Аз суханони афлотӯн : он кас ки ҳангоми хушнӯдӣ аз ту , туро ба он зибоӣӣ ки дар ту нест мадҳ гуяд , ҳангоми хашми бртў , туро ба қабеҳӣ ки дар ту нест , накӯҳиш хоҳад кард .

از سخنان افلاطون: آن کس که هنگام خشنودی از تو، ترا به آن زیبائی که در تو نیست مدح گوید، هنگام خشم برتو، ترا به قبیحی که در تو نیست، نکوهش خواهد کرد.

Батламиюс гуфт : хирадманд аз ин ки андешааш дар ғайри итоати худованд тӯл кашад боистӣ шармсор буд . Низ ҳам ӯ гуфтааст : худованд , ҳангоми вусъати зиндагӣ бар бандаи неъмат бахшиш дорад ,у ҳангоми сахтии неъмат озмудану савоб .

بطلمیوس گفت: خردمند از این که اندیشه اش در غیر اطاعت خداوند طول کشد بایستی شرمسار بود. نیز هم او گفته است: خداوند، هنگام وسعت زندگی بر بنده نعمت بخشش دارد، و هنگام سختی نعمت آزمودن و ثواب.

Дар китоб кофӣ бираваш ҳасан аз эмоми боқир ( ъ ) ривоят шудааст ки фармуд : маҳбӯбтарин корҳои банда назд худованд , корӣаст ки банда бо ҳамаи хурдӣ дар он мудовимат кунад .

در کتاب کافی بروش حسن از امام باقر(ع) روایت شده است که فرمود: محبوب ترین کارهای بنده نزد خداوند، کاری است که بنده با همه خردی در آن مداومت کند.

Дар боби равза ӣ китоби кофии бшиўаҳ ӣ саҳеҳ аз Муҳамади бен мусаллам нақласт ки гуфт : абӯи ҷаъфар ( ъ ) маро гуфт : ҳамаи чизи об будӣу арши парвардгор низ бар он будӣ .

در باب روضه ی کتاب کافی بشیوه ی صحیح از محمد بن مسلم نقل است که گفت: ابو جعفر (ع) مرا گفت: همه چیز آب بودی و عرش پروردگار نیز بر آن بودی.

Пас фармуд ъзўҷли обро ки оташ гардад ва шуъла кашад ва сипас оташро фармуд ки фурӯд гирад . Аз фурӯди оташи дӯд ва бухор бархест ва аз он дӯду бухори осмонро халқ фармуд ва аз хокистараши заминро .

پس فرمود عزوجل آب را که آتش گردد و شعله کشد و سپس آتش را فرمود که فرود گیرد. از فرود آتش دود و بخار برخاست و از آن دود و بخار آسمان را خلق فرمود و از خاکسترش زمین را.

Яке аз бузургони Басраи хонае сохт ки дар ҳамсоягиаш перзаниро сарпаноҳӣ буд ки бист динор беш намеарзед . Бзргмрд , барои чаҳор гӯшаи сохтани хонаи хеши ниёзманди сарпаноҳи он перзан буд ва дивист динораш бидод , перзан малик нафурухт .

یکی از بزرگان بصره خانه ای ساخت که در همسایگی اش پیرزنی را سرپناهی بود که بیست دینار بیش نمی ارزید. بزرگمرد، برای چهار گوشه ساختن خانه خویش نیازمند سرپناه آن پیرزن بود و دویست دینارش بداد، پیرزن ملک نفروخت.

Виро гуфтанд : қозӣ бо тавваҷуҳ бидон ки дивист динорро табоҳ кардае , ба сабаби сафоҳати ҳукм ба ҳаҷар ту хоҳад дод .

ویرا گفتند: قاضی با توجه بدان که دویست دینار را تباه کرده ای، به سبب سفاهت حکم به حجر تو خواهد داد.

Посух гуфт : чигуна қозии ҳукми ҳаҷари он кас ки молии бист динориро бадавӣаст динор мехирад , намедиҳад ? қозӣу атрофиёнаш дар ҷавоб фурӯмонданад . Ва вай ҳамчунон дар он хона буд то бамурд .

پاسخ گفت: چگونه قاضی حکم حجر آن کس که مالی بیست دیناری را بدویست دینار میخرد، نمی دهد؟ قاضی و اطرافیانش در جواب فروماندند. و وی همچنان در آن خانه بود تا بمرد.

Дар Бағдод , мутааббидии врўими ном буд , вақте мансаби қизовати буи пешниҳод карданд , пазируфт . Ҷунайди рӯзӣ виро дид ва гуфт : касе ки хоҳад розашро ба касе сипорад ки ифшояш накунад , розро ба рӯем сипорад . Чаҳ ваии муҳаббати дунёро чиҳил сол дар худ дошт ва ифшо накард то он гоҳ ки барон даст ёфт .

در بغداد، متعبدی ورویم نام بود، وقتی منصب قضاوت بوی پیشنهاد کردند، پذیرفت. جنید روزی ویرا دید و گفت: کسی که خواهد رازش را به کسی سپارد که افشایش نکند، راز را به رویم سپارد. چه وی محبت دنیا را چهل سال در خود داشت و افشا نکرد تا آن گاه که برآن دست یافت.

Бираваш ҳасан аз Абуабдулло ( ъ ) ривоят шуда ки фармуд : қуръон ба ҳузн фурӯд омад , пас бҳзн хонедаш .

بروش حسن از ابوعبدالله (ع) روایت شده که فرمود: قرآن به حزن فرود آمد، پس بحزن خوانیدش.

Низ аз Абуабдулло ( ъ ) ривоят шудааст ки фармуд , расӯли худо ( с ) фармуд : қуръонро ба алҳон араб хонед ва аз хондани он бо алҳони мардуми фосиқу маъсият кор парҳезед .

نیز از ابوعبدالله(ع) روایت شده است که فرمود، رسول خدا (ص) فرمود: قرآن را به الحان عرب خوانید و از خواندن آن با الحان مردم فاسق و معصیت کار پرهیزید.

Пас аз ман , касоне хоҳанд омад ки қуръонро ба оҳанги ғноء ё навҳа ё оҳанг тарсоён хоҳанд хонд ки аз гарданашон нагзарад ва бар дилашон нанишинад . Дили онон божгўнаҳасту дили он касон низ ки эшонро писанданд .

پس از من، کسانی خواهند آمد که قرآن را به آهنگ غناء یا نوحه یا آهنگ ترسایان خواهند خواند که از گردنشان نگذرد و بر دلشان ننشیند. دل آنان باژگونه است و دل آن کسان نیز که ایشان را پسندند.

Аз китоби ман лоиҳзраҳи алФқиаҳ : эмоми содиқ ( ъ ) фармуд , муъминро ҳамин ёрӣ аз сӯии худованди бас ки душмани хешро дар кори маъсият худованд бинад .

از کتاب من لایحضره الفقیه: امام صادق (ع) فرمود، مومن را همین یاری از سوی خداوند بس که دشمن خویش را در کار معصیت خداوند بیند.

Дар кофӣ аз Абуабдулло ( ъ ) ривоят шудааст ки ваии шукр бсдқаҳ медод . Виро гуфтанд : чаро шукрро ба садақаи ҳамеи диҳӣ ? фармуд : зеро онро беш аз чизҳои дигар дӯст дорам ва аз ин рӯи дилам ҳаме хоҳад ки дӯсти доштанитарин чизро садақаи даҳум .

در کافی از ابوعبدالله(ع) روایت شده است که وی شکر بصدقه میداد. ویرا گفتند: چرا شکر را به صدقه همی دهی؟ فرمود: زیرا آن را بیش از چیزهای دیگر دوست دارم و از این رو دلم همی خواهد که دوست داشتنی ترین چیز را صدقه دهم.

Дар авохири китоби ман лоиҳзраҳи алФқиаҳ омадааст ки ҳасани бен маҳбӯби бен ҳисами бен воқд гуфт : аз эмоми содиқи ҷаъфари бен Муҳамад ( ъ ) шунидам ки мефармуд : касеро ки худованд аз хории маъсият ба иззати парҳезгории расонад , бидӯни базли мол бениёзаш додааст ва бидӯни доштани тайифа иззаташ дода ва бидӯни мӯнис инсаш додааст .

در اواخر کتاب من لایحضره الفقیه آمده است که حسن بن محبوب بن هیثم بن واقد گفت: از امام صادق جعفر بن محمد(ع) شنیدم که می فرمود: کسی را که خداوند از خواری معصیت به عزت پرهیزگاری رساند، بدون بذل مال بی نیازش داده است و بدون داشتن طایفه عزتش داده و بدون مونس انسش داده است.

Ва касе ки аз худои тарсад , худованди ҳамаи чизро аз ӯ тарсанд . Ва он кас ки аз худованд натарсад , парвардгори вайро аз ҳама чиз битарсанд .

و کسی که از خدا ترسد، خداوند همه چیز را از او ترساند. و آن کس که از خداوند نترسد، پروردگار وی را از همه چیز بترساند.

Он кас ки бркмтрини рӯзӣ аз сӯии худованд хушнӯд шавад , парвардгор ба камтарини амали нек аз вай хушнӯд гардад . Он ки дар талаби маоши ҳалоли шармсории набард .

آن کس که برکمترین روزی از سوی خداوند خشنود شود، پروردگار به کمترین عمل نیک از وی خشنود گردد. آن که در طلب معاش حلال شرمساری نبرد.

Сбкбор шаваду аёлаш неъмат ёбанд , ва он ки дар дунёи парҳез пеша кунад , худованд дар дилаши ҳикмати бўдиъаҳ наад ва забонаш бидон боз кунаду чашми вай бар уюби дунё ва дардҳоу дармон ҳояш бигушоеду вайро бсломт аз дунё ба биҳишти барад .

سبکبار شود و عیالش نعمت یابند، و آن که در دنیا پرهیز پیشه کند، خداوند در دلش حکمت بودیعه نهد و زبانش بدان باز کند و چشم وی بر عیوب دنیا و دردها و درمان هایش بگشاید و وی را بسلامت از دنیا به بهشت برد.

Дар боби равза аз китоб кофӣ бираваш ҳасан аз эмоми содиқ ( ъ ) нақл шудааст ки фармуд : ҳар гоҳи одамии нохушнӯдиро бихоб бинад , боистӣ аз он даст ки хуфта , бадасти дигари хобад ва гуяд « анмои алнҷўии ман алшитони лиҳзни аллазӣнаи омнўоу лӣси бзорҳми шиӣои алои бозни аллоҳ »

در باب روضه از کتاب کافی بروش حسن از امام صادق(ع) نقل شده است که فرمود: هر گاه آدمی ناخشنودی را بخواب بیند، بایستی از آن دست که خفته، بدست دیگر خوابد و گوید «انما النجوی من الشیطان لیحزن الذین آمنوا و لیس بضارهم شیئا الا باذن الله »

Ва сипас гуяд : « ъзти бмои ъозт ба малоикаи аллоҳи алмқрбўн ,у анбиأўаҳи алмрслўн ,у ибодаи алсолҳўн , ман шари мо роят ва ман шролшитони алрҷим » .

و سپس گوید: «عذت بما عاذت به ملائکه الله المقربون، و انبیأوه المرسلون، و عباده الصالحون، من شر ما رایت و من شرالشیطان الرجیم ».

Иброҳӣми бен адҳам аз роҳӣ май гузашт , мардиро шунид ки чунин мехонд : ҳргноаҳ ки аз ту сар занад , бахшуда уфтад ҷузи он ки аз ман рӯй гирдонеу иброҳӣми мадҳуши биФтод .

ابراهیم بن ادهم از راهی می گذشت، مردی را شنید که چنین می خواند: هرگناه که از تو سر زند، بخشوده افتد جز آن که از من روی گردانی و ابراهیم مدهوش بیفتاد.

Шуморо нёмихтаи михўостим , акнӯн ки омехтаед дўрмониду бҳлоки андари афтид , дигаратони баҳоӣ назд ман нест (у шблии мадҳуши биФтод . )

شما را نیامیخته میخواستیم، اکنون که آمیخته اید دورمانید و بهلاک اندر افتید، دیگرتان بهائی نزد من نیست (و شبلی مدهوش بیفتاد.)

Ном оварӣ гуфт : вой бар он кас ки дунёяшро ба баҳоии вайронӣ охират бисозад . Чаҳ ончиро ки сохтааст бигузорад ва бугзарад ва бидонча вайронаш сохтааст рӯ кунад .

نام آوری گفت: وای بر آن کس که دنیایش را به بهای ویرانی آخرت بسازد. چه آنچه را که ساخته است بگذارد و بگذرد و بدانچه ویرانش ساخته است رو کند.

Аз суханони Батламиюс : амният , тарс аз тнҳоӣӣ бизадойад . Ҳамчунон ки бим , ромиш аз ҷамъият баранд .

از سخنان بطلمیوس: امنیت، ترس از تنهائی بزداید. همچنان که بیم، رامش از جمعیت براند.

Вазири Абулҳасани алӣ ба ъис , дӯст медошт ки фазли худ ҳамаи ҷо ба рухи ин ва он кашад . Рӯзии брўзгори вазораташи қозии АбуАмр , дар ҷомае гаронбаҳоу фахри бнздш шуд .

وزیر ابوالحسن علی به عیس، دوست میداشت که فضل خود همه جا به رخ این و آن کشد. روزی بروزگار وزارتش قاضی ابوعمرو، در جامه ای گرانبها و فاخر بنزدش شد.

Вазири хости вайро шармсор созад ва аз ин рӯ гуфт : эй АбуАмр , ин ҷома ба чаҳ баҳо харидае ? абӯ Амр гуфташ : ба яксад динор . Вазир гуфт аммо ман порча ӣ ҷомае ки дар бурдорам бист динор ситондаам .

وزیر خواست وی را شرمسار سازد و از این رو گفت: ای ابوعمرو، این جامه به چه بها خریده ای؟ ابو عمرو گفتش: به یکصد دینار. وزیر گفت اما من پارچه ی جامه ای که در بردارم بیست دینار ستانده ام.

Абӯ Амр гуфт : худованди вазирро иззати дҳод , ӯ худ мӯҷиби ороиш ҷомааст ва ба зиёда рӯй дар он ниёзманд нест . Аммо , мо ки худро ба ҷома май ороӣим , ба зиёда рӯй дар он ниёзмандем , бавижа ки мо бо авоми ҳам нишинӣ кунем ва касе ки муҳтоҷ ҳайбатаст ҷомааш аз ингунааст .

ابو عمرو گفت: خداوند وزیر را عزت دهاد، او خود موجب آرایش جامه است و به زیاده روی در آن نیازمند نیست.اما، ما که خود را به جامه می آرائیم، به زیاده روی در آن نیازمندیم، بویژه که ما با عوام هم نشینی کنیم و کسی که محتاج هیبت است جامه اش از اینگونه است.

Аммо вазирро - ки худояш таъӣд кунод - хавос беш аз авом ба хизмат расанд ва эшон нек донанд ки раҳои намӯдани таҷаммул аз сӯии вазир , ношӣ аз тўоноӣӣ ӯст .

اما وزیر را - که خدایش تأیید کناد - خواص بیش از عوام به خدمت رسند و ایشان نیک دانند که رها نمودن تجمل از سوی وزیر، ناشی از توانائی اوست.

Халифае , бигноҳиро бзндони афканд ва муддатҳо нигоҳ дошт . Ҳангомӣ ки он бигноаҳи марги хеш наздик дид , нома Эй бинвишту зиндонбонро дод ва гуфт , онгоҳ ки мардум , ин нома ба Халифаи расон . Ҳангомӣ ки вай бамурд , зиндонбон , нома ба Халифаи расонад .

خلیفه ای، بیگناهی را بزندان افکند و مدتها نگاه داشت. هنگامی که آن بیگناه مرگ خویش نزدیک دید، نامه ای بنوشت و زندانبان را داد و گفت، آنگاه که مردم، این نامه به خلیفه رسان. هنگامی که وی بمرد، زندانبان، نامه به خلیفه رساند.

Халифа дид дар он навиштааст : эй ғофил , хасм : ба рафтан бидодгоҳ бар ту пешӣ гирифт . Ва ту низ пас аз ӯ хоҳӣ шуд . Мунодӣ Ҷабраиласту қозиро ниёзӣ ба далел ва бурҳон нест .

خلیفه دید در آن نوشته است: ای غافل، خصم: به رفتن بدادگاه بر تو پیشی گرفت. و تو نیز پس از او خواهی شد. منادی جبرئیل است و قاضی را نیازی به دلیل و برهان نیست.

Дар авоили сулси охири нафаҳот омадааст ки шайхи разии аддӣн ба ҳинд сафар карду замонӣ дар суҳбати абўрзортну Абуризои вайро шона Эй бахшед ки май пиндошт аз он паёмбар ( с )аст .

در اوایل ثلث آخر نفحات آمده است که شیخ رضی الدین به هند سفر کرد و زمانی در صحبت ابورضارتن و ابورضا وی را شانه ای بخشید که می پنداشت از آن پیامبر(ص) است.

Низ дар нафаҳот омадааст ки : ин шона аз дасти ваии бадасти ълоӣолдўлаҳ саманоне расед . Ва ваии онро дар хирқае печидаи онро дар коғазии ниҳода ва бар он нигошта буд : ин шона аз шонаҳои расӯли худо ( с )аст ва он хирқа аз абўрзортни бадасти ин заъиф расидааст .

نیز در نفحات آمده است که: این شانه از دست وی بدست علائالدوله سمنانی رسید. و وی آن را در خرقه ای پیچیده آن را در کاغذی نهاده و بر آن نگاشته بود: این شانه از شانه های رسول خدا (ص) است و آن خرقه از ابورضارتن بدست این ضعیف رسیده است.

Низ гуфтаанд ки ълоӣолдўлаҳи бхти худ бар он коғази навишта буд ки он шонаи амонати расӯл худоаст ва боистӣ бадасти шайхи разии аддӣн лолоء бирасад .

نیز گفته اند که علائالدوله بخط خود بر آن کاغذ نوشته بود که آن شانه امانت رسول خدا است و بایستی بدست شیخ رضی الدین لالاء برسد.

Аз суханони орифи раббонии хоҷаи Абдуллоҳи Ансорӣ : фарёд аз маърифати расмӣ , ҳикмати таҷрибӣ ,у муҳаббати ориятӣу ибодати одатӣ .

از سخنان عارف ربانی خواجه عبدالله انصاری: فریاد از معرفت رسمی، حکمت تجربی، و محبت عاریتی و عبادت عادتی.

Занони домҳои шайтонанд , зинои чашм , нигаристанаст . Садақа ба хешовандони ҳам бахшишаст ва ҳам сала . Имони ду нимааст , нимӣ шукр ва нимӣ бурдборӣ .

زنان دام های شیطان اند، زنای چشم، نگریستن است. صدقه به خویشاوندان هم بخشش است و هم صله. ایمان دو نیمه است، نیمی شکر و نیمی بردباری.

Подшоҳӣ бар яке аз наздикони хеш хашм гирифт . Вазираши номи вай аз дафтари атоёи биндохт . Подшоҳ гуфт : вайро ҳамон гӯна бигзор . То хашми ман ҳамтемро фурӯд наёвард .

پادشاهی بر یکی از نزدیکان خویش خشم گرفت. وزیرش نام وی از دفتر عطایا بینداخت. پادشاه گفت: وی را همان گونه بگذار. تا خشم من همتم را فرود نیاورد.

СўФӣиро пурседанд : чаро худованди субҳонаро хиролрозқин номидаанд ? гуфт : аз он ки агар касе кофар шавад , рӯзяш набӯд .

صوفئی را پرسیدند: چرا خداوند سبحانه را خیرالرازقین نامیده اند؟ گفت: از آن که اگر کسی کافر شود، روزیش نبود.

Касе бдўстии нома Эй бинвишт ва аз ӯ молии хост . Вай посухаш навишт : ман бавосита ӣ тангдастии қодири бдодни донагӣ низ нестам .

کسی بدوستی نامه ای بنوشت و از او مالی خواست. وی پاسخش نوشت: من بواسطه ی تنگدستی قادر بدادن دانگی نیز نیستم.

Вай дар пушти ҳамон нома навишт : агар рост гуфтае , умед ки худо - бо додани моли бтў - дурӯғгӯят созад ва агар дурӯғ гуфтае , худо - бо ситондани Малта - ростгӯят бидорад .

وی در پشت همان نامه نوشت: اگر راست گفته ای، امید که خدا - با دادن مال بتو - دروغگویت سازد و اگر دروغ گفته ای، خدا - با ستاندن مالت - راستگویت بدارد.