Ҳакимӣ гуфт : некӯтарин чизҳо се чизаст : зиндагонӣ , болотар аз неъмати зиндагонӣу ончӣ аз неъмати зиндагонӣ бартараст . Зиндагонӣ аммо осоишу рӯзӣ фарохаст . Болотар аз неъмати зиндагонӣ , номи некӯ ва сутӯдагӣаст .

حکیمی گفت: نیکوترین چیزها سه چیز است: زندگانی، بالاتر از نعمت زندگانی و آنچه از نعمت زندگانی برتر است. زندگانی اما آسایش و روزی فراخ است. بالاتر از نعمت زندگانی، نام نیکو و ستودگی است.

Аммо ончӣ аз неъмати зиндагонӣ бартараст хушнӯдии худованд таъолӣаст . Бадтарӣни чизҳо низ се чизаст . Марг ва болотар аз маргу бадтар аз марг .

اما آنچه از نعمت زندگانی برتر است خشنودی خداوند تعالی است. بدترین چیزها نیز سه چیز است. مرگ و بالاتر از مرگ و بدتر از مرگ.

Марг аммо тангдастӣ ва бечизеаст . Болотар аз марги сарзаниш мардумонасту ончии бадтар аз маргаст , хашм худовандӣаст ки аз он ҳам бадви паноҳ ҳаме барем .

مرگ اما تنگدستی و بی چیزی است. بالاتر از مرگ سرزنش مردمان است و آنچه بدتر از مرگ است، خشم خداوندی است که از آن هم بدو پناه همی بریم.

Гарчи аз оташи дил чун хам май дрҷўшм

گرچه از آتش دل چون خم می درجوشم

Меҳр бар лаб зада хӯн мехӯраму хомӯшам

مهر بر لب زده خون می خورم و خاموشم

Қасд ҷонаст тамаъ дар лаби ҷонон кардан

قصد جان است طمع در لب جانان کردن

Ту марои байн ки дар ин кор ба ҷон ме кӯшам

تو مرا بین که در این کار به جان می کوشم

Ҳоши аллоҳ ки ним муътақиди тоъати хеш

حاش الله که نیم معتقد طاعت خویش

Ин қадар ҳаст ки гуҳи гуҳи қадаҳӣ май нӯшам

این قدر هست که گه گه قدحی می نوشم

Ҳаст умедам ки алорақми адуи рӯзи ҷазо

هست امیدم که علیرغم عدو روز جزا

Файз афваш наниҳад бори гунаҳ бар дӯшам

فیض عفوش ننهد بار گنه بر دوشم

Падарами равза ӣ ризвони бадви гандуми бФрўхт

پدرم روضه ی رضوان بدو گندم بفروخت

Нохалаф бошам агар ман ба ҷӯй нафурӯшам

ناخلف باشم اگر من به جوی نفروشم

Мардиро бензади Мансур Халифа овараданд ки бдгўӣӣ вай карда буд . Мансур аз ӯ бозпурсед . Мард ба гуфтани ҳуҷҷати хеш оғоз кард .

مردی را بنزد منصور خلیفه آوردند که بدگوئی وی کرده بود. منصور از او بازپرسید. مرد به گفتن حجت خویش آغاز کرد.

Мансур гуфт : назд ман низ чароат сухани гуфтан ҳаме кунӣ ? мард гуфт : эй амир , худованд ъзўҷл мефармоед : « явми тأтии кули нафаси тҷодли ани нафасҳо » .

منصور گفت: نزد من نیز چرات سخن گفتن همی کنی؟ مرد گفت: ای امیر، خداوند عزوجل می فرماید: «یوم تأتی کل نفس تجادل عن نفسها».

Оё дар айни ин ки ту бо худованди муҷодалаи ҳмикнии ман бо ту сухан нагӯям ? сухани ваии Мансурро аз посухи оҷизи сохт . Вайро ббхшўд ва фармон дод ҷоиза аш диҳанд .

آیا در عین این که تو با خداوند مجادله همیکنی من با تو سخن نگویم؟ سخن وی منصور را از پاسخ عاجز ساخت. وی را ببخشود و فرمان داد جایزه اش دهند.

Шабии торик чун дарёии пари қӣр

شبی تاریک چون دریای پر قیر

Ба дарё дар фиканда чашма ӣ шер

به دریا در فکنده چشمه ی شیر

Зҷнбидни фалак бекор гашта

زجنبیدن فلک بیکار گشته

Ситора дар раҳаш сайёр гашта

ستاره در رهش سیار گشته

Саводаши тира чун савдои хомон

سوادش تیره چون سودای خامان

Бдомони қиёмати бастаи домон

بدامان قیامت بسته دامان

Ғунуда дар адами субҳи шаби афрӯз

غنوده در عدم صبح شب افروز

Ба қӣри анбоштаи дарвоза ӣ рӯз

به قیر انباشته دروازه ی روز

Ба кунҷи субҳи қуфли афкандаи афлок

به کنج صبح قفل افکنده افلاک

Калиди ганҷро гум карда дар хок

کلید گنج را گم کرده در خاک

Ҷаҳон чун аждаҳои печ дар печ

جهان چون اژدهای پیچ در پیچ

Биҷузи дӯди сияҳи гардиш дигар ҳеҷ

بجز دود سیه گردش دگر هیچ

Шабии зини гӯнаи торику ҷигари сӯз

شبی زین گونه تاریک و جگر سوز

зи ғам бе хоби ширини сияҳи рӯз

ز غم بی خواب شیرین سیه روز

Агар чаҳ посбон бедор бошад

اگر چه پاسبان بیدار باشد

На ҳамчун ошиқ бемор бошад

نه همچون عاشق بیمار باشد

Ба оби дида бо шаб роз ме гуфт

به آب دیده با شب راز می گفت

зи рӯзи бади ҳикоят боз ме гуфт

ز روز بد حکایت باز می گفت

Казин беМеҳрӣу торики рўӣӣ

کزین بی مهری و تاریک روئی

Шабии бории збхти ман нгўӣӣ

شبی باری زبخت من نگوئی

Биёбони шӯ ки ман зин бе қарорӣ

بیابان شو که من زین بی قراری

Бихоҳам мард аз ин шаби зиндаи дорӣ

بخواهم مرد از این شب زنده داری

Магар савганд хӯрдӣ эй ҷаҳони сӯз

مگر سوگند خوردی ای جهان سوز

Ки баъд аз мурдани ширини шӯии рӯз

که بعد از مردن شیرین شوی روز

Чаҳ хусбӣ , хез эй субҳи сияҳ рӯй

چه خسبی، خیز ای صبح سیه روی

Ба оби чашми ман рухро Фрўшўӣ

به آب چشم من رخ را فروشوی

Магар кардӣ ту ҳам зошўби ғами ҷӯш

مگر کردی تو هم زآشوب غم جوش

Ки кардӣ хандаро чун ман фаромӯш

که کردی خنده را چون من فراموش

Гирифтам каз хумори бода ӣ дӯш

گرفتم کز خمار باده ی دوش

Сабӯҳии гашти мисатонро фаромӯш

صبوحی گشت مستان را فراموش

Чаҳ шуд , ёрб , ба гуҳи хезони шаб ро

چه شد، یارب، به گه خیزان شب را

Ки дар тасбеҳи нгшоднди лаб ро

که در تسبیح نگشادند لب را

Магари бигусаст ноӣ мутриби пер

مگر بگسست نای مطرب پیر

Ки брноўрди имшаби нола ӣ зер

که برناورد امشب ناله ی زیر

Магар бар навбатии хоб аштлм кард

مگر بر نوبتی خواب اشتلم کرد

Ки имшаби хостнро вақт гум кард

که امشب خاستن را وقت گم کرد

Магар шуд бастаи мурғи субҳ дар дом

مگر شد بسته مرغ صبح در دام

Ки бонгӣ бар наме орад ба ҳангом

که بانگی بر نمی آرد به هنگام

Гуҳӣ бошад ки ин шаб ва рӯз гардад

گهی باشد که این شب و روز گردد

Дили пурсӯзи ман бесӯз гардад

دل پرسوز من بی سوز گردد

Аз ин зулмот ғам ёбам рҳоӣӣ

از این ظلمات غم یابم رهائی

Ба чашми хеши байнами рўшноӣӣ

به چشم خویش بینم روشنائی

Басӣ мекард зинсони ноумедӣ

بسی می کرد زینسان ناامیدی

Ки ногуҳ аз уфуқи срзди сифедӣ

که ناگه از افق سرزد سفیدی

Чу лола гарчи будаш бар ҷигари доғ

چو لاله گرچه بودش بر جگر داغ

зи боғи субҳдами бушковат чун боғ

ز باغ صبحدم بشکفت چون باغ

Чаҳ хуш бодӣаст боди субҳгоҳӣ

چه خوش بادی است باد صبحگاهی

Каз ӯ дар ҷунбиш ояд мурғу моҳӣ

کز او در جنبش آید مرغ و ماهی

Дар он дам ҳар дилӣ коФсрдаҳ бошад

در آن دم هر دلی کافسرده باشد

Агар зинда нагардад , мурда бошад

اگر زنده نگردد، مرده باشد

Дилии кӯи нури субҳ ростин ёфт

دلی کو نور صبح راستین یافت

Калиди кори худ дар остин ёфт

کلید کار خود در آستین یافت

Ҳамон дар зан ки малик олам онҷост

همان در زن که ملک عالم آنجاست

Вагар зон бештари хоҳии ҳам он ҷост

وگر زان بیشتر خواهی هم آن جاست

Чу ширин ёфт нури субҳдам ро

چو شیرین یافت نور صبحدم را

Ба равшани хотирии барзади илм ро

به روشن خاطری برزد علم را

Ба мискинии ҷабин бар хок молида

به مسکینی جبین بر خاک مالید

зи дили пеши худоӣ пок нолид

ز دل پیش خدای پاک نالید

Ки эй дар ҳар дилии донанда ӣ роз

که ای در هر دلی داننده ی راز

Ба бахшоиш дарат брбндгони боз

به بخشایش درت بربندگان باز

зи нокомии дилам танг омад аз зист

ز ناکامی دلم تنگ آمد از زیست

Ту майдонӣ ки ком чун манӣ чист

تو میدانی که کام چون منی چیست

Чу ту умед ҳар умедворӣ

چو تو امید هر امیدواری

Умедам ҳаст комидми барорӣ

امیدم هست کامیدم برآری

Ҷузи ин дар дил надорам орзўӣӣ

جز این در دل ندارم آرزوئی

Ки ёбам аз висоли дӯсти бўӣӣ

که یابم از وصال دوست بوئی

Дарунами сӯхти зини ҳоҷат наоне

درونم سوخت زین حاجت نهانی

Гарми ҳоҷати барории митўонӣ

گرم حاجت برآری میتوانی

Нишотии даҳ казин ғами шоди гирдам

نشاطی ده کزین غم شاد گردم

зи зиндони фироқи озоди гирдам

ز زندان فراق آزاد گردم

Ба сари кибриё дар парда ӣ ғайб

به سر کبریا در پرده ی غیب

Ба ваҳии анбиё дар ҳарфи лориб

به وحی انبیا در حرف لاریب

Ба нури мухлисон дар рӯсафедӣ

به نور مخلصان در روسفیدی

Ба сабри муфлисон дар ноумедӣ

به صبر مفلسان در ناامیدی

Бидон торики зиндони муғокӣ

بدان تاریک زندان مغاکی

Биболин фаромӯшони хокӣ

ببالین فراموشان خاکی

Ба хӯни ғозён дар қатъи пайванд

به خون غازیان در قطع پیوند

Бисӯз модарон дар марги фарзанд

بسوز مادران در مرگ فرزند

Ба оҳӣ каз сршўрӣ барояд

به آهی کز سرشوری برآید

Ба хорӣ каз сргўрӣ барояд

به خاری کز سرگوری برآید

Ба мҳрондўаҳи дилҳои карямон

به مهراندوه دل های کریمان

Ба гирди олӯдаи сарҳои ятемон

به گرد آلوده سرهای یتیمان

Ба шабҳои сиёҳи тангдастон

به شبهای سیاه تنگدستان

Ба дилҳои сифед ҳақ прессатон

به دل های سفید حق پرستان

Ба ишқи нав дар оғози ҷавонӣ

به عشق نو در آغاز جوانی

Ба ғамҳои куҳан дар дил наоне

به غمهای کهن در دل نهانی

Бидон бедил ки ҳастӣ ноидши ёд

بدان بیدل که هستی نایدش یاد

Бидон дили кўбўд дар нестии шод

بدان دل کوبود در نیستی شاد

Бидон сина ки дорад ишқи ҷовид

بدان سینه که دارد عشق جاوید

Ба ҳиҷроне ки ҳаст аз васли навмед

به هجرانی که هست از وصل نومید

Ки бурдорӣ ғам аз пиромни ман

که برداری غم از پیرامن من

Наҳй мақсӯди ман дар домани ман

نهی مقصود من در دامن من

Гирифторами бадасти нафаси худ рой

گرفتارم بدست نفس خود رای

Ба раҳмат бар гирифторон бибахшоӣ

به رحمت بر گرفتاران ببخشای

Агарчӣ моҷаро ҳаст аз адаби давр

اگرچه ماجرا هست از ادب دور

Ту онӣ каз ту натавон дошт мастур

تو آنی کز تو نتوان داشت مستور

Аз тҳтк макун андеша ва чун гул хуш бош

از تهتک مکن اندیشه و چون گل خوش باش

Зонка тамкини ҷаҳони гузарони ин ҳама нест

زانکه تمکین جهان گذران این همه نیست

Як чанд тариқи раҳравони гирами пеш

یک چند طریق رهروان گیرم پیش

Вази нози внъими ёди ноРом кам ва беш

وز ناز ونعیم یاد نارم کم و بیش

Мардона дар ин роҳи бпўими пасу пеш

مردانه در این راه بپویم پس و پیش

Бошад ки расм ба орзӯии дили хеш

باشد که رسم به آرزوی دل خویش

эй карда рахти ғорати ҳушу дили ман

ای کرده رخت غارت هوش و دل من

Ишқи ту шудаи хонаи фуруши дили ман

عشق تو شده خانه فروش دل من

Сиррӣ ки муқаррабон аз он маҳрӯманд

سری که مقربان از آن محرومند

Ишқи ту фурӯ гуфт ба гӯши дили ман

عشق تو فرو گفت به گوش دل من

Ҷон дар талаби висоли ту шидоӣӣ шуд

جان در طلب وصال تو شیدائی شد

Дил дар хами гесуии ту сўдоӣӣ шуд

دل در خم گیسوی تو سودائی شد

Андари талаби васли ту гирди ҷаҳон

اندر طلب وصل تو گرد جهان

Бечораи дилами бгшт ва ҳар ҷоӣӣ шуд

بیچاره دلم بگشت و هر جائی شد

Ҷомӣ ки нома ӣ амалашро наёмада

جامی که نامه ی عملش را نیامده

Унвони бғири мзлмаҳ , мазмуни биҷузи гуноҳ

عنوان بغیر مظلمه، مضمون بجز گناه

Мӯии сиёҳро ба ҳавас мекунад сифед

موی سیاه را به هوس می کند سفید

Рӯй сифедро ба гунаҳ мекунад сиёҳ

روی سفید را به گنه می کند سیاه

Ҳолаши таби надомату оҳ ва хиҷолат аст

حالش تب ندامت و آه و خجالت است

Ҳаргиз мабод ҳол касе ин чунин табоҳ

هرگز مباد حال کسی این چنین تباه

Бо он ки ҷон , биҷуз танаст , идроки он ҳамора бо идроки ин ҳамроҳаст . Чунон ки мо ба маҳзи он ки тасаввур зайд кунем , таниш низ дар тасаввур бияёд .

با آن که جان، بجز تن است، ادراک آن هماره با ادراک این همراه است. چنان که ما به محض آن که تصور زید کنیم، تنش نیز در تصور بیاید.

Ва ин ба восита ӣ иттисолу таъаллуқ бисёр тан вҷонаст . Ба ҳамин сабаб низ бархе он дуро яке донистаанд . Ҷомӣ дар ин маънии нек сурӯдааст :

و این به واسطه ی اتصال و تعلق بسیار تن وجان است. به همین سبب نیز برخی آن دو را یکی دانسته اند. جامی در این معنی نیک سروده است:

Зомизши ҷисму олоиши ҷон

زآمیزش جسم و آلایش جان

Чунон гаштӣ аз ҷавҳари хеши ғофил

چنان گشتی از جوهر خویش غافل

Ки ҷони ро баи сад фикрат аз тани бадоне

که جان رابه صد فکرت از تن بدانی

Зиҳии фикри ботили зиҳии ҷаҳли комил

زهی فکر باطل زهی جهل کامل

Кеҳтар ва муҳимтару вазеъу шариф

کهتر و مهمتر و وضیع و شریف

Ҳама аз рӯзгор ранҷуранд

همه از روزگار رنجورند

Дӯстонгар бдўстон нарасанд

دوستان گر بدوستان نرسند

Дар чунин рӯзгор маъзӯранд

در چنین روزگار معذورند

Аз китоби сФўаҳи алсФўаҳ ӣ абўолФрҷи бен ҷўзӣ аз эмоми ҷаъфари бен мҳмдолсодқ ( ъ ) нақласт ки фармуд : « кори некӯи ҷуз бо се чизи комили наёбад : таъҷилаш , кучак шумурданаш , ва пӯшонданаш .

از کتاب صفوة الصفوه ی ابوالفرج بن جوزی از امام جعفر بن محمدالصادق (ع) نقل است که فرمود: «کار نیکو جز با سه چیز کامل نیابد: تعجیلش، کوچک شمردنش، و پوشاندنش.

Низ фармуд : касе аз тундӣу схти каси набард , сипосгузорӣ неъмат накунад . Вайро аз фазилати алӣ ( ъ ) пурседанд ки касе дар он шарик вай нест .

نیز فرمود: کسی از تندی و سخط کس نبرد، سپاسگزاری نعمت نکند. وی را از فضیلت علی(ع) پرسیدند که کسی در آن شریک وی نیست.

Посух дод : ин ки аз хешовандони расӯл ба пешӣ дар ислом пешаст ва аз ғайри хешовандон , ба хешовандӣ . Низ фармуд : қуръонро зоҳирии некӯу ботинӣ жарфаст .

پاسخ داد: این که از خویشاوندان رسول به پیشی در اسلام پیش است و از غیر خویشاوندان، به خویشاوندی. نیز فرمود: قرآن را ظاهری نیکو و باطنی ژرف است.

Низ фармуд : аз мушоҷира ӣ шоирон бипарҳезед . Чаҳ дар мадҳи гуфтани даст хушканд ва дар ҳиҷои гуфтани дасту дили боз . Касе ки фитнаеро барангезад , худ бидон мтбло шавад .

نیز فرمود: از مشاجره ی شاعران بپرهیزید. چه در مدح گفتن دست خشک اند و در هجا گفتن دست و دل باز. کسی که فتنه ای را برانگیزد، خود بدان متبلا شود.

Вайро пурседанд дар алоқа ба фарзанди хеши Мӯсо ( ъ ) ба кадом ҳад раседӣ ? фармуд : то он ҷо ки дили ҳмихўости ҷуз ӯ фарзандем набӯд то касе дар алоқа ӣ ман бадв шарик нашавад .

وی را پرسیدند در علاقه به فرزند خویش موسی(ع) به کدام حد رسیدی؟ فرمود: تا آن جا که دل همیخواست جز او فرزندیم نبود تا کسی در علاقه ی من بدو شریک نشود.

Аҳли исён ба таваллои тугар такя кунанд

اهل عصیان به تولای تو گر تکیه کنند

Маъсият ноз кунад рӯзи ҷазо бар ғуфрон

معصیت ناز کند روز جزا بر غفران

Марои ҳоҷӣии шона ӣ оҷ дод

مرا حاجئی شانه ی عاج داد

Ки раҳмат бар ахлоқи ҳуҷҷоҷи бод

که رحمت بر اخلاق حجاج باد

Шунидам ки бории сагами хонда буд

شنیدم که باری سگم خوانده بود

Ки аз ман ба навъе дилаши ронда буд

که از من به نوعی دلش رانده بود

Биндохтми шона кин устихон

بینداختم شانه کاین استخوان

Нмибоидм , дигарам саг махон

نمیبایدم، دیگرم سگ مخوان

Барги айши дгарони рӯзи буруз афзӯн аст

برگ عیش دگران روز بروز افزون است

Хирмани сӯхта ӣ мост ки бо хок яке аст

خرمن سوخته ی ماست که با خاک یکی است

Дар кофӣ , аз эмоми содиқи ҷаъфари бен Муҳамад ( ъ ) ривоят шудааст ки гуфт : паёмбари худо ( с ) пеш аз ғизои баҳри намоз берун шуд . Тиккаи нонеро ки дар ширздаҳ буд , дар даст дошт . Ҳаме хӯрд ва ҳаме рафту балоли мардумонро ба намоз ҳаме хонд .

در کافی، از امام صادق جعفر بن محمد(ع) روایت شده است که گفت: پیامبر خدا (ص) پیش از غذا بهر نماز بیرون شد. تکه نانی را که در شیرزده بود، در دست داشت. همی خورد و همی رفت و بلال مردمان را به نماز همی خواند.

Низ дар ҳамон китоб аз амирмўмнон ( ъ ) ривоятаст ки фармуд : инки шахси ғизои хурон роҳ равад монеъӣ надорад . Паёмбар ( с ) низ чунин мекард .

نیز در همان کتاب از امیرمومنان(ع) روایت است که فرمود: اینکه شخص غذا خوران راه رود مانعی ندارد. پیامبر(ص) نیز چنین می کرد.

Ба кам хӯрдан аз одати хоб ва хӯрд

به کم خوردن از عادت خواب و خورد

Тавон хештанро малик хуй кард

توان خویشتن را ملک خوی کرد

Нахусти одамии сиратӣ пеша кун

نخست آدمی سیرتی پیشه کن

Пас он гуҳи малики хўӣӣ андеша кун

پس آن گه ملک خوئی اندیشه کن

Ба андозаи хури зодгар мардумӣ

به اندازه خور زاد گر مردمی

Чунин пари шиками одамӣ ё хамӣ

چنین پر شکم آدمی یا خمی

Шиками ҷой қӯтасту ҷои нафас

شکم جای قوت است و جای نفس

Ту пиндорӣ аз баҳр нонасту бас

تو پنداری از بهر نان است و بس

Ду чашму шикам пар нагардад бҳич

دو چشم و شکم پر نگردد بهیچ

Тиҳии беҳтари ин рӯда ӣ печи печ

تهی بهتر این روده ی پیچ پیچ

Шиками банд дастасту занҷири пой

شکم بند دست است و زنجیر پای

Шиками банда , нодири пурситади худоӣ

شکم بنده، نادر پرستد خدای

Бирав андарунии бадасти ори пок

برو اندرونی بدست آر پاک

Шикам пар нахоҳад шуд алои бхок

شکم پر نخواهد شد الا بخاک

эй дасти ту дар ҷафои зулфи ту дароз

ای دست تو در جفا زلف تو دراز

Вай бесабабӣ кашида по аз ман боз

وی بی سببی کشیده پا از من باز

Ваии дасти зостин бурун карда ба аҳд

وی دست زآستین برون کرده به عهد

Имрӯз кашида пой дар домани ноз

امروز کشیده پای در دامن ناز

Гуфтӣ ки фалони зиёди ман хомӯш аст

گفتی که فلان زیاد من خاموش است

Ва збодаҳ ӣ шавқи дигарон мадҳуш аст

و زباده ی شوق دیگران مدهوش است

Шармат ноед ҳануз хок дар ту

شرمت ناید هنوز خاک در تو

Аз гармии хӯни дили ман дар ҷӯш аст

از گرمی خون دل من در جوش است

Аз ибни масъӯд нақласт ки гуфт : намоз паймонааст . Он кас ки ифояш кард , баҳри худ ифо кардааст . Ва он кас ки онро камтар ифо кард , шунидаед ки худованд дар мавриди мтФФин чаҳ фармӯдааст :

از ابن مسعود نقل است که گفت: نماز پیمانه است. آن کس که ایفایش کرد، بهر خود ایفا کرده است. و آن کس که آن را کم تر ایفا کرد، شنیده اید که خداوند در مورد مطففین چه فرموده است:

Зоҳидиро гуфтанд : баҳр чаҳ дунёро тарк гуфтӣ ? гуфт : аз он ки маро аз софяш манъ карданд ва ман худ аз кидираш имтиноъ кардам .

زاهدی را گفتند: بهر چه دنیا را ترک گفتی؟ گفت: از آن که مرا از صافیش منع کردند و من خود از کدرش امتناع کردم.

Ҳакимиро гуфтанд : насиби хеш аз дунё баргир , чаро ки дунёи базӯдӣ завол ёбад . Ҳаким гуфт : акнӯн ки чунинаст , набояд насиби хеш аз он баргирам .

حکیمی را گفتند: نصیب خویش از دنیا برگیر، چرا که دنیا بزودی زوال یابد. حکیم گفت: اکنون که چنین است، نباید نصیب خویش از آن برگیرم.