بخشایش تو امیدوارکننده تر از کار من و رحمتت وسیع تر از گناه من است. خداوندا اگر مرا شایستگی وصول برحمت تو نیست، رحمت تو که دربرگیرنده ی همه ی چیزهاست تواند که مرا نیز دربرگیرد، ای بخشاینده ی مهربان!

. . . Ин шеърро бўқтии аҷибӣ , ки маро аз қурби насибӣ буд ва кош мешуд ки давом ёбаду дил аз дард барраанд , нигоштаам .

. . . این شعر را بوقتی عجیبی، که مرا از قرب نصیبی بود و کاش میشد که دوام یابد و دل از درد برهاند، نگاشته ام .

Нодонтарин нодонон касеаст ки аз ҳар чаҳ ёбад , шиками хеш биё кунад . Чаро ки ончии хурӣ ба ҷисм ту расад ,у ончии садақаи диҳӣ ба рӯҳ ту расад ва ончӣ бигзорӣ бадӣгарӣ расад .

نادان ترین نادانان کسی است که از هر چه یابد، شکم خویش بیا کند. چرا که آنچه خوری به جسم تو رسد، و آنچه صدقه دهی به روح تو رسد و آنچه بگذاری بدیگری رسد.

Накукор агар ба доролбло низ равад зиндаасту бадкор , знодаҳ низ агар монад , мурдааст . Қаноати туҳидастиро бапушанду бурдбории умӯрро бонҷоми расонад . Тадбир , андакро фузӯнӣ диҳад . Ва одамиро чизеи сўдбхштар аз таваккул ба худованд нест .

نکوکار اگر به دارالبلا نیز رود زنده است و بدکار، زناده نیز اگر ماند، مرده است. قناعت تهیدستی را بپوشاند و بردباری امور را بانجام رساند. تدبیر، اندک را فزونی دهد. و آدمی را چیزی سودبخش تر از توکل به خداوند نیست.

Масеҳ - бар паёмбари мо ва биравӣ дуруд - гуфт : чизе ки аз осмон нозил нагашта бошад , ба осмони брншўд .

مسیح - بر پیامبر ما و بروی درود - گفت: چیزی که از آسمان نازل نگشته باشد، به آسمان برنشود.

Ҳакими суқрот , кам ғизо мехӯрду ҷома ӣ дурушти ҳамеи пӯшед . Яке аз фалосифа ӣ ҳам асри вай , бова навишт :

حکیم سقراط، کم غذا می خورد و جامه ی درشت همی پوشید. یکی از فلاسفه ی هم عصر وی، باو نوشت:

Ту мигўӣӣ ки раҳмат овардан бар ҳар зирўҳӣ воҷибаст . Ва ту бо он ки худ зирўҳӣ , ба худ раҳмат намеоварӣ , андаки ҳамеи хурӣу дурушти ҳамеи пӯшӣ .

تو میگوئی که رحمت آوردن بر هر ذیروحی واجب است. و تو با آن که خود ذیروحی، به خود رحمت نمی آوری، اندک همی خوری و درشت همی پوشی.

Суқрот дар посух вай навишт : маро ба пӯшидани ҷома ӣ дурушт маломат кардӣ дар ҳоле ки гоҳ шавад ки одамии зиштиро дӯст бидораду зибоӣиро нохуш донад .

سقراط در پاسخ وی نوشت: مرا به پوشیدن جامه ی درشت ملامت کردی در حالی که گاه شود که آدمی زشتی را دوست بدارد و زیبائی را ناخوش داند.

Низ маро бар кам хорӣ маломат кардӣ , дар ҳоле ки ман аз он рӯ ғизо мехӯрам ки зиндагӣ кунам , ва ту мехоҳӣ зиндагӣ кунӣ ки ғизохурӣ . Вассалом .

نیز مرا بر کم خواری ملامت کردی، در حالی که من از آن رو غذا می خورم که زندگی کنم، و تو میخواهی زندگی کنی که غذاخوری. والسلام.

Ҳамон файласуф , дубора барояш навишт : сабаб кам хўоргитро донистам . Аммо сабаб кам гўӣит чист ? агар дар хӯрок ба худ сахти ҳамегирӣ , зчаҳи рӯ дар сухани гуфтан бо мардуми бухли ҳамеи варзӣ ?

همان فیلسوف، دوباره برایش نوشت: سبب کم خوارگیت را دانستم. اما سبب کم گوئیت چیست؟ اگر در خوراک به خود سخت همی گیری، زچه رو در سخن گفتن با مردم بخل همی ورزی؟

Ҳаким дар посух навишт : чизеро ки ногузир аз тарки онӣ , пардохтан бидон беҳудааст . Ҳақи субҳонаи турои ду гӯш бахшидаасту забонӣ то он ки ду баробари ончии гўӣӣ , шинавӣ . На он ки беш аз ончӣ ки шинавӣ , гўӣӣ . Ва ассалом .

حکیم در پاسخ نوشت: چیزی را که ناگزیر از ترک آنی، پرداختن بدان بیهوده است. حق سبحانه ترا دو گوش بخشیده است و زبانی تا آن که دو برابر آنچه گوئی، شنوی. نه آن که بیش از آنچه که شنوی، گوئی. و السلام.

Ба парвардгори шикояти ҳаме барам чаро ки бадал ниёзӣаст ки бо гузашти рӯзгор низ ҳамчунонаст ки буд .

به پروردگار شکایت همی برم چرا که بدل نیازی است که با گذشت روزگار نیز همچنان است که بود.

Шайхи алтоӣФаҳ дар алтҳзиб , оғози китоби макосиби бшиўаҳ ӣ ҳасан ё саҳеҳ аз ҳасани бен маҳбӯб аз ҷзир нақл кардааст ки гуфт : шунидам ки абӯи Абдуллоҳ ( ъ ) мефармуд : аз худованд бипарҳезеду нафасҳоятонро бо вараъ ҳалок созед ва онро бо итмӣнон ва бениёзӣ ба худо аз хостани чизе аз соҳибони қудрат итмӣнон диҳед .

شیخ الطائفه در التهذیب، آغاز کتاب مکاسب بشیوه ی حسن یا صحیح از حسن بن محبوب از جزیر نقل کرده است که گفت: شنیدم که ابو عبدالله (ع) میفرمود: از خداوند بپرهیزید و نفس هایتان را با ورع هلاک سازید و آن را با اطمینان و بی نیازی به خدا از خواستن چیزی از صاحبان قدرت اطمینان دهید.

Низ бидонед он кас ки дар талаби чизе ки дар дасти соҳиби қудрат ё шахсеи мухолиф дайн ӯст , буи хузўъ кунад , худованди вайро бўртаҳи дроФкнд ва бар ӯ хашм гирад .

نیز بدانید آن کس که در طلب چیزی که در دست صاحب قدرت یا شخصی مخالف دین اوست، بوی خضوع کند، خداوند وی را بورطه درافکند و بر او خشم گیرد.

Дар он сӯрати ваии бчизӣ аз дунё даст ёфтааст ки баракат аз ваии бабрад ва ҳар чизе ки дар роҳи ҳаҷ ё ътқ ё некӣ сарф кунад , моҷўр биафтад .

در آن صورت وی بچیزی از دنیا دست یافته است که برکت از وی ببرد و هر چیزی که در راه حج یا عتق یا نیکی صرف کند، ماجور بیفتد.

Ман бидон меафзоем ки он ҳазрат ( ъ ) дуруст фармӯдааст . Чаҳ мо таҷриба кардаему пеш аз мо низ дигарон таҷриба кардаанд ва ҳар ду дар ин заминаи ҳам суханем ки чунин амвол бебаракатасту зуд аз даст шавад ва музмаҳил гардад .

من بدان می افزایم که آن حضرت (ع) درست فرموده است. چه ما تجربه کرده ایم و پیش از ما نیز دیگران تجربه کرده اند و هر دو در این زمینه هم سخن ایم که چنین اموال بی برکت است و زود از دست شود و مضمحل گردد.

Ин амри ошкоро маҳсусаст ва ҳар кас ки андакӣ аз чунон амволи малъунӣ бадаст оварда бошад , ин маъниро медонад . Аз худованд мехоҳем ки моро ризқии ҳалолу пок насиб кунад ки моро бас буду дасти моро аз дароз шудани бензади он касон боздорад . Бе шаки парвардгор самиъ дуосту бҳркс ки хоҳад меҳрбонӣ кунад .

این امر آشکارا محسوس است و هر کس که اندکی از چنان اموال ملعونی بدست آورده باشد، این معنی را میداند. از خداوند میخواهیم که ما را رزقی حلال و پاک نصیب کند که ما را بس بود و دست ما را از دراز شدن بنزد آن کسان بازدارد. بی شک پروردگار سمیع دعاست و بهرکس که خواهد مهربانی کند.

Аз васияти паёмбар ( с ) ба Абӯзар ки худо аз ӯ хушнӯди бод : бар умри хеш беш аз дарҳаму динорати бухли варз . Абӯзар ! чизеро ки аз он нестӣ раҳо кун ва бидонча туро нарасад забон маёзор ва ончунон ки нома ӣ аъмоли хешро маҳфӯзи мидорӣ , забони хеш маҳфӯз бидор .

از وصیت پیامبر (ص) به ابوذر که خدا از او خشنود باد: بر عمر خویش بیش از درهم و دینارت بخل ورز. ابوذر! چیزی را که از آن نیستی رها کن و بدانچه ترا نرسد زبان میازار و آنچنان که نامه ی اعمال خویش را محفوظ میداری، زبان خویش محفوظ بدار.

Аз суханони амири муъминон ( ъ ) : касе ки ҳирси дунё ва бухл бидонро бо якдигар дошта бошад . Бадви поя ӣ фурӯмоиагӣ чанг задааст . Касе ки дониши хешро дар тнҳоӣӣ мутаъаҳҳид набӯд , назд мардумон беобрӯяш хоҳад кард .

از سخنان امیر مومنان (ع): کسی که حرص دنیا و بخل بدان را با یکدیگر داشته باشد. بدو پایه ی فرومایگی چنگ زده است. کسی که دانش خویش را در تنهائی متعهد نبود، نزد مردمان بی آبرویش خواهد کرد.

Касе ки биҷузи худованд ба чизе иззат ҷӯяд ҳамон иззати вайро бҳлоки афканд . Касе ки обрӯии хешро дар хўоши чизе аз ту маҳфӯз накунад , ту обрӯии хеш аз ради хоҳиши вай маҳфӯз кун .

کسی که بجز خداوند به چیزی عزت جوید همان عزت وی را بهلاک افکند. کسی که آبروی خویش را در خواش چیزی از تو محفوظ نکند، تو آبروی خویش از رد خواهش وی محفوظ کن.

Моли хеш дар ҷузи накукории масруфи мадору некӯкории хеши ҷуз бар никмрдон бакор мабарӣ . Чизе ки посухи он нохушнӯдат медорад , магӯӣ . Дар ҳеҷ маҳфил бо лаҷуҷон ситеза макун . Мабод он ки дайгарии брбдии бтўи тавонотар аз ту дар некӣ бадв бошад .

مال خویش در جز نکوکاری مصروف مدار و نیکوکاری خویش جز بر نیکمردان بکار مبری. چیزی که پاسخ آن ناخشنودت می دارد، مگوی. در هیچ محفل با لجوجان ستیزه مکن. مباد آن که دیگری بربدی بتو تواناتر از تو در نیکی بدو باشد.