Яке аз донишмандон банӣ Исроил дар дуояш мегуфт : парвардгоро ! чаҳ андозаи гуноҳи варзедаму подоФроҳми надодӣ ! парвардгори бпёмбри муосираш ваҳй кард ки : банда ӣ маро бигӯӣ чаҳ андоза подоФроҳт додам ва надонистӣ , магар на ин ки ширинии мноҷотмро аз ту бастандам ? !

یکی از دانشمندان بنی اسرائیل در دعایش می گفت: پروردگارا! چه اندازه گناه ورزیدم و پادافراهم ندادی! پروردگار بپیامبر معاصرش وحی کرد که: بنده ی مرا بگوی چه اندازه پادافراهت دادم و ندانستی، مگر نه این که شیرینی مناجاتمرا از تو بستندم؟!

Роғиб дар мҳозрот нақл кардааст ки : ҳакимии шогирдонро мегуфт : ҳамнишинии доноёнро - дӯст бошанд ё душман - бгзинид . Чаро ки хирад бар хирад афзоед .

راغب در محاضرات نقل کرده است که: حکیمی شاگردان را میگفت: همنشینی دانایان را - دوست باشند یا دشمن - بگزینید. چرا که خرد بر خرد افزاید.

Сафёни саврии бхдмти Абуабдуллои ҷаъфари бен Муҳамади алсодқ ( ъ ) расед ва гуфт : эй пёмбрзодаҳи ончиро ки худованди турои омухт , марои биомуз .

سفیان ثوری بخدمت ابوعبدالله جعفر بن محمد الصادق (ع) رسید و گفت: ای پیامبرزاده آنچه را که خداوند ترا آموخت، مرا بیاموز.

Вай фармуд : он гоҳ ки гуноҳ бар ту буруз ёбад . Истиғфор кун ва он гоҳ ки неъмат бар ту буруз кунад , сипоси бгзор ва ҳар гоҳи дучори андӯҳ шӯй бигӯӣ : лоҳўлу лоқўаҳи алои биллоҳ . Сафён бароа афтод ва мегуфт : се панд , ва чаҳ пандҳоеи некӯ !

وی فرمود: آن گاه که گناه بر تو بروز یابد. استغفار کن و آن گاه که نعمت بر تو بروز کند، سپاس بگزار و هر گاه دچار اندوه شوی بگوی: لاحول و لاقوه الا بالله. سفیان براه افتاد و می گفت: سه پند، و چه پندهایی نیکو!

Дар ҳадисӣ аз паёмбар ( с ) нақл шудааст ки : аз касе ки бими бемориро аз таом парҳез мекунад бшгФти андарам ки чигуна аз бими оташ , аз гуноҳи нпрҳизд ?

در حدیثی از پیامبر (ص) نقل شده است که: از کسی که بیم بیماری را از طعام پرهیز می کند بشگفت اندرم که چگونه از بیم آتش، از گناه نپرهیزد؟

Ҳакимӣ , ҳакимии дигарро пурсед : шари маҳбӯб кадомаст ? гуфт : тавонгарӣ .

حکیمی، حکیمی دیگر را پرسید: شر محبوب کدام است؟ گفت: توانگری.

Ҳакимӣ мегуфт : шигифтии нодон аз доно , беш аз шигифтии доно аз нодонаст .

حکیمی می گفت: شگفتی نادان از دانا، بیش از شگفتی دانا از نادان است.

Ҳакимии ҳангоми назъи бҳсрти андар буд . Прсидндш : туро чаҳ мешавад ? гуфт : дарбора ӣ касе ки сафарии дарозро берҳтўшаҳ дар пеш дорад ,у бгўрии тарснок беҳамдам маскан хоҳад карду бензади доварии одил бедалел ва ҳуҷҷат меравад чигуна меандешед ?

حکیمی هنگام نزع بحسرت اندر بود. پرسیدندش: ترا چه می شود؟ گفت: درباره ی کسی که سفری دراز را بی رهتوشه در پیش دارد، و بگوری ترسناک بی همدم مسکن خواهد کرد و بنزد داوری عادل بی دلیل و حجت می رود چگونه می اندیشید؟

Ҳикояти рӯзӣ ки дар талабаш кӯшӣ ҳикояти соя Эйаст ки ҳамеша бо туаст агар бадунболаш рӯй буи нарисӣ , ва агар аз ӯ бигурезӣ бадунболат ояд .

حکایت روزی که در طلبش کوشی حکایت سایه ای است که همیشه با توست اگر بدنبالش روی بوی نرسی، و اگر از او بگریزی بدنبالت آید.

Абдуллоҳи бен мубораки мардиро дид ки байни зуболаи донеу мақбарае истодааст . Гуфт :

عبدالله بن مبارک مردی را دید که بین زباله دانی و مقبره ای ایستاده است. گفت:

эй фалон , ту байни ду ганҷина аз ганҷинаҳои днёӣии истодае , ганҷи амволу ганҷи мардон .

ای فلان، تو بین دو گنجینه از گنجینه های دنیائی ایستاده ای، گنج اموال و گنج مردان.

Рабиъи бен хисм мегуфт : агар гуноҳонро бӯе будӣ , касе ҳамнишинии дайгарӣ нмитўонст шуд .

ربیع بن خیثم میگفت: اگر گناهان را بویی بودی، کسی همنشینی دیگری نمیتوانست شد.

Абӯ ҳозм мегуфт : аз мардумии бшгФтм ки хона Эй месозанд ки ҳар рӯзи гомӣ аз он давр мешаванду сохтани хонаеро ки ҳар рӯзи гомии бсўиши пеш май раванд , раҳо кардаанд .

ابو حازم میگفت: از مردمی بشگفتم که خانه ای میسازند که هر روز گامی از آن دور می شوند و ساختن خانه ای را که هر روز گامی بسویش پیش می روند، رها کرده اند.

Масеҳ - бар паёмбари мо ва бар ӯ дуруди бодо - агар мардумонро дар қиболи маъсият подоФраҳ намедоданд низ , зебандаи он буд ки бспоси неъматӣ ки доранд , гирд маъсият нигараданд .

مسیح - بر پیامبر ما و بر او درود بادا - اگر مردمان را در قبال معصیت پادافره نمی دادند نیز، زیبنده آن بود که بسپاس نعمتی که دارند، گرد معصیت نگردند.

Замонӣ ки ёқӯбу Юсуф - бар паёмбари мо ва эшон давради бодо - якдигарро диданд , ёқӯб гуфт : писарами маро аз худ хабари даҳ ! Юсуф гуфт : эй падар , аз ман мапурс ки бародарон бо ман чаҳ карданд , аз он пресс ки худованд бо ман кард .

زمانی که یعقوب و یوسف - بر پیامبر ما و ایشان دورد بادا - یکدیگر را دیدند، یعقوب گفت: پسرم مرا از خود خبر ده! یوسف گفت: ای پدر، از من مپرس که برادران با من چه کردند، از آن پرس که خداوند با من کرد.

Ҳорӯни алрашеди фазли бен ъёзро гуфт : ту чаҳ сахти парҳез ҳаме кунӣ ? посух дод : ту аз ман прҳизгортрӣ . Чаро ки ман аз дунёеи фонӣу нопойдор парҳез мекунам ва ту аз дунёии пойдору ҷовдона .

هارون الرشید فضل بن عیاض را گفت: تو چه سخت پرهیز همی کنی؟ پاسخ داد: تو از من پرهیزگارتری. چرا که من از دنیایی فانی و ناپایدار پرهیز می کنم و تو از دنیای پایدار و جاودانه.

Ҳакимӣ мегуфт : ҳеҷ чизи нафистар аз зиндагонӣ нест ва ҳеҷ чизи мағбункунандатар аз ин ки зиндагониро дар роҳии ҷузи роҳи зиндагонии абадӣ масруф кунанд .

حکیمی میگفت: هیچ چیز نفیس تر از زندگانی نیست و هیچ چیز مغبون کننده تر از این که زندگانی را در راهی جز راه زندگانی ابدی مصروف کنند.

Замонау мардумонашро озмудам , озмудаҳо дигарами фурсати меҳрбонӣ касе надод .

زمانه و مردمانش را آزمودم، آزموده ها دیگرم فرصت مهربانی کسی نداد.

Аз дунё рӯй грдондм аммо нмидонм оё замонаи зиндагонии маро бадӣгарӣ хоҳад дод ё на .

از دنیا روی گرداندم اما نمیدانم آیا زمانه زندگانی مرا بدیگری خواهد داد یا نه.

Ва биҷой ҳар чизе аз он ивазӣ ёфтам , аммо дариғо ки ҳеҷ чизро ҷонишини рӯзгорон ҷавонӣ наёфтам .

و بجای هر چیزی از آن عوضی یافتم، اما دریغا که هیچ چیز را جانشین روزگاران جوانی نیافتم.

Ибни хайёти шомиро ашъорӣ машҳураст бо ин матлаъ :

ابن خیاط شامی را اشعاری مشهور است با این مطلع:

Аз насим наҷад , дили вайро амоне гиред . Чаро ки чизе намондааст насими сарманзили эшон хирадашро бирабоед .

از نسیم نجد، دل وی را امانی گیرید. چرا که چیزی نمانده است نسیم سرمنزل ایشان خردش را برباید.

Ин байт низ аз ӯст :

این بیت نیز از اوست:

Дар карони водӣ касонеанд ки ҳаргоҳи ёдашон бахотир меояд , иштиёқ маро мекашаду ёдашон зинда ам месозад .

در کران وادی کسانی اند که هرگاه یادشان بخاطر می آید، اشتیاق مرا می کشد و یادشان زنده ام میسازد.

Чисон орзӯем даст наёфтанӣаст дариғо , чаро ки ман дар ин сӯй водӣаму хона ӣ эшон он даврҳо дар водии алғзо .

چسان آرزویم دست نیافتنی است دریغا، چرا که من در این سوی وادی ام و خانه ی ایشان آن دورها در وادی الغضا.

Бими даврӣ аз миён бархесту давлати висол даст дод .

بیم دوری از میان برخاست و دولت وصال دست داد.

Он касон ки ҳангоми ҳиҷрони дил , ман ҳаме сӯзонданад , акнӯн ҳасодатам мекунанд .

آن کسان که هنگام هجران دل، من همی سوزاندند، اکنون حسادتم می کنند.

Бҷони шумо аммо акнӯн ки бахт ёраст , бигузашта нанигарам .

بجان شما اما اکنون که بخت یار است، بگذشته ننگرم.

Чаро ки касеро ки дрёӣии об зулоласт . Ҳасрати об шӯр бигузашта нахурд .

چرا که کسی را که دریائی آب زلال است. حسرت آب شور بگذشته نخورد.

Умр ва бен убайди рӯзии бензад Мансур шуд . Мансури пеш аз хилофати дӯсти вай буд . Аз он рӯ бузургаш дошту наздики хеши нишонд .

عمر و بن عبید روزی بنزد منصور شد. منصور پیش از خلافت دوست وی بود. از آن رو بزرگش داشت و نزدیک خویش نشاند.

Саранҷом гуфт : маро мавъиза кун ! вай мавъизатӣ кард ва дар он гуфт : корӣ ки имрӯз дар даст туаст , агар дар даст дайгарӣ мемонад , бадаст ту намерасед . Аз ин рӯ аз шабӣ ки дигараши шабӣ дар пай нест , битарс .

سرانجام گفت: مرا موعظه کن! وی موعظتی کرد و در آن گفت: کاری که امروز در دست تو است، اگر در دست دیگری میماند، بدست تو نمی رسید. از این رو از شبی که دیگرش شبی در پی نیست، بترس.

Пас он гоҳ ки хост бархезад , Мансур гуфт : гуфтаем ки даҳ ҳазор дарҳам тақдимат кунанд . Гуфт : маро бидон ниёзӣ нест . Гуфт бхдои хоҳяши ситад . Гуфт бхдои нхўоҳмши ситад .

پس آن گاه که خواست برخیزد، منصور گفت: گفته ایم که ده هزار درهم تقدیمت کنند. گفت: مرا بدان نیازی نیست. گفت بخدا خواهیش ستد. گفت بخدا نخواهمش ستد.

Меҳдии писари Мансур ки ҳозир буд , гуфт : Амиралмӯъминин савганд мехӯрд , ту низ савганди михўрӣ ?

مهدی پسر منصور که حاضر بود، گفت: امیرالمومنین سوگند میخورد، تو نیز سوگند میخوری؟

Амри рӯ ба Мансур кард ва гуфт : ин ҷавон кист ? Мансур гуфт : Меҳдии писар ва вале аҳд манаст . Амр гуфт : либосӣ ки шоиста неконаст дрпўшидаҳ эйу баномӣ ӯро номидае ки шоиста ӣ ӯст . Аммо кории баҳраши тадоруки дидае ки ончӣ дар он бештар суд диҳад , беш аз дигари умӯри дили машғӯлии орад .

عمرو رو به منصور کرد و گفت: این جوان کیست؟ منصور گفت: مهدی پسر و ولی عهد من است. عمرو گفت: لباسی که شایسته نیکان است درپوشیده ای و بنامی او را نامیده ای که شایسته ی اوست. اما کاری بهرش تدارک دیده ای که آنچه در آن بیشتر سود دهد، بیش از دیگر امور دل مشغولی آرد.

Сипас рӯ ба Меҳдӣ кард ва гуфт : эй бродрзодаҳ ! ҳангомӣ ки падар савгандон хӯрд , амӯятро бсўгнд хӯрдан водошт . Чаро ки падари ту брдодни куффорати савганд тавонотараст .

سپس رو به مهدی کرد و گفت: ای برادرزاده! هنگامی که پدر سوگندان خورد، عمویت را بسوگند خوردن واداشت. چرا که پدر تو بردادن کفارت سوگند تواناتر است.

Он гоҳ Мансур пурседаш : оё чизеи нмихўоҳӣ ? гуфт : чаро , ин ки то бнздт ниёем , бсроғм нафаристӣ . Гуфт : бад-ӣни тартиб , дигари дидор даст нахоҳад дод ? гуфт : ҳаминро хосторам .

آن گاه منصور پرسیدش: آیا چیزی نمیخواهی؟ گفت: چرا، این که تا بنزدت نیایم، بسراغم نفرستی. گفت: بدین ترتیب، دیگر دیدار دست نخواهد داد؟ گفت: همین را خواستارم.

Сипас бароа афтоду Мансур дар ҳоле ки бо нигоҳ таъқибаш мекард , хонд : ҳама ӣ шумо ором май равед ва дар камӣн шикорӣ ҳастед ҷузи ъмрўбни убайд .

سپس براه افتاد و منصور در حالی که با نگاه تعقیبش میکرد، خواند: همه ی شما آرام می روید و در کمین شکاری هستید جز عمروبن عبید.

Амр , бсоли сад ва чиҳил ва чаҳор дар бозгашт аз сафари Макка , бҷоӣӣ ки онро марон май номиданд , даргузашт . Ва Мансури вайро ин чунин рсоء гуфт :

عمرو، بسال صد و چهل و چهار در بازگشت از سفر مکه، بجائی که آن را مران می نامیدند،درگذشت. و منصور وی را این چنین رثاء گفت:

Дуруди худо бар он сокини гӯрии бод ки дар марон бзёртш рафтам , гӯрӣ ки муъминии ростинро дар худ дорад ки бо худованди ростӣ бхрҷ доду бмърФтш наздик шуд агар замона мехост як тани солеҳро барои мо боқии бигузорад , бе тардиди Амр , абӯи Усмонро май ниҳод .

درود خدا بر آن ساکن گوری باد که در مران بزیارتش رفتم، گوری که مومنی راستین را در خود دارد که با خداوند راستی بخرج داد و بمعرفتش نزدیک شد اگر زمانه میخواست یک تن صالح را برای ما باقی بگذارد، بی تردید عمرو، ابو عثمان را می نهاد.

Ибн хлкон гуфт : ҷузи Мансури Халифа ӣ дайгариро нишнидам ки рсоӣ касе гуяд , марон ба фатҳ мему ташдиди роء низ музиъии байни Макка ва Басрааст .

ابن خلکان گفت: جز منصور خلیفه ی دیگری را نشنیدم که رثای کسی گوید، مران به فتح میم و تشدید راء نیز موضعی بین مکه و بصره است.

Ибни хлкон дар вФёти алоъён , ҳангоми зикри ҳмоди ъҷрд чунин гуфтааст : ҳмоди мардӣ бемуболоту лаҷоми гусехтау муттаҳами бзндқаҳ буд .

ابن خلکان در وفیات الاعیان، هنگام ذکر حماد عجرد چنین گفته است: حماد مردی بی مبالات و لجام گسیخته و متهم بزندقه بود.

Байни вай ва яке аз аъимма ӣ фиқҳи маваддатӣ буд ки бибрида будандаш . То ин ки ҳмод хабар ёфт ки он марди вайро мазаммат кардааст . Барояш чунин навишт :

بین وی و یکی از ائمه ی فقه مودتی بود که ببریده بودندش. تا این که حماد خبر یافت که آن مرد وی را مذمت کرده است. برایش چنین نوشت:

Агар зуҳди ту ҷуз бо мазаммати ман бкмол намерасад , бо бегонагони ҳаргуна ки хоҳӣ ба зеру боло кардан ман бипардоз !

اگر زهد تو جز با مذمت من بکمال نمی رسد، با بیگانگان هرگونه که خواهی به زیر و بالا کردن من بپرداز!

Ҳар чанд ки замонӣ ки ман дасти андари кор маъсият будам , басо ки ту низ бо ман будӣ , он рӯзгороне ки менишастем ва ҷомҳои нуқрае рангро дар дасти бадаст май додем .

هر چند که زمانی که من دست اندر کار معصیت بودم، بسا که تو نیز با من بودی، آن روزگارانی که می نشستیم و جامهای نقره ای رنگ را در دست بدست می دادیم.

Ва гӯйанд ки мухотаби вай Абӯҳанифа бӯдааст .

و گویند که مخاطب وی ابوحنیفه بوده است.

Аз суханони паёмбар ( с ) : касе ки гуноҳӣ кунад ва аз он кори дилаш бадарад ояд , агар истиғфор низ накунад , худованд бар вай бибахшоед .

از سخنان پیامبر (ص): کسی که گناهی کند و از آن کار دلش بدرد آید، اگر استغفار نیز نکند، خداوند بر وی ببخشاید.

Аз замона агар шиква кунам , буи ситам кардаам . Шиква ӣ ман аз мардумон замонааст .

از زمانه اگر شکوه کنم، بوی ستم کرده ام. شکوه ی من از مردمان زمانه است.

Чаро ки чун грконӣанд ҷомаи пӯшида ки касе аз таъаррузашон эмин нест .

چرا که چون گرکانی اند جامه پوشیده که کسی از تعرضشان ایمن نیست.

Марои ганҷина ӣ сабрӣ буд ки тамомаш дар мудоро бо эшон аз миён шуд .

مرا گنجینه ی صبری بود که تمامش در مدارا با ایشان از میان شد.

Ашоротами бтўсту муродами тўӣӣ , он гоҳ ки номи съод барам низ , туро манзур дорам .

اشاراتم بتوست و مرادم توئی، آن گاه که نام سعاد برم نیز، ترا منظور دارم.

Ҳар гоҳ ки чизеи марои барангезад , ё ғноӣӣ дар ман тараби ангезад , сарварамро ҷузи ту мӯҷибӣ нест .

هر گاه که چیزی مرا برانگیزد، یا غنائی در من طرب انگیزد، سرورم را جز تو موجبی نیست.

Ишқи ту , ботши шавқ дар дили ман шуъла кашид , шуълае ки ҳизумӣ дигар надорад .

عشق تو، بآتش شوق در دل من شعله کشید، شعله ای که هیزمی دگر ندارد.

Дӯстони ман саранҷом донистанд ки ишқи ихтиёр аз каф ман бигрифтааст ва аз маломатам даст кашиданд .

دوستان من سرانجام دانستند که عشق اختیار از کف من بگرفته است و از ملامتم دست کشیدند.

Ва донистанд ки ёди сарзамини ақиқу мардумонаш назд ман , чунон обии гуворо дар даҳони ташна Эйаст .

و دانستند که یاد سرزمین عقیق و مردمانش نزد من، چونان آبی گوارا در دهان تشنه ای است.

Ҳар гоҳ ки маломатгарони сухан аз шумо Бамён оваранд , аз ёди шумо шод шавем . Ростӣ чигуна мо дар водӣӣ ҳастему маломатгарон дар водии дигар .

هر گاه که ملامتگران سخن از شما بمیان آورند، از یاد شما شاد شویم. راستی چگونه ما در وادئی هستیم و ملامتگران در وادی دیگر.

Пас аз паёмбар , нектарин халқ касеаст ки духтари паёмбарро дар хона дорад .

پس از پیامبر، نیک ترین خلق کسی است که دختر پیامبر را در خانه دارد.

Ҳамон ки дар авҷи торикии шубони кӯр , нури ҳидоят , равшанӣ аз рўғндонш гирад .

همان که در اوج تاریکی شبان کور، نور هدایت، روشنی از روغندانش گیرد.

Ҳакимии фарзандонашро гуфт : бо ҳеҷ каси душмании мўрзид ҳатто агар пиндоред ки зиёнатон расонанд . Ва аз дӯстии ҳеҷ кас парҳез макунед ҳатто агар пиндоред ки судии бшмои нрсоннд .

حکیمی فرزندانش را گفت: با هیچ کس دشمنی مورزید حتی اگر پندارید که زیانتان رسانند. و از دوستی هیچ کس پرهیز مکنید حتی اگر پندارید که سودی بشما نرسانند.

Чаро ки шумо нмидонид чаҳ замонӣ боистӣ аз душмании душмани бҳроси андар буд ва ё садоқати дӯстро боистӣ умедвор буд .

چرا که شما نمیدانید چه زمانی بایستی از دشمنی دشمن بهراس اندر بود و یا صداقت دوست را بایستی امیدوار بود.

Мҳлбро пурседанд : дурандешӣ чист ? гуфт : андӯҳ хӯрдан то он замон ки фурсат пеш ояд .

مهلب را پرسیدند: دوراندیشی چیست؟ گفت: اندوه خوردن تا آن زمان که فرصت پیش آید.

Низ аз суханон ҳакямонаст ки ҳаргизи гумони мардум бар номакшуфӣ мутамарказ нагардад магари он ки парда аз он бардорад .

نیز از سخنان حکیمان است که هرگز گمان مردم بر نامکشوفی متمرکز نگردد مگر آن که پرده از آن بردارد.

Ҳангомӣ ки ҳаллоҷро барои куштан овараданд , дар ибтидои даст росташ бибареданд ва сипас дасти чапашроу баъди поишро . Ва чун тарсид ки бо рафтани хӯн аз таниш , ранги гӯнааш зард шавад , ваии дасти бурӣдаи брхи наздики сохту гӯнаашро гулгун кард то зрдгўниашро бапушанд , ва чунин хонд :

هنگامی که حلاج را برای کشتن آوردند، در ابتدا دست راستش ببریدند و سپس دست چپش را و بعد پایش را. و چون ترسید که با رفتن خون از تنش، رنگ گونه اش زرد شود، وی دست بریده به رخ نزدیک ساخت و گونه اش را گلگون کرد تا زردگونی اش را بپوشاند، و چنین خواند:

Хештанро аз он рӯи таслими беморӣҳои гӯногӯни сохтам ки мидонстми васли дубора зинда амхоҳад сохт .

خویشتن را از آن رو تسلیم بیماریهای گوناگون ساختم که میدانستم وصل دوباره زنده ام خواهد ساخت.

Дили ошиқи бад-ӣни умед ки шояд рӯзии онкии бемораши сохта мудовояш созад , бурдборӣ пеша мекунад .

دل عاشق بدین امید که شاید روزی آنکه بیمارش ساخته مداوایش سازد، بردباری پیشه میکند.

Ва он гоҳ ки оўихтндш гуфт : эй ёвари нотавонон , маро дар нотавонӣ дарёб . Ва сипас хонд :

و آن گاه که آویختندش گفت: ای یاور ناتوانان، مرا در ناتوانی دریاب. و سپس خواند:

Маро чаҳ мешавад , бо он ки ҷафо корӣ накардаам , ҷФокорим мекунанд ? мҳрбонои марои дарҳамиомезӣ ва онгоҳ менӯшем , аммо паймонмони ин буд ки нёмихтаи марои саркашӣ .

مرا چه می شود، با آن که جفا کاری نکرده ام، جفاکاریم می کنند؟ مهربانا مرا درهمی آمیزی و آنگاه می نوشیم، اما پیمانمان این بود که نیامیخته مرا سرکشی.

Ва сипас ҳангомӣ ки ҳоли марг даст бидод , хонд :

و سپس هنگامی که حال مرگ دست بداد، خواند:

эй он ки ошкороу пинҳони муродоне , лаббайки бод , лаббайки бод эй онкии қасду маънои манӣ !

ای آن که آشکارا و پنهان مرادانی، لبیک باد، لبیک باد ای آنکه قصد و معنای منی!

Турои михўонм , бали ту марои михўонӣ , ростӣ оё ман туро муноҷот кардам ё ту маро муноҷот кардӣ .

ترا میخوانم، بل تو مرا میخوانی، راستی آیا من ترا مناجات کردم یا تو مرا مناجات کردی.

Ишқи ман ба сарварами марои бемору нотавон сохтааст , чигуна тавонам аз ӯ бахуди шиква барам ?

عشق من به سرورم مرا بیمار و ناتوان ساخته است، چگونه توانم از او بخود شکوه برم؟

Вой бар дил аз дили ману Фсўсо бар ман , чаро ки ман худ асл балвоем .

وای بر دل از دل من و فسوسا بر من، چرا که من خود اصل بلوایم.

Умри бен абдулазизро пурседанд : оғози тавбаи ?ут чигуна буд ? гуфт : хостами бардае аз бандагонамро бизанам . Вай гуфт : эй умри шабиро биёади ор ки субҳаш рӯз ҷазост .

عمر بن عبدالعزیز را پرسیدند: آغاز توبه ات چگونه بود؟ گفت: خواستم برده ای از بندگانم را بزنم. وی گفت: ای عمر شبی را بیاد آر که صبحش روز جزاست.

Аз китоби алмстзҳрии таълифи Ғаззолӣ : Абдуллоҳи бен иброҳӣми Абдуллоҳи хуросонӣ ҳикоят кард ки : солии ҳорӯни алрашед ҳаҷ мегузорад , ман низ бо падари бҳҷ рафта будам .

از کتاب المستظهری تالیف غزالی: عبدالله بن ابراهیم عبدالله خراسانی حکایت کرد که: سالی هارون الرشید حج میگذارد، من نیز با پدر بحج رفته بودم.

Дар миёни маросим , ногоҳ рашидро дидам ки срўпои бараҳна бар реги сӯзони истода , ларзони дастон ба осмон карда ва ҳаме гиряд ва гуяд :

در میان مراسم، ناگاه رشید را دیدم که سروپای برهنه بر ریگ سوزان ایستاده، لرزان دستان به آسمان کرده و همی گرید و گوید:

Худовандо ! ту тўӣӣ ва ман , ман . Ман онам бо гуноҳон бисёр ,у тўӣӣ бо бахшоиши фаровон , парвардгорои маро бибахшоӣ ! падарам маро гуфт : бингар , ситамгар рӯй заминро бингар ки бсозндаҳ ӣ осмон чигуна тазаррӯъ бардааст ?

خداوندا! تو توئی و من، من. من آنم با گناهان بسیار، و توئی با بخشایش فراوان، پروردگارا مرا ببخشای! پدرم مرا گفت: بنگر، ستمگر روی زمین را بنگر که بسازنده ی آسمان چگونه تضرع برده است؟

Низ аз ҳамон китобаст : мардии Абӯзарро носазо гуфт : Абӯзар посухаш дод : эй фалон , миёни ману биҳишти гриўаҳ Эйаст ки агар аз он бигзаштан тавонам , маро бигуфта ӣ ту аътноӣӣ нест . Ва агар аз он гузаштан натавонам , шоиста ӣ бадтар аз инам ки маро гуфтӣ .

نیز از همان کتاب است: مردی ابوذر را ناسزا گفت: ابوذر پاسخش داد: ای فلان، میان من و بهشت گریوه ای است که اگر از آن بگذشتن توانم، مرا بگفته ی تو اعتنائی نیست. و اگر از آن گذشتن نتوانم، شایسته ی بدتر از اینم که مرا گفتی.

Аз китоби қурби алоснод , аз ҷаъфари бен Муҳамади алсодқ ( ъ ) ривоят шудааст ки : ҳангомӣ ки Фотима ( ъ ) ба хона ӣ алӣ ( ъ ) шуд , бистари он ду пӯсти гӯсфандӣ буд ки ҳаргоҳ мехостанд бхсбнд , воруна аш мекарданду болшшони пӯстии даббоғӣ шуда буд аз лиФи хурмои анбошта . Ва меҳри он бонӯи зиреҳии оҳанӣн буд .

از کتاب قرب الاسناد، از جعفر بن محمد الصادق (ع) روایت شده است که: هنگامی که فاطمه (ع) به خانه ی علی (ع) شد، بستر آن دو پوست گوسفندی بود که هرگاه میخواستند بخسبند، وارونه اش می کردند و بالششان پوستی دباغی شده بود از لیف خرما انباشته. و مهر آن بانو زرهی آهنین بود.

Аз ҳамон китобаст ки : аз алӣ ( ъ ) пиромни ин оя « ихрҷи мнҳмои аллўлўу алмрҷон » ривоят гаштааст ки фармуд : яъне аз оби борону дарё , ҳангомӣ ки баборад , садафҳо даҳон боз мекунанду Қатароти борон ки дар онҳо уфтад , аз қатра ӣ кучаки марвориди кучак ва аз қатраи бузурги марвориди бузурги падед ҳаме ояд .

از همان کتاب است که: از علی (ع) پیرامن این آیه «یخرج منهما اللولو و المرجان » روایت گشته است که فرمود: یعنی از آب باران و دریا، هنگامی که ببارد، صدفها دهان باز می کنند و قطرات باران که در آنها افتد، از قطره ی کوچک مروارید کوچک و از قطره بزرگ مروارید بزرگ پدید همی آید.