Овардаанд ки дар хуросони шайхӣ буд ва мурӣдӣ дошт ки номи он мурӣд , маҷди аддӣн буд , шайхи он мурӣдро бисёр бисёр дӯст медошт ва он мурӣди ҳам ба камоли салоҳи ороста буд , рӯзӣ аз он мурӣди шайхро ағбрӣ ба ҳам расед , онрўзи шайх дар мартаба ӣ ҷалол буду мартабаи ҷалолро парда ӣ истилои иҷлол , ғзбнок гуфт :
آورده‌اند که در خراسان شیخى بود و مریدى داشت که نام آن مرید، مجد الدین بود، شیخ آن مرید را بسیار بسیار دوست می‌داشت و آن مرید هم به کمال صلاح آراسته بود، روزى از آن مرید شیخ را اغبرى به هم رسید، آنروز شیخ در مرتبه‌ى جلال بود و مرتبه جلال را پرده‌ى استیلاى اجلال، غضبناک گفت:
Бирав дар об ! яъне дар оби бимирӣ .
برو در آب! یعنى در آب بمیرى.
Қазоро чунон шуд ки шайх гуфта буд , чаро ки ин мурӣд бо ҷамъӣ аз ашрофу акобри хуросони мусоҳибат ва тараддуд менамӯд , қазоро шабии бахона ӣӣ рафт ки соҳиби он хонаи султони он малик буд ва он султонро писарӣ буд ҷоҳилу тунду шадид , дар он вақт ки мурӣд дохил шуд , султони зода бисёр маст буд фармуд ки то ӯро бигиранд , чун гирифтанд гуфт : ӯро дар дарёча об андохтанд ва касеро қудрат он набӯд ки манъи намояд , то онкии мурӣди шайх дар оби мард .
قضا را چنان شد که شیخ گفته بود، چرا که این مرید با جمعى از اشراف و اکابر خراسان مصاحبت و تردد می‌نمود، قضا را شبى بخانه‌یى رفت که صاحب آن خانه سلطان آن ملک بود و آن سلطان را پسرى بود جاهل و تند و شدید، در آن وقت که مرید داخل شد، سلطان زاده بسیار مست بود فرمود که تا او را بگیرند، چون گرفتند گفت: او را در دریاچه آب انداختند و کسى را قدرت آن نبود که منع نماید، تا آنکه مرید شیخ در آب مرد.
Чун субҳ шуд хабар аз барои шайх овараданд ки ё шайх ! маҷди аддӣн ки шумо ба сабаби ағброрӣ ки аз ӯ дар дил доштӣ ва ӯро дуо кардӣ ба сабаби дуои шумо дар оби марду дуо асар кард ! .
چون صبح شد خبر از براى شیخ آوردند که یا شیخ! مجد الدین که شما به سبب اغبرارى که از او در دل داشتى و او را دعا کردى به سبب دعاى شما در آب مرد و دعا اثر کرد!.
Шайх чун ин муқаддамаро шуниду сабаб дар оби мурдан ӯро фаҳмид барошуфт ва гуфт :
شیخ چون این مقدمه را شنید و سبب در آب مردن او را فهمید برآشفت و گفت:
Хӯни маҷди аддӣни хӯни хуросон , хӯни маҷди аддӣни хӯни Ироқ , хӯни маҷди аддӣни хӯн Бағдодаст ва чун бағро гуфт ва хост додро бигӯед мурӣдии дигари даст ба даҳонаш ниҳод ва гуфт :
خون مجد الدین خون خراسان، خون مجد الدین خون عراق، خون مجد الدین خون بغداد است و چون بغ را گفت و خواست داد را بگوید مریدى دیگر دست به دهانش نهاد و گفت:
эй шайхи оламро хароб кардӣ ва чун бағ гуфт ва додаш монад , қадре нагузашт ки ногоҳ ҳлокўи хон пайдо шуду мувофиқи қавли шайх , Ироқу хуросонро қатл ва ом намӯд , ин ҳамаи харобӣу қатлу ғорат ба сабаби дуои шайх буд то бадоне ки мардони роҳ чунин бӯдаанд ва ту гумон бад мабар !
اى شیخ عالم را خراب کردى و چون بغ گفت و دادش ماند، قدرى نگذشت که ناگاه هلاکو خان پیدا شد و موافق قول شیخ، عراق و خراسان را قتل و عام نمود، این همه خرابى و قتل و غارت به سبب دعاى شیخ بود تا بدانى که مردان راه چنین بوده‌اند و تو گمان بد مبر!
эй гурба ! ҳар гоҳ дар боби ин каромоти ҳарфӣ дорӣ бигӯ ! вале дарбора ӣ аҳли аллоҳи занн бад мабар , ман туро дӯст медорам ва абадан ту ба илми худ мағрур машав ва ба назари ҳақорат боишон мангар !
اى گربه! هر گاه در باب این کرامات حرفى دارى بگو! ولى درباره‌ى اهل اللّه ظن بد مبر، من تو را دوست می‌دارم و ابداً تو به علم خود مغرور مشو و به نظر حقارت بایشان منگر!
эй гурба ! чаро аз роҳи ъиноду лиҷоҷат берун наёмада бҷодаҳ ӣ мувофиқату мусоҳибат бо ман рафоқат ва рафтор накарда ва намекунӣ , бо вуҷӯди инки бисёр аз олами кашфу каромот баён карда ва мекунам , мъҳзо таъси намекунад !
اى گربه! چرا از راه عناد و لجاجت بیرون نیامده بجاده‌ى موافقت و مصاحبت با من رفاقت و رفتار نکرده و نمی‌کنى، با وجود اینکه بسیار از عالم کشف و کرامات بیان کرده و می‌کنم، معهذا تاثیر نمی‌کند!
Гурба гуфт :
گربه گفت:
эй мӯш ! ҳрзии ҳаётӣ бояд мартаба ӣ худро донад ва аз он таҷовуз накунаду асбоби зиндагӣ кардану молу ҳоли худро забту рабти намояд : май бояд фикрӣу таъаммулӣ ва тадбирӣ дошта бошад , хусусан ҳаргоҳ хоҳад дар дунё назд ақрабоу тайифа ӣ худ мумтоз гардад ва дар охират назд абноءи хеш бо амалу кирдори некӯ сарафроз бошад бояд ки шабу рӯз дар тафаҳҳусу таҷассусу аҳвол худ бӯда ва ғофил нашавад ва дар гуфтану шунидану нишастану бархестан ва хӯрдан ва ошомидан тааммул кунаду рӯзи буруз дар ончии шоиста ӣ ҳол ва мол бӯда бошад тадаббуру диққати намояду кирдори нолоиқро тарк кунад , ва ин ҳол касеро бошад ки дорои ақлу шуъӯру дарак ва фаросат бошаду ончӣ дар ҳама ӣ кутуб аз мувофиқу мухолиф мстўраст хориҷу берун аз ду ваҷҳ нест , ё банно бар ақласт ва ё бар қавл . Агар банно бар ақласт бояд ҳар чаҳ бинад ва башнавад аз рӯй камоли ақл дар он тааммулу диққати намояд , гоҳ бошад ки ақли худ бон шунида ва дида нарасад , лизо бояд аз олимон ба аҳволи рӯзгору замони астФсори намояд то хотир ҷамъ бошад зеро бисёр бошад ки чизе ба ақли мо ва шумо дуруст ояд влкн назд ақли ъқлоءи ғалат ва ботил бошад , ва гоҳ бошад чизе чанд дар назд мо ва шумо ғалату ботил вале назд ъқлоء дуруст ояд :
اى موش! هرذى حیاتى باید مرتبه‌ى خود را داند و از آن تجاوز نکند و اسباب زندگى کردن و مال و حال خود را ضبط و ربط نماید: می‌باید فکرى و تأملى و تدبیرى داشته باشد، خصوصاً هرگاه خواهد در دنیا نزد اقربا و طایفه‌ى خود ممتاز گردد و در آخرت نزد ابناء خویش با عمل و کردار نیکو سرافراز باشد باید که شب و روز در تفحص و تجسس و احوال خود بوده و غافل نشود و در گفتن و شنیدن و نشستن و برخاستن و خوردن و آشامیدن تامل کند و روز بروز در آنچه شایسته‌ى حال و مآل بوده باشد تدبر و دقت نماید و کردار نالایق را ترک کند، و این حال کسى را باشد که داراى عقل و شعور و درک و فراست باشد و آنچه در همه‌ى کتب از موافق و مخالف مسطور است خارج و بیرون از دو وجه نیست، یا بنا بر عقل است و یا بر قول. اگر بنا بر عقل است باید هر چه بیند و بشنود از روى کمال عقل در آن تامل و دقت نماید، گاه باشد که عقل خود بآن شنیده و دیده نرسد، لذا باید از عالمان به احوال روزگار و زمان استفسار نماید تا خاطر جمع باشد زیرا بسیار باشد که چیزى به عقل ما و شما درست آید ولکن نزد عقل عقلاء غلط و باطل باشد، و گاه باشد چیزى چند در نزد ما و شما غلط و باطل ولى نزد عقلاء درست آید:
Мӯш гуфт :
موش گفت: