Овардаанд ки рӯзии мурӣдии бензади шайхӣ аз машойихи он замон рафт ва гуфт : ё шайх ! зани ман ҳомилааст , май тарсам ки духтарӣ биоварад , таваққуъи инки дуо кунӣ ки аз баракати анфоси шумо , худои таъолии писарӣ каромат кунад . Шайх гуфт : бирав чанд харбуза бисёр хуб бо нон ва панир биовар то аҳл аллоҳ бихӯранд ва дар ҳақи ту дуо кунанд ! . Он мард гуфт : бичишам ! . Баъд рафту нону паниру харбузаи ҳозири сохт . Пас аз сарфу тановул , он мардро дуо намуданд , шайх низ дуо ва фотиҳа бихонад ва гуфт : эй марди хотири ҷамъи дор ки худои таъолӣ албата туро писарӣ каромат хоҳад фармуд ки дар даҳ солагии дохил суфиён хоҳад шуд . Чун муддат ҳамл бигузашту ҳамлро биниҳод духтарии карӣаи манзар буд , он мард бисёр дилгир гардид , ба хизмат шайх омад дар ҳолатӣ ки ҳама ӣ мурӣдон назд шайх ҳозир буданд гуфт : ё шайх ? ! дуои ту дар ҳақи ман асарӣ накарду ҳоли инки шумо таъкӣд фармудӣ худои таъолии писарӣ каромат хоҳад фармуд , улҳоли духтарии бади таркибу карӣаи манзар мутаваллид гардӣда ? ! шайх гуфт : албата он суфра ки ба ҷиҳати аҳл аллоҳ оварадӣ ба икроҳ бӯда , чунончии онро аз роҳи ризоу сидқ ва иродат оварда будӣ албата писарӣ мешуд , дар ҳар ҳол ба ниҳояти хотири ҷамъи дор агар чаҳ духтараст локини зиёда аз писар ба ту нафъ хоҳад расед , зеро ман дар хилвату муроқибат чунин дидам ки аллома хоҳад шуд . Пас аз ин гуфтугӯ , ба ду моҳи духтар вафот ёфт . Он марди боз ба назд шайх омад ва гуфт : ё шайх ! он духтар низ вафот ёфт , ғарази инки дуои шумо ба ҳеҷ ваҷҳ таъсирӣ накард . Шайх гуфт : мо гуфтеми ин духтар беш аз писар ба ту нафъ май расонад , агар зинда мемонад бар машғала ӣ дунёи дорӣу олӯдагии ту май афзуди пас беҳтари онкӣ ба раҳмати эзадӣ пайваста шуд . Ривоят шуда ки чун шайх ин бигуфт мурӣдон ба якбори бархеста бар дасту пои шайхи афтоданду пои шайхро бӯса медоданд ва мегуфтанд : аншоءи аллоҳи таъолии вуҷӯди шуморо саломат дорад ки аз ин ваҷҳи моро ҳаёт тоза бахшедӣ , ҳқо ки нафасу дами пери комил , кам аз дам исо нест ! чаро ки гуфтаанд :

آورده‌اند که روزى مریدى بنزد شیخى از مشایخ آن زمان رفت و گفت: یا شیخ! زن من حامله است، می‌ترسم که دخترى بیاورد، توقع اینکه دعا کنى که از برکت انفاس شما، خدای‌تعالى پسرى کرامت کند. شیخ گفت: برو چند خربزه بسیار خوب با نان و پنیر بیاور تا اهل اللّه بخورند و در حق تو دعا کنند!. آن مرد گفت: بچشم!. بعد رفت و نان و پنیر و خربزه حاضر ساخت. پس از صرف و تناول، آن مرد را دعا نمودند، شیخ نیز دعا و فاتحه بخواند و گفت: اى مرد خاطر جمع‌دار که خداى تعالى البته تو را پسرى کرامت خواهد فرمود که در ده سالگى داخل صوفیان خواهد شد. چون مدت حمل بگذشت و حمل را بنهاد دخترى کریه منظر بود، آن مرد بسیار دلگیر گردید، به خدمت شیخ آمد در حالتى که همه‌ى مریدان نزد شیخ حاضر بودند گفت: یا شیخ؟! دعاى تو در حق من اثرى نکرد و حال اینکه شما تأکید فرمودى خداى تعالى پسرى کرامت خواهد فرمود، الحال دخترى بد ترکیب و کریه منظر متولد گردیده؟! شیخ گفت: البته آن سفره که به جهت اهل اللّه آوردى به اکراه بوده، چنانچه آنرا از راه رضا و صدق و ارادت آورده بودى البته پسرى می‌شد، در هر حال به نهایت خاطر جمع دار اگر چه دختر است لکن زیاده از پسر به تو نفع خواهد رسید، زیرا من در خلوت و مراقبت چنین دیدم که علامه خواهد شد. پس از این گفتگو، به دو ماه دختر وفات یافت. آن مرد باز به نزد شیخ آمد و گفت: یا شیخ! آن دختر نیز وفات یافت، غرض اینکه دعاى شما به هیچ وجه تأثیرى نکرد. شیخ گفت: ما گفتیم این دختر بیش از پسر به تو نفع می‌رساند، اگر زنده می‌ماند بر مشغله‌ى دنیا دارى و آلودگى تو می‌افزود پس بهتر آنکه به رحمت ایزدى پیوسته شد. روایت شده که چون شیخ این بگفت مریدان به یکبار برخاسته بر دست و پاى شیخ افتادند و پاى شیخ را بوسه می‌دادند و می‌گفتند: انشاء اللّه تعالى وجود شما را سلامت دارد که از این وجه ما را حیات تازه بخشیدى، حقا که نفس و دم پیر کامل، کم از دم عیسى نیست! چرا که گفته‌اند:

Алҳмди аллоҳу алмнаҳ ки мо касеро дасти бароа фан зада ӣем ки аз пинҳону ошкор хабар медиҳад . эй мӯш ! кашфу каромоти сӯфияи бад-ӣн навъаст ки шунидӣ ва агар бози чизе аз каромот эшон шунида ӣӣ ва ё хонда ӣӣ баён кун то бишинавам ! . Мӯш гуфт : эй гурба ! ту дар гирдоби итобу ъиноди афтода ӣӣ ва инкор мекунӣ ва агар на аз барои ту суҳбат май доштам , аммо гуфтугӯии ту қуфли хомӯшӣ бар даҳан зада , зеро ки ҳар чаҳ гуфтам айбӣ аз он дар оварадӣу марои саргардони сохтӣ . Гурба гуфт : эй мӯш ! ман ъинод намекунам балки ҳуҷҷат ва бурҳон меоварам , бхдои қисм ки ончӣ қабл аз ин аз тасаввуф гуфтӣ аз сад якеро ҷавоб нагуфтам ва май хостам ки ончӣ дар хотири дории ҳамаро аз ту бишинаваму баъд аз он туро аз рӯй дӯстӣ насиҳат кунаму баёни ғалати эшонро бар ту зоҳири гардонам ва бар оламёни ҳам равшан бошад ки бар ҷустан ва чархидану самоъ кардану дурӯғи биҷои каромати гуфтан кӣ аз ақл ва донишаст , балки дар камоли кӯдакӣ ва ҳамоқатаст . Борӣ эй мӯш ! ту ончӣ аз тазкира ӣ эшон шунида Эй бигӯ баъд аз он ончии бандаи хотири нишон ту кунам қабул кун ! мӯш гуфт : эй гурба ! каромат аз машойихон хуросон бишинав , гурба гуфт : баён кун ! локин чаро васф машойих мекунӣу ном наме барӣ ? мӯш гуфт : эй гурбаи номи бурдан маслиҳат нест , таваққуъ дорам ки ту ҳам ном нагӯйӣ то нисбати баъзе аз бехирадон набошад , ҳоло гӯш бидиҳ ва каромот бишинав ! :

الحمد اللّه و المنه که ما کسى را دست براه فن زده‌ییم که از پنهان و آشکار خبر می‌دهد. اى موش! کشف و کرامات صوفیه بدین نوع است که شنیدى و اگر باز چیزى از کرامات ایشان شنیده‌یى و یا خوانده‌یى بیان کن تا بشنوم!. موش گفت: اى گربه! تو در گرداب عتاب و عناد افتاده‌یى و انکار می‌کنى و اگر نه از براى تو صحبت می‌داشتم، اما گفتگوى تو قفل خاموشى بر دهن زده، زیرا که هر چه گفتم عیبى از آن در آوردى و مرا سرگردان ساختى. گربه گفت: اى موش! من عناد نمى‌کنم بلکه حجت و برهان می‌آورم، بخدا قسم که آنچه قبل از این از تصوف گفتى از صد یکى را جواب نگفتم و می‌خواستم که آنچه در خاطر دارى همه را از تو بشنوم و بعد از آن تو را از روى دوستى نصیحت کنم‌ و بیان غلط ایشان را بر تو ظاهر گردانم و بر عالمیان هم روشن باشد که بر جستن و چرخیدن و سماع کردن و دروغ بجاى کرامت گفتن کى از عقل و دانش است، بلکه در کمال کودکى و حماقت است. بارى اى موش! تو آنچه از تذکره‌ى ایشان شنیده‌‌اى بگو بعد از آن آنچه بنده خاطر نشان تو کنم قبول کن! موش گفت: اى گربه! کرامت از مشایخان خراسان بشنو، گربه گفت: بیان کن! لکن چرا وصف مشایخ می‌کنى و نام نمى‌برى؟ موش گفت: اى گربه نام بردن مصلحت نیست، توقع دارم که تو هم نام نگویى تا نسبت بعضى از بی‌خردان نباشد، حالا گوش بده و کرامات بشنو!: