Ҳуҷҷоҷи яҳёи бен Саидро гуфт : ту сахти шабиҳи Иблисӣ . Гуфт : амир чаро нохуш дорад ки сарвари одамиён , ба сарвари ҷинён шабиҳ шавад . Ҳуҷҷоҷро ҷавоби вай хуш омад .

حجاج یحیی بن سعید را گفت: تو سخت شبیه ابلیسی. گفت: امیر چرا ناخوش دارد که سرور آدمیان، به سرور جنیان شبیه شود. حجاج را جواب وی خوش آمد.

Аъробӣии фарзандро дашном бидод ки , эй канизаки зода . Фарзанд ҷавоб дод , модарам аз ту маъзӯртараст чаҳ ҷуз ба озодае ризояти надод .

اعرابئی فرزند را دشنام بداد که، ای کنیزک زاده. فرزند جواب داد، مادرم از تو معذورتر است چه جز به آزاده ای رضایت نداد.

Аъробӣии Муъовияро чунин таслият бигуфт : худованди фониро бар ту муборак кунаду боқии туро мأҷўр дорад . Муъовияи пиндошт ғалат гуфтааст . Аммо аъробии афзуд : ончӣ дар даст шумост , поёни пазираду ончӣ назд худовандаст , боқӣ монад .

اعرابئی معاویه را چنین تسلیت بگفت: خداوند فانی را بر تو مبارک کند و باقی ترا مأجور دارد. معاویه پنداشت غلط گفته است. اما اعرابی افزود: آنچه در دست شماست، پایان پذیرد و آنچه نزد خداوند است، باقی ماند.

Суқроти ҳаким , ҳуфрае ба наздикии наҳриро муқӣм буд . Ва замонӣ ки май хост об банушад , бо ду дасташи об ҳаме хӯрд . Яке аз шогирдони вай , ӯро кӯза Эй бахшед ки муддатӣ бо он ҳаме нӯшед .

سقراط حکیم، حفره ای به نزدیکی نهری را مقیم بود. و زمانی که می خواست آب بنوشد، با دو دستش آب همی خورد. یکی از شاگردان وی، او را کوزه ای بخشید که مدتی با آن همی نوشید.

Қазоро кӯза бишикасту суқроти дил танг шуд . Замонӣ ки шогирдон ба одат ҳамеша биёмаданд ки дарс вай банависанд , гуфт : банависед , моли хона ӣ андӯҳонасту поя ӣ ғамон . Низ ҳаме гуфт : касе ки ҳаме хоҳад андаки андӯҳ буд , бояд молро раҳо кунад .

قضا را کوزه بشکست و سقراط دل تنگ شد. زمانی که شاگردان به عادت همیشه بیامدند که درس وی بنویسند، گفت: بنویسید، مال خانه ی اندوهان است و پایه ی غمان. نیز همی گفت: کسی که همی خواهد اندک اندوه بود، باید مال را رها کند.

Фақиҳии ҳадисиро бигуфту аснодашро зикр накард . Вайро гуфтанд чаро асноди ҳадис зикр накардӣ ) гуфт : аз он рӯ ки онро баҳри амал кардан навиштам на ба бозори арза кардан .

فقیهی حدیثی را بگفت و اسنادش را ذکر نکرد. وی را گفتند چرا اسناد حدیث ذکر نکردی) گفت: از آن رو که آن را بهر عمل کردن نوشتم نه به بازار عرضه کردن.

Муҳаққиқи тӯсӣ дар шарҳи рисола алълм гуфт : донишмандӣ аз хонадони набувват яъне мҳмдбни алии албоқр ( ъ ) чаҳ нек гуфтааст , магари ҷуз инаст ки худовандро аз онро оламу қодири хуоне ки донишро ба донишмандону қудратро ба қудратмандон арзонӣ доштааст ?

محقق طوسی در شرح رساله العلم گفت: دانشمندی از خاندان نبوت یعنی محمدبن علی الباقر(ع) چه نیک گفته است، مگر جز این است که خداوند را از آن را عالم و قادر خوانی که دانش را به دانشمندان و قدرت را به قدرتمندان ارزانی داشته است؟

Дар сӯратӣ ки тамомии вижагии ҳоӣӣ ки бо мадад аз авҳоми хеши бдқиқтарин маънӣ барои худованд барҳамӣ шимуред , сохтау пардохтае чун шумост ва ба худ шумо мардӯдаст .

در صورتی که تمامی ویژگی هائی که با مدد از اوهام خویش بدقیق ترین معنی برای خداوند برهمی شمرید، ساخته و پرداخته ای چون شماست و به خود شما مردود است.

Ва худованди таъолии зиндагии бахшу муқаддаркунанда ӣ маргаст . Ва басо ки мӯрчагони хиради пиндорад ки худовандро ду шохк буд .

و خداوند تعالی زندگی بخش و مقدر کننده ی مرگ است. و بسا که مورچگان خرد پندارد که خداوند را دو شاخک بود.

Ва гумон кунад ки камол ҳаминаст ва ҳар он касро ки шохк набӯд , нақсонеаст . Ҳоли хирадмандон низ ҳангомӣ ки ба васф худовандӣ пардозанд , ҳамин гӯнааст ,у паноҳ худ ӯст .

و گمان کند که کمال همین است و هر آن کس را که شاخک نبود، نقصانی است. حال خردمندان نیز هنگامی که به وصف خداوندی پردازند، همین گونه است، و پناه خود اوست.

Ҳакимӣ гуфт : ҷомае даруш ки ба хизматати даройад на ҷомае ки ту ба хизматаши дроӣӣ .

حکیمی گفت: جامه ای درپوش که به خدمتت درآید نه جامه ای که تو به خدمتش درآئی.

Ҳасани сибт ( ъ ) ҷомае ҳамеи пӯшед ки чаҳорсад дарҳам харида будаш . Паёмбар ( с ) низ ҳалае ба баҳоии ҳаштод шутур бихаред .

حسن سبط (ع) جامه ای همی پوشید که چهارصد درهم خریده بودش. پیامبر(ص) نیز حله ای به بهای هشتاد شتر بخرید.

Яке аз бузургони ҳалаеро ба ҳазор ( динор ) харида буд , ба тан мекард ва ба масҷид ҳаме рафт . Вайро бар ин маънӣ айб карданд . Гуфт : чунин ба ҳам нишинии худованди ҳамеи рӯм .

یکی از بزرگان حله ای را به هزار (دینار) خریده بود، به تن می کرد و به مسجد همی رفت. وی را بر این معنی عیب کردند. گفت: چنین به هم نشینی خداوند همی روم.

Хусрави парвизро ъамомае аз курки самандар буд ки панҷоҳ зроъи тӯли он буд . Замонӣ ки чиркин ҳамеи гашт , онро ба оташи ҳамеи афканд . Оташи он чркинии ҳамеи бараду ъамомаи покиза берун оварда мешуд .

خسرو پرویز را عمامه ای از کرک سمندر بود که پنجاه ذراع طول آن بود. زمانی که چرکین همی گشت، آن را به آتش همی افکند. آتش آن چرکینی همی برد و عمامه پاکیزه بیرون آورده می شد.

Яке аз бузургони Қурайш , ҳаргоҳ ки ба фарохӣ буд , ҷомае куҳнаи ҳамеи пӯшеду замонӣ ки тангдаст буд , нектарин либоси хеши ҳамеи пӯшед .

یکی از بزرگان قریش، هرگاه که به فراخی بود، جامه ای کهنه همی پوشید و زمانی که تنگدست بود، نیک ترین لباس خویش همی پوشید.

Ин маъниро бар ӯ айб карданд , гуфт : замонӣ ки дар ҳол фарохем , ҷомае ҳамеи пӯшам ки ҳайбати орад . Ва замонӣ ки тангдастам ба ҳиأти зоҳири худро ороем .

این معنی را بر او عیب کردند، گفت: زمانی که در حال فراخیم، جامه ای همی پوشم که هیبت آرد. و زمانی که تنگدستم به هیأت ظاهر خود را آرایم.

Валид ба маҷлис Њишом шуд . Ва бар сари хеши ъамомае рангоранг барбаста буд . Њишом пурсед : ъамомаи ?утро чаҳ баҳо додае ? гуфт : ҳазор динор . Гуфт : исроф кардае .

ولید به مجلس هشام شد. و بر سر خویش عمامه ای رنگارنگ بربسته بود. هشام پرسید: عمامه ات را چه بها داده ای؟ گفت: هزار دینار. گفت: اسراف کرده ای.

Посух дод : ъамомаро баҳри гиромитарин аъзои хеши бад-ӣн баҳо харидаам , дар сӯратӣ ки ту канизакии баҳри пасттарин узви хеш ба ҳамин баҳои ҳамеи харӣ .

پاسخ داد: عمامه را بهر گرامی ترین اعضای خویش بدین بها خریده ام، در صورتی که تو کنیزکی بهر پست ترین عضو خویش به همین بها همی خری.

Аз хутбаҳои амирмؤмнон ( ъ ) : ба худои савганд ки ин рӯй пӯшро чандон васла задаам ки аз васлаи занаши дигари шарми ҳаме барам . Бмн гуфтанд ки ин ҷома бадӯр наяндозӣ ? гуфтам : аз ман даври шӯ чаҳ субҳгоҳони он касон ки шаб роҳ дарнаварданд , спосгзордаҳ шаванд .

از خطبه های امیرمؤمنان(ع): به خدا سوگند که این روی پوش را چندان وصله زده ام که از وصله زنش دیگر شرم همی برم. بمن گفتند که این جامه بدور نیندازی؟ گفتم: از من دور شو چه صبحگاهان آن کسان که شب راه درنوردند، سپاسگزارده شوند.

Дар макорими алохлоқ аз зини алъобдин ( ъ ) ривоят шудааст ки тани одамии замонӣ ки ҷома ӣ нарми пӯшед , нофармонӣ гирад .

در مکارم الاخلاق از زین العابدین(ع) روایت شده است که تن آدمی زمانی که جامه ی نرم پوشید، نافرمانی گیرد.

Аз сухани бузургон : он кас ки дӯст дорад ширинии имонро чшд , бояд пашминаи пӯшад .

از سخن بزرگان: آن کس که دوست دارد شیرینی ایمان را چشد، باید پشمینه پوشد.

АҳнФро ба моҳ рамазон гуфтанд : ту сахти перӣу рӯзаи доштани зиёнати расонад . Гуфт : бурдборӣ дар Фрмонбрии худованд , назд ман осонтар аз бурдборӣ бар азоб ӯст .

احنف را به ماه رمضان گفتند: تو سخت پیری و روزه داشتن زیانت رساند. گفت: بردباری در فرمانبری خداوند، نزد من آسان تر از بردباری بر عذاب اوست.

Орифӣ гуфт : мусӣбати яке беш нест . Аммо агар мусӣбат зада ҷазаъ ва фазаъ кунад . Ду хоҳад шуд , яъне аз даст рафтан ёфта ва аз даст додани савоби мусӣбат .

عارفی گفت: مصیبت یکی بیش نیست. اما اگر مصیبت زده جزع و فزع کند. دو خواهد شد، یعنی از دست رفتن یافته و از دست دادن ثواب مصیبت.

Абӯи мусаллами соҳиби аддавларо гуфтанд : чаҳ шуд ки бад-ӣн ҷой раседӣ ? гуфт : ҷома ӣ бурдбории пӯшедам , китмону дурандешӣ пеша кардам . Бо ҳавас ситез кардам , дӯстро душману душманро дӯсти нпндоштм .

ابو مسلم صاحب الدوله را گفتند: چه شد که بدین جای رسیدی؟ گفت: جامه ی بردباری پوشیدم، کتمان و دوراندیشی پیشه کردم. با هوس ستیز کردم، دوست را دشمن و دشمن را دوست نپنداشتم.

Аз амири муъминон ( ъ ) : бо бурдборӣу яқини нек , андӯҳонеро ки фаро мерасад , барон . Касе ки ба айб хеш нигарад аз айби дигарон дил машғӯлӣ ёбад . Касе ки ба рӯзӣ худо дода хурсанд шавад , ғами ончӣ аз даст шудааст , нахурд .

از امیر مؤمنان(ع): با بردباری و یقین نیک، اندوهانی را که فرا می رسد، بران. کسی که به عیب خویش نگرد از عیب دیگران دل مشغولی یابد. کسی که به روزی خدا داده خرسند شود، غم آنچه از دست شده است، نخورد.

Ҳасан гуфт : биомузему дигари муҷрӣон низ озмудаанд . Аммо бӯдани чизеро сӯдмандтар аз шкибоӣӣ ва набӯдани чизеро зиёнбортар аз набӯдан шкибоӣӣ наёфтем . Чаҳ бо шкибоӣии умӯр сомон ёбад ва бо ҷузи он наёбад .

حسن گفت: بیاموزیم و دیگر مجریان نیز آزموده اند. اما بودن چیزی را سودمندتر از شکیبائی و نبودن چیزی را زیانبارتر از نبودن شکیبائی نیافتیم. چه با شکیبائی امور سامان یابد و با جز آن نیابد.

Дар торихӣ дидаам . Сафёни саврӣ ба маҳзари ҷаъфари бен мҳмдолсодқ ( ъ ) раседу вайро дар ҷбаҳ эй аз хаз ёфт . Гуфт : эй писари расӯли худо , ин ҷома ӣ падаронат нест .

در تاریخی دیده ام. سفیان ثوری به محضر جعفر بن محمدالصادق(ع) رسید و وی را در جبه ای از خز یافت. گفت: ای پسر رسول خدا، این جامه ی پدرانت نیست.

Эмоми содиқи домани ҷбаҳ канорӣ зад , дар зераши ҷомае пашмина буд . Фармуд : он баҳр мардумонаст ва ин баҳри худоӣ . Сипас домони ҷбаҳ ӣ Сафёнро ки аз пашм буд канор зад . Дар зери он ҷомае латиф аз пунба буд . Фармуд : аммо ту ин ҷомаи баҳри худои пӯшӣ ва он ҷомаи баҳри мардум .

امام صادق دامن جبه کناری زد، در زیرش جامه ای پشمینه بود. فرمود: آن بهر مردمان است و این بهر خدای. سپس دامان جبه ی سفیان را که از پشم بود کنار زد. در زیر آن جامه ای لطیف از پنبه بود. فرمود: اما تو این جامه بهر خدا پوشی و آن جامه بهر مردم.

Аз аҳёء : паёмбари худо ( с ) барои шасту шӯй бар сари чоҳӣ берун шуд . ХдиФаҳи бен ӣмон ҷома Эй барграфту боистод ва бо он вайро аз дид мардумон пӯшоанд .

از احیاء: پیامبر خدا(ص) برای شست و شوی بر سر چاهی بیرون شد. خدیفه بن یمان جامه ای برگرفت و بایستاد و با آن وی را از دید مردمان پوشاند.

Замонӣ ки паёмбари шасту шӯ ба анҷоми расонад , хдиФаҳи баҳри шасти вшўии бншту паёмбар ( с ) ҷомаро бигирифту боистод то хдиФаҳро аз дид мардумон пӯшоанд .

زمانی که پیامبر شست و شو به انجام رساند، خدیفه بهر شست وشوی بنشت و پیامبر(ص) جامه را بگرفت و بایستاد تا خدیفه را از دید مردمان پوشاند.

ХдиФаҳ аммо имтиноъ кард ва гуфт : падару модарами фидои ту бод , чунин макун . Пёмбромо имтиноъ карду вайро пӯшоанд то шасти вшўӣ ба анҷом расед .

خدیفه اما امتناع کرد و گفت: پدر و مادرم فدای تو باد، چنین مکن. پیامبراما امتناع کرد و وی را پوشاند تا شست وشوی به انجام رسید.

Сипас фармуд : замонӣ ки ду тани ҳам суҳбатӣ якдигар кунанд , маҳбӯбтаринашон назд худованди он касаст ки ба мусоҳиби хеши бештари меҳрбонӣ ҳаме кунад .

سپس فرمود: زمانی که دو تن هم صحبتی یکدیگر کنند، محبوب ترینشان نزد خداوند آن کس است که به مصاحب خویش بیشتر مهربانی همی کند.

Ҳакимӣ гуфт : одамизода чаҳ мискинаст , ӯро танӣ маъюбасту дилии маъюб ва бо ин ҳама хоҳад ки аз байни ин ду ҷон ба растгории барад .

حکیمی گفت: آدمیزاده چه مسکین است، او را تنی معیوب است و دلی معیوب و با این همه خواهد که از بین این دو جان به رستگاری برد.

Аз ончии бинӣу шинавии ибрати гир то худ боиси ибрати бинанда ва шунаванда ?ут нагардӣ .

از آنچه بینی و شنوی عبرت گیر تا خود باعث عبرت بیننده و شنونده ات نگردی.

Абдуллоҳи бен ҷаъфарро бар исрофӣ ки рўомӣ дошт тавбих карданд , гуфт : худованди таъолии маро одат додааст ки бар ман тФзл кунад ва ман низ вайро одат додаам ки вайро бар бандагон ӯ тафзили даҳум . Аз ин рӯи бим он хоҳад дошт ки агар тарк одат кунад , тарк одат кунам .

عبدالله بن جعفر را بر اسرافی که روامی داشت توبیخ کردند، گفت: خداوند تعالی مرا عادت داده است که بر من تفضل کند و من نیز وی را عادت داده ام که وی را بر بندگان او تفضیل دهم. از این رو بیم آن خواهد داشت که اگر ترک عادت کند، ترک عادت کنم.

Арастӯ гуфт : ҳавасро нофармонӣ кун ва ҳар касро ки хоҳии фармон бар . Ончиро ки дӯсти ҳамеи дорӣ , аз он рӯ раҳо кун ки аз дармони хеш бо ончии нохуши ҳамеи дорӣ ногузир нашӯй .

ارسطو گفت: هوس را نافرمانی کن و هر کس را که خواهی فرمان بر. آنچه را که دوست همی داری، از آن رو رها کن که از درمان خویش با آنچه ناخوش همی داری ناگزیر نشوی.

Андӯҳи мараз рӯҳаст , чунон ки бемории мараз танаст .

اندوه مرض روح است، چنان که بیماری مرض تن است.

Сўрчронӣ гуфт : бартарин чӯбҳо се чӯбаст : киштии Нӯҳ , чўбдсти Мӯсо ( ъ ) ва мезӣ ки бар он ғизо хуранд .

سورچرانی گفت: برترین چوب ها سه چوب است: کشتی نوح، چوبدست موسی(ع) و میزی که بر آن غذا خورند.

Сангини дилии Башшорро гуфт : худованди ду чашм касеро нагирад магари он ки дар ивази вайро чизе диҳад . Бигӯ туро дар иваз чаҳ додааст ? гуфт : ивази дидагони ман ҳамин бас ки чун туро набинам .

سنگین دلی بشار را گفت: خداوند دو چشم کسی را نگیرد مگر آن که در عوض وی را چیزی دهد. بگو ترا در عوض چه داده است؟ گفت: عوض دیدگان من همین بس که چون ترا نبینم.

Ҳасан гуфт : мардонагии марди замонӣ камол ёбад ки умед аз мардумони бабрад , озор бинад ва таҳаммул кунад ,у ончии баҳри хеш дӯст дорад , баҳри дигарон низ дӯст бидорад .

حسن گفت: مردانگی مرد زمانی کمال یابد که امید از مردمان ببرد، آزار بیند و تحمل کند، و آنچه بهر خویش دوست دارد، بهر دیگران نیز دوست بدارد.

Ҳакимӣ гуфт : се чизаст ки воҷиди онҳо буд , хурдӣ ба камол дорад : ин ки молики забони хеш буд , замони хеши шиносад , ва ба шؤўни хеши пардозад .

حکیمی گفت: سه چیز است که واجد آن ها بود، خردی به کمال دارد: این که مالک زبان خویش بود، زمان خویش شناسد، و به شؤون خویش پردازد.

Подшоҳӣ сангӣ ёфт ки бар он нуқӯшии ъбронӣ буд . Фармон дод онро бихонанд , яке аз аҳбори он нуқӯш чунин хонд : одамизода , агар масири боқӣмонда ӣ умри хеши доне , аз ончии орзӯяшро дар дили ҳамеи парварӣ парҳез кунӣ .

پادشاهی سنگی یافت که بر آن نقوشی عبرانی بود. فرمان داد آن را بخوانند، یکی از احبار آن نقوش چنین خواند: آدمیزاده، اگر مسیر باقیمانده ی عمر خویش دانی، از آنچه آرزویش را در دل همی پروری پرهیز کنی.

Ва фардои қиёмат ки пояти лғзд , надомати хурӣ , он замон ки наздикону хдмткоронт ҷафоят кунанду ёд аз ту безорӣ кунаду хешованди ҷафояти варзад . Аз ин рӯ , пеш аз фармони ҳасрату надомати баҳри фардоӣ қиёмат бакӯш .

و فردای قیامت که پایت لغزد، ندامت خوری، آن زمان که نزدیکان و خدمتکارانت جفایت کنند و یاد از تو بیزاری کند و خویشاوند جفایت ورزد. از این رو، پیش از فرمان حسرت و ندامت بهر فردای قیامت بکوش.

Бузургӣ гуфт : дунёи дӯст ҳарис бидон кас монад ки дар сафи аввали намоз , ба масҷидии пар аз намозгузор , намоз хонду бсбби аҷалае ки ба корӣ дорад , дар рукӯъу суҷуд аз эмом пеш уфтад .

بزرگی گفت: دنیا دوست حریص بدان کس ماند که در صف اول نماز، به مسجدی پر از نمازگزار، نماز خواند و بسبب عجله ای که به کاری دارد، در رکوع و سجود از امام پیش افتد.

Ҳар чанд ки ин маънии судаши надиҳад зеро замонӣ тавонад аз масҷид берун ояд ки эмоми салом намоз гуяд ва ӯ ҳамроҳи дигарон бадар шавад .

هر چند که این معنی سودش ندهد زیرا زمانی تواند از مسجد بیرون آید که امام سلام نماز گوید و او همراه دیگران بدر شود.

Ҳуҷҷоҷро луқмае бадаст буд ки ғазабони бен қиъсриро ба наздаш овараданд . Гуфт : бхдои ин луқмаро нахӯрам магари туро кушта бошам .

حجاج را لقمه ای بدست بود که غضبان بن قیعثری را به نزدش آوردند. گفت: بخدا این لقمه را نخورم مگر ترا کشته باشم.

Ғазабон гуфт : худованди картро ислоҳ созад , оё беҳтар ин нест ки он луқмаи марои хуроне ва аз куштани муъофами дорӣ ? чаҳ дар он сӯрати савгандони хеши муваҷҷаҳ сохта бошӣ ва бар ман низ миннати ниҳода ?

غضبان گفت: خداوند کارت را اصلاح سازد، آیا بهتر این نیست که آن لقمه مرا خورانی و از کشتن معافم داری؟ چه در آن صورت سوگندان خویش موجه ساخته باشی و بر من نیز منت نهاده؟

Ҳаллоҷро сухан ӯ хуш омад ва гуфт : наздики ой , ғазабон наздик рафт . Ҳуҷҷоҷи он луқмаро ки дар даст дошт дар даҳон ӯ гузораду вайро раҳо кард .

حلاج را سخن او خوش آمد و گفت: نزدیک آی، غضبان نزدیک رفت. حجاج آن لقمه را که در دست داشت در دهان او گذارد و وی را رها کرد.

Аз посухи ҳоӣӣ ки мухотабро ба сукути орад , дар китоби алҳдоӣқи яке чунин омадааст : ба замони мأмўн , мардии даъвӣ паёмбарӣ кард . Прсидндш ки муъҷиза ?ут чист ?

از پاسخ هائی که مخاطب را به سکوت آرد، در کتاب الحدائق یکی چنین آمده است: به زمان مأمون، مردی دعوی پیامبری کرد. پرسیدندش که معجزه ات چیست؟

Гуфт : ин снгризаҳро ки бадаст дорам , дар об андозам , об шавад . Об овараданд , чунон ки гуфта буд , бикрад . Гуфтандаш : дар снгризаҳи ҳилае буд . Снгризаҳ эй дигарати диҳем , онро дар об ҳал бинмоӣ .

گفت: این سنگریزه را که بدست دارم، در آب اندازم، آب شود. آب آوردند، چنان که گفته بود، بکرد. گفتندش: در سنگریزه حیله ای بود. سنگریزه ای دیگرت دهیم، آن را در آب حل بنمای.

Гуфт : эй мардум , на шумо аз фиръавн болотар ҳастед ва на аз Мӯсо . Дар ҳолекӣ ба Мӯсо ( ъ ) нагуфтанд ки мо Асои туро қабул надорему ъсоӣии дигарати диҳем . Мأмўн бихандеду тавбааш бпзирФт .

گفت: ای مردم، نه شما از فرعون بالاتر هستید و نه از موسی. در حالیکه به موسی(ع) نگفتند که ما عصای ترا قبول نداریم و عصائی دیگرت دهیم. مأمون بخندید و توبه اش بپذیرفت.

Дар кшоФ омадааст : замонӣ ки бародарони Юсуфи пероҳан хӯн олуд вай ба назд ёқӯб овараданд , ваии он пероҳанро ба сӯрати хеши андохт ва чандон бигирист ки сӯраташ аз он хӯн ки бар пероҳан буд , хизоб шуд .

در کشاف آمده است: زمانی که برادران یوسف پیراهن خون آلود وی به نزد یعقوب آوردند، وی آن پیراهن را به صورت خویش انداخت و چندان بگریست که صورتش از آن خون که بر پیراهن بود، خضاب شد.

Он гоҳ гуфт : бхдои савганд , токунӯн гиреҳгии чунин доно надидаам . Чаҳ фарзанд ман бихӯрадаасту ҷомаашро брндридаҳаст . Гуфтаанд ҷома ӣ Юсуфро се нишона буд .

آن گاه گفت: بخدا سوگند، تاکنون گرگی چنین دانا ندیده ام. چه فرزند من بخورده است و جامه اش را برندریده است. گفته اند جامه ی یوسف را سه نشانه بود.

Яке ин ки баҳри ёқӯби нишоне бар дурӯғи фарзандон буд . Дигари он ки он ҷома ба сӯрати барад ва бино шуд . Дигари он ки чун аз пушт пора шуд , нишона ӣ бигноҳии Юсуф буд .

یکی این که بهر یعقوب نشانی بر دروغ فرزندان بود. دیگر آن که آن جامه به صورت برد و بینا شد. دیگر آن که چون از پشت پاره شد، نشانه ی بیگناهی یوسف بود.