Амири муъминони алӣ ( ъ )ро рӯзӣ ки бар қотирӣ ба ҷанг буд , гуфтанд : коши асбиро бар ҳаме нишастӣ . Фармуд : ман аз касе ки ҳамлаи орад , нгризм ва бар он кас ки гурезад ҳамла набарам . Аз ин рӯ , ҳамин қотир кифоятам мекунад .

امیر مؤمنان علی(ع) را روزی که بر قاطری به جنگ بود، گفتند: کاش اسبی را بر همی نشستی. فرمود: من از کسی که حمله آرد، نگریزم و بر آن کس که گریزد حمله نبرم. از این رو، همین قاطر کفایتم می کند.

Аз суханони ҳакӣмонаи ҳинд : он гоҳ ки душманат ба ту ниёзманд шавад , дӯст дорад ки зиндаи Монӣу замонӣ ки дӯсти ту аз ту бениёз шавад , маргатро кучаки ингорад .

از سخنان حکیمانه هند: آن گاه که دشمنت به تو نیازمند شود، دوست دارد که زنده مانی و زمانی که دوست تو از تو بی نیاز شود، مرگت را کوچک انگارد.

Аз суханони бузургон : он дӯстӣ ки тамаъ гиреҳаш занад , яъсаши бабрад .

از سخنان بزرگان: آن دوستی که طمع گرهش زند، یأسش ببرد.

Ҳуҷҷоҷи перӣ бодия нишинро пурсед : Аштҳоят чигунааст ? гуфт : агар хӯрам сангин шавам ва агар нахӯрам заъф гирадам . Гуфт : бо ҳамсарат чунӣ ? гуфт : агар тамкинам кунад , натавонам ва агар накунад , ҳарис шавам .

حجاج پیری بادیه نشین را پرسید: اشتهایت چگونه است؟ گفت: اگر خورم سنگین شوم و اگر نخورم ضعف گیردم. گفت: با همسرت چونی؟ گفت: اگر تمکینم کند، نتوانم و اگر نکند، حریص شوم.

Гуфт чигуна хусбӣ ? гуфт : онҷо ки ҳама бедоранд хусбам ва дар фарроши бедори монам . Гуфт : нишаст ва бархестат чунаст ?

گفت چگونه خسبی؟ گفت: آنجا که همه بیدارند خسبم و در فراش بیدار مانم. گفت: نشست و برخاستت چون است؟

Гуфт : замонӣ ки биншинам , замин аз ман гурезаду замонӣ ки бархезам , мулозима ам кунад . Пурсед : роҳ чигуна рӯй ? гуфт : мўӣӣ поемро гираду пшклии марои луғзонад .

گفت: زمانی که بنشینم، زمین از من گریزد و زمانی که برخیزم، ملازمه ام کند. پرسید: راه چگونه روی؟ گفت: موئی پایم را گیرد و پشکلی مرا لغزاند.

Абўъиноءро пурседанд : дар чаҳ ҳоле ? гуфт : дар он дардам ки мардуми орзӯманд он ҳастанд , яъне перӣ .

ابوعیناء را پرسیدند: در چه حالی؟ گفت: در آن دردم که مردم آرزومند آن هستند، یعنی پیری.

Вазирӣ васият кард ки бар кафанаши ин ҷумла нависанд : худовандо гумони неки маро бар хеши таҳаққуқи бахш .

وزیری وصیت کرد که بر کفنش این جمله نویسند: خداوندا گمان نیک مرا بر خویش تحقق بخش.

Ъмидолмлки вазири олби Арсалон , пиромни ғуломии тарк ки болои сараши истодау ҳамеи хости сараш аз тан ҷудо кунад сурӯд :

عمیدالملک وزیر آلب ارسلان، پیرامن غلامی ترک که بالای سرش ایستاده و همی خواست سرش از تن جدا کند سرود:

Марои дил ба ишқ ӯст ва ӯро дили машғӯли бозӣ хешаст . Худояши маҳфӯзи дороад , ба худ хоҳяши чисон шефтаам . Агар худованди хайру салоҳи ошиқ ӯро хоҳад , нармии гӯнаашро бо сахтии дилаши ҷой баҷо кунад .

مرا دل به عشق اوست و او را دل مشغول بازی خویش است. خدایش محفوظ داراد، به خود خواهیش چسان شیفته ام. اگر خداوند خیر و صلاح عاشق او را خواهد، نرمی گونه اش را با سختی دلش جای بجا کند.

Ҳорӯни бен абўолФрҷи мунаҷҷим ё ҳорӯни бен алии мунаҷҷими рост :

هارون بن ابوالفرج منجم یا هارون بن علی منجم راست:

Худованди он шубону рӯзонро ки бигузаштанду дигари нёинд , сероб кунод . Он замонро ки айшмони номукаддару ёрони наздику рӯзгорони ҳамаи баҳор буд . Он рӯзҳо ки ман маломатгаронро ёғӣу саропо ба фармони ҳўӣ ҳаме будам .

خداوند آن شبان و روزان را که بگذشتند و دیگر نیایند، سیراب کناد. آن زمان را که عیشمان نامکدر و یاران نزدیک و روزگاران همه بهار بود. آن روزها که من ملامتگران را یاغی و سراپا به فرمان هوی همی بودم.

Сайиди шариф дар ҳошия ӣ шарҳ таҷред гуяд : агар пурсӣ , роҷеъи бад-ӣни кас чаҳ гўӣӣ ки вуҷӯдро бо буданаши айн воҷиб донаду ғайри қобили таҷзия ва анқсомш бинад . Низ гуяд ки вуҷӯд бар ҳама ӣ мавҷӯдот густардааст .

سید شریف در حاشیه ی شرح تجرید گوید: اگر پرسی، راجع بدین کس چه گوئی که وجود را با بودنش عین واجب داند و غیر قابل تجزیه و انقسامش بیند. نیز گوید که وجود بر همه ی موجودات گسترده است.

Дар онҳо зоҳир гашта ва ҳеҷ мавҷӯдӣ аз вуҷӯд холӣ нест . Бали ашёъи айни вуҷӯду ҳақиқат онаст , аммо бо қайдҳоу имтиёзоту ташаххусоти эътиборӣ аз якдигар мумтозаст , чунон ки дрёӣӣаст ки зуҳӯраши зуҳӯри амвоҷ бисёраст бо он ки чизеи ҷузи ҳақиқати баҳр дар он миён нест ?

در آن ها ظاهر گشته و هیچ موجودی از وجود خالی نیست. بل اشیاء عین وجود و حقیقت آن است، اما با قیدها و امتیازات و تشخصات اعتباری از یکدیگر ممتاز است، چنان که دریائی است که ظهورش ظهور امواج بسیار است با آن که چیزی جز حقیقت بحر در آن میان نیست؟

Гӯям : ин миқдории варои қадар хирадаст . Ва хирадро ҷуз бо муҷоҳидау кашф дар он роҳӣ несту мунозира ӣ ақлӣ бидон нарасад . Чаҳ ҳар чиз бидонча ки баҳр ӯст муяссар шавад .

گویم: این مقداری ورای قدر خرد است. و خرد را جز با مجاهده و کشف در آن راهی نیست و مناظره ی عقلی بدان نرسد. چه هر چیز بدانچه که بهر اوست میسر شود.

Ту дар чиҳил солагӣ низ чунон бист солгонӣ , бар гӯ бидонам растгорӣ кӣ хоҳад буд ?

تو در چهل سالگی نیز چونان بیست سالگانی، بر گو بدانم رستگاری کی خواهد بود؟

Қайсарӣ дар шарҳи Фсўс алҳкм гуфт : ончӣ ки мтأхрони пиромни маънӣ нутқ гӯйанд , бало далеласт , эшон гӯйанд мурод аз қувва ӣ нутқи идрок куллиётаст на сухани гуфтан .

قیصری در شرح فصوص الحکم گفت: آنچه که متأخران پیرامن معنی نطق گویند، بلا دلیل است، ایشان گویند مراد از قوه ی نطق ادراک کلیات است نه سخن گفتن.

Зеро сухани гуфтан дар сӯратӣ ки мувофиқи забон мардумӣ набӯд , сухани гӯро судии надиҳад . Низ мавқуф бар он ҳаме гардад ки нафаси нотиқаи вижа ӣ инсон танҳо буд .

زیرا سخن گفتن در صورتی که موافق زبان مردمی نبود، سخن گو را سودی ندهد. نیز موقوف بر آن همی گردد که نفس ناطقه ویژه ی انسان تنها بود.

Ин сухани бало далеласту қоили онро огоҳӣ аз ин ки ҳайвонотро идрок куллиёт набӯд нест . Ҷаҳл ба чизе низ ки вуҷӯди онро нафй намекунад ,у амъони назарӣ дар шигифтии ҳоӣӣ ки аз ҳайвонот сармӣ занад , боис меояд ки бипазирем ки ҳайвонотро низ қудрати идрок куллиётаст . ( поёни каломи қайсарӣ )

این سخن بلا دلیل است و قائل آن را آگاهی از این که حیوانات را ادراک کلیات نبود نیست. جهل به چیزی نیز که وجود آن را نفی نمی کند، و امعان نظری در شگفتی هائی که از حیوانات سرمی زند، باعث می آید که بپذیریم که حیوانات را نیز قدرت ادراک کلیات است. (پایان کلام قیصری)

Пӯшида намонад ки ҳосили сухани қайсарӣ онаст ки мутақаддимон аз нутқи маънои луғавии онро ирода мекардаанд . Шайхи алрӣиси Абӯалии сино низ дар оғози китоби дониши нома ӣ ълоӣӣ ба ҳамин маънӣ ишора мекунад .

پوشیده نماند که حاصل سخن قیصری آن است که متقدمان از نطق معنای لغوی آن را اراده می کرده اند. شیخ الرئیس ابوعلی سینا نیز در آغاز کتاب دانش نامه ی علائی به همین معنی اشاره می کند.

Фозил мебадӣ дар шарҳ девон гуфтааст : сӯфия гӯйанд зоти маъдӯм аз саҳрои адами маҳзу нафии сарфи қадам ба манзили шуҳуду мӯтин вуҷӯд намениҳанд .

فاضل میبدی در شرح دیوان گفته است: صوفیه گویند ذات معدوم از صحرای عدم محض و نفی صرف قدم به منزل شهود و موطن وجود نمی نهند.

Ва чунончии маъдӯми маҳзи ранг вуҷӯд намеёбад , ойина ӣ мавҷӯди ҳақиқии ҳам ранг адам намегираду зоти ҳеҷ чизро маъдӯм наме тавон сохт .

و چنانچه معدوم محض رنگ وجود نمی یابد، آئینه ی موجود حقیقی هم رنگ عدم نمی گیرد و ذات هیچ چیز را معدوم نمی توان ساخت.

Маслан чӯброгар бар оташ бисӯзӣ зот ӯ маъдӯм нашавад . Балки сӯрат мубаддил гардад ва ба ҳиأти хокистар зуҳӯр кунад .

مثلا چوب را گر بر آتش بسوزی ذات او معدوم نشود. بلکه صورت مبدل گردد و به هیأت خاکستر ظهور کند.

Арастӯ низ дар китоби худ мавсӯм ба асўлўҷё гуфтааст ки дар варои ин ҷаҳони осмону замину дарёу ҳайвоноту набототу инсони ҳоӣии осмонӣ вуҷӯд дорад .

ارسطو نیز در کتاب خود موسوم به اثولوجیا گفته است که در ورای این جهان آسمان و زمین و دریا و حیوانات و نباتات و انسان هائی آسمانی وجود دارد.

Ва ҳар кас ки дар он ҷаҳонаст осмонӣаст , дар он ҷои чизеи заминӣ вуҷӯд надорад . Ва рӯҳонӣоне ки дар он ҷаҳонанд , бо ромишӣ ки дар он ҷост ху кардаанд ва ҳеҷ як аз дайгарӣ нафрат надорад ва ҳеҷ кадом бо ҳамдами худ тазодӣ надорад . Ва зӣонаш наме расонад , бали бадви ором ҳаме гирад .

و هر کس که در آن جهان است آسمانی است، در آن جا چیزی زمینی وجود ندارد. و روحانیانی که در آن جهان اند، با رامشی که در آن جاست خو کرده اند و هیچ یک از دیگری نفرت ندارد و هیچ کدام با همدم خود تضادی ندارد. و زیانش نمی رساند، بل بدو آرام همی گیرد.

Порае аз ҳакямон гӯйанд : фулуззоти чаккуши хор , анвоъ мухталифӣаст ки таҳти як ҷинс қарор мегираду бадал шудан навъе ба навъи дигар маҳоласт .

پاره ای از حکیمان گویند: فلزات چکش خوار، انواع مختلفی است که تحت یک جنس قرار می گیرد و بدل شدن نوعی به نوع دیگر محال است.

Асҳоби кимиё аммоу порае аз ҳакямон баронанд ки ақсоми мазкӯри фулуззоти аснофи гӯногӯни як навъаст . Ва тилло ҳамчун инсон солим мемонаду боқии фулуззот чун инсонҳои бемору давои ҳама ӣ онҳо эксираст .

اصحاب کیمیا اما و پاره ای از حکیمان برآنند که اقسام مذکور فلزات اصناف گوناگون یک نوع است. و طلا همچون انسان سالم می ماند و باقی فلزات چون انسان های بیمار و دوای همه ی آن ها اکسیر است.

Назд Фзили бен ъёзи сухан аз зуҳд рафт . Вай гуфт : зуҳд , ду суханаст ки дар китоби худо омадааст : бар он чаҳ аз даст шудааст маъюс набошед . Ва бидонча ки бадастатон расидааст , масрур нигарадед .

نزد فضیل بن عیاض سخن از زهد رفت. وی گفت: زهد، دو سخن است که در کتاب خدا آمده است: بر آن چه از دست شده است مأیوس نباشید. و بدانچه که بدستتان رسیده است، مسرور نگردید.

Яке аз карямон гуфт : ҳаргизи ҳоҷтмндиро ноком рад накардам магари он ки иззатро дар қафоӣ вай хондаму зиллатро дар пешонии хеш .

یکی از کریمان گفت: هرگز حاجتمندی را ناکام رد نکردم مگر آن که عزت را در قفای وی خواندم و ذلت را در پیشانی خویش.

Аъробӣӣ аз гуруҳеи чизеи хост . Гуфтанд : ту кистӣ ? гуфт : суъи иктисоби маро аз интисоб бознгҳдоштаҳаст .

اعرابئی از گروهی چیزی خواست. گفتند: تو کیستی؟ گفت: سؤ اکتساب مرا از انتساب بازنگهداشته است.

Ҳакимӣ гуфт : мардумон брўзгор бигузашта амал ҳаме карданд ва сухан намегуфтанд . Баъдҳо мегуфтанд ва амал намекарданд . Имрӯз аммо на мегӯйанд ва на амал мекунанд .

حکیمی گفت: مردمان بروزگار بگذشته عمل همی کردند و سخن نمی گفتند. بعدها می گفتند و عمل نمی کردند. امروز اما نه می گویند و نه عمل می کنند.

Аз суханони ҳакямон : касе ки аз хорӣ дарюзагӣ натарсад , аз хории рад низ бокаш набӯд .

از سخنان حکیمان: کسی که از خواری دریوزگی نترسد، از خواری رد نیز باکش نبود.

Халифаеро канизакӣ буд ки ғуломиро дӯст ҳаме дошту хештан ба диҷлаи афканди вғлом низ дар пай ӯ худро бияфканаду якдигарро дар оғӯш гирифтанд ва ба баҳри раҳмат ва ғуфрон пайвастанд . Ин ҳикоятро ҷомӣ ба назм даровардааст :

خلیفه ای را کنیزکی بود که غلامی را دوست همی داشت و خویشتن به دجله افکند وغلام نیز در پی او خود را بیفکند و یکدیگر را در آغوش گرفتند و به بحر رحمت و غفران پیوستند. این حکایت را جامی به نظم درآورده است:

Рӯзгорро ҳаме байнем ки ҳар пастиро воло кунад ва ҳар шарифиро фурӯди орад . Ҳамонанди дарё ки марворид дар он ғарқ шаваду ҷиФаҳ бар фарози обҳояш ғӯта хӯрд . Низ чунон тарозу ки ҳар сангиниро поини орад . Ва ҳар сабукиро фарози барад .

روزگار را همی بینیم که هر پستی را والا کند و هر شریفی را فرود آرد. همانند دریا که مروارید در آن غرق شود و جیفه بر فراز آبهایش غوطه خورد. نیز چونان ترازو که هر سنگینی را پائین آرد. و هر سبکی را فراز برد.

Мардӣ аз беморӣ шиква мекард . Орифӣ гуфташ : аз касе ки туро марҳамат хоҳад кард ба касе шикояти барӣ ки марҳаматат накунад ?

مردی از بیماری شکوه می کرد. عارفی گفتش: از کسی که ترا مرحمت خواهد کرد به کسی شکایت بری که مرحمتت نکند؟

Эмоми ҳасани бен алӣ ( ъ ) маълулиро дид ва фармуд : худованди туро нил додааст , аз ин рӯ сипос бигзору туро зикр кардааст , пас зикраши гӯй .

امام حسن بن علی(ع) معلولی را دید و فرمود: خداوند ترا نیل داده است، از این رو سپاس بگذار و ترا ذکر کرده است، پس ذکرش گوی.

Ибн аббос гуфт : гуруҳе ба назд паёмбар ( с ) омаданд ва гуфтанд : фалони тамоми умрро рӯза дораду шаб бедор мемонаду зикр бисёр ҳаме гуяд .

ابن عباس گفت: گروهی به نزد پیامبر(ص) آمدند و گفتند: فلان تمام عمر را روزه دارد و شب بیدار می ماند و ذکر بسیار همی گوید.

Паёмбар пурсед : кадомяк аз шумо хӯрданӣу ошомӣданӣ ӯро баръуҳда доред ? гуфтанд : мо ҳамагӣ . Фармуд : аз ин рӯи шумо ҳама аз ӯ нек таред .

پیامبر پرسید: کدامیک از شما خوردنی و آشامیدنی او را برعهده دارید؟ گفتند: ما همگی. فرمود: از این رو شما همه از او نیک ترید.

Яке аз муътамадон ҳикоят кард : дар яке аз сафарҳои хеш ба қабӣла ӣ банӣ узраи расидам . Ба яке аз хонаҳои он қабӣлаи фурӯди омадам .

یکی از معتمدان حکایت کرد: در یکی از سفرهای خویش به قبیله ی بنی عذره رسیدم. به یکی از خانه های آن قبیله فرود آمدم.

Дар он ҷои духтаракиро дидам камолро зинати ҷамоли хеш сохтааст ва аз зибоӣӣу сухани гўӣии вай ҳайрат кардам . То рӯзӣ аз хона бадар шудам ва дар қабӣла ба гардиш пардохтам .

در آن جا دخترکی را دیدم کمال را زینت جمال خویش ساخته است و از زیبائی و سخن گوئی وی حیرت کردم. تا روزی از خانه بدر شدم و در قبیله به گردش پرداختم.

Ҷавонии зебо рӯйро дидам ки ошиқӣ аз симояши ҳувайдо буд . Борӣктар аз моҳи икшбаҳ буд ва аз шохае борӣк , лоғартар . Оташи зери диягӣ барме афрӯхту гирёни ашъорӣ ҳаме хонд ки аз онҳо ин абётро ба хотир дорам :

جوانی زیبا روی را دیدم که عاشقی از سیمایش هویدا بود. باریک تر از ماه یکشبه بود و از شاخه ای باریک، لاغرتر. آتش زیر دیگی برمی افروخت و گریان اشعاری همی خواند که از آن ها این ابیات را به خاطر دارم:

Маро на аз ту сабрӣаст ва на роҳӣ ба сӯй туаст , на гурезем аз туаст на гурезгоҳӣ .

مرا نه از تو صبری است و نه راهی به سوی تو است، نه گریزیم از توست نه گریزگاهی.

Ҳазорон дард дигарам ҳаст ки роҳашон шиносам . Аммо бедили куҷо тавонам рафт ?

هزاران درد دیگرم هست که راهشان شناسم. اما بیدل کجا توانم رفت؟

Коши марои ду дили ҳаме буд ки ба яке аз он ду ҳаме зистам , аммо дар ишқи ту як дилааму биринҷи андарам .

کاش مرا دو دل همی بود که به یکی از آن دو همی زیستم، اما در عشق تو یک دله ام و برنج اندرم.

Аз он ҷавону ҳолаши пурсидам : гуфтандам ки ошиқ духтаракӣаст ки ту миҳмони хона ӣ эшонӣу солҳост аз ӯ ба ҳиҷоб андараст .

از آن جوان و حالش پرسیدم: گفتندم که عاشق دخترکی است که تو میهمان خانه ی ایشانی و سال هاست از او به حجاب اندر است.

Вай гуфт : ба хонаи бозгаштаму ончӣ дида будам , бидон духтарак боз бигуфтам . Гуфт : ваии писар ъам манаст . Гуфтам : эй фалон , миҳмонро ҳурматӣаст .

وی گفت: به خانه بازگشتم و آنچه دیده بودم، بدان دخترک باز بگفتم. گفت: وی پسر عم من است. گفتم: ای فلان، میهمان را حرمتی است.

Туро ба худованди савганди ҳаии даҳум ки имрӯз ӯро ба нигоҳӣ аз худ бинавозӣ . Вай гуфт : ба суд ӯст ки маро набинад . Ман аммо пиндоштам ки ӯ аз фарти хештани дории чунин ҳаме гуяд .

ترا به خداوند سوگند هی دهم که امروز او را به نگاهی از خود بنوازی. وی گفت: به سود اوست که مرا نبیند. من اما پنداشتم که او از فرط خویشتن داری چنین همی گوید.

Аз ин рӯ ҳамчунон вайро савганд бидодам то ваии нохостаи осор пазируфтан буруз дод . Ва он гоҳ ки пазируфт , гуфтамаш : падару модарами фидояти бод , оё ҳам акнӯн ваъдаи ?утро ба анҷоми расонӣ ? гуфт : бархезу рӯ .

از این رو همچنان وی را سوگند بدادم تا وی ناخواسته آثار پذیرفتن بروز داد. و آن گاه که پذیرفت، گفتمش: پدر و مادرم فدایت باد، آیا هم اکنون وعده ات را به انجام رسانی؟ گفت: برخیز و رو.

Ман низ пушт сарат оем . Ман ба шитоб ба назд ҷавон рафтам ва гуфтам : муждаи ?ути бод ки он кас ки хоҳии ҳам акнӯн басӯиат ояд .

من نیز پشت سرت آیم. من به شتاب به نزد جوان رفتم و گفتم: مژده ات باد که آن کس که خواهی هم اکنون بسویت آید.

Дар он байн ки мо ба сухани машғӯл будем , духтарак аз хона берун шуду домани кашон ҳаме омаду боди ғубори гомҳояшро ҳар сӯй пароканд чунон ки вайро низ аз дида пинҳон мекард .

در آن بین که ما به سخن مشغول بودیم، دخترک از خانه بیرون شد و دامن کشان همی آمد و باد غبار گامهایش را هر سوی پراکند چنان که وی را نیز از دیده پنهان می کرد.

Ба ҷавон гуфтам : онк ӯст ки ҳаме ояд . Марди нигоҳӣ ба сӯии он гирди вғбори андохт . Фарёдӣ бикашед ва биҳуш бирав андар оташ афтод .

به جوان گفتم: آنک اوست که همی آید. مرد نگاهی به سوی آن گرد وغبار انداخت. فریادی بکشید و بیهوش برو اندر آتش افتاد.

Ва то тавонистам аз оташ берунаш оварам оташ бар синау сӯраташи расида буд . Духтарак дар ҳоле ки ин шеър ҳаме хонд , бозгашт :

و تا توانستم از آتش بیرونش آورم آتش بر سینه و صورتش رسیده بود. دخترک در حالی که این شعر همی خواند، بازگشت:

Он киро тоқати дидори ғубори кафш мо нест , чигуна тоқати дидори зибоӣии мост ?

آن که را طاقت دیدار غبار کفش ما نیست، چگونه طاقت دیدار زیبائی ماست؟

Мусанниф гуяд , ин қисса ба достони Мӯсо - бар паёмбари мо ва ӯ дуруди бодо - мемонад : « бкўаҳ бингар , ҳар замон дар ҷои худ ором гирифт , базӯдии маро хоҳӣ дид . Ва замонӣ ки худованд бар кӯҳ таҷаллӣ кард , рези резиши сохту Мӯсои бонги бузад ва беҳуш афтод .

مصنف گوید، این قصه به داستان موسی - بر پیامبر ما و او درود بادا - می ماند: «بکوه بنگر، هر زمان در جای خود آرام گرفت، بزودی مرا خواهی دید. و زمانی که خداوند بر کوه تجلی کرد، ریز ریزش ساخت و موسی بانگ بزد و بی هوش افتاد.