Шайхӣ бо ҷамъӣ аз мурӣдон аз диҳии беруни омадаи бидиҳӣ дигар мерафт , дар асноӣ роҳ дид ки мардӣ аз боғ берун омаду сабадӣ бар сар дорад ва меравад , шайх бо худ гуфт ки дар ӣнҷо ме тавон каромотӣ зоҳир намӯд зеро ки аксари мардуми ин даҳ , раиси ҳусайну раиси ъзи аддӣну холўи қосим , ном доранд ва ин марди ҳам албата яке аз ин исм ҳо дорад вау сабад ӯ низ мива дорад , аввалӣ онаст ки ин мардро садои занӣ ва бигӯе ки сабади миваро биоварад то хӯрда шавад ва сипас бо худ гуфт : ки агар ин кор ба вуқуъи пайвасти аҷаби каромотӣ зоҳир гардаду нони ту дар миёни мардуми нодони арозил пухта гардад ва дар ин боби шӯҳрат тамом мекунӣ ! . Пас рӯй ба он мард намӯда гуфт : эй раиси ъзи аддӣн ! раиси ҳусайни холўи қосими шаҳриёр ! он мард чун исми раисро шунид ҷавоб доду рӯ ба ақаб намӯд , дид шайх бо ҷамъӣ аз мурӣдон меравад . Шайх гуфт : сабади миваро биовар то бихӯрем ! . Он мард пеш омад ва гуфт : эй шайх ! марои амӯ ид мехонанду сабади ман ҳам аз мива нест ! . Шайх бо худ гуфт ки ин дурӯғ миг ваед агар ин исмро надошт ҷавоб намедод гуё дар додани мива музоиқа дорад ё инки маро бекаромот тасаввур мекунад . Пас аз ин хаёл гуфт : эй марди маро хабар додаанд ки ончӣ дар сабадаст насиби ман ва мурӣдонаст ва ва ту ба иллати миваи надодани номи худро амӯ ид гузоштаеу дурӯғ май гӯйӣу инкори мива ҳам мекунӣ . Он марди қисм ёд кард ки ё шайх аз шумо аҷаб дорам агар ин сабад мива дошт албата ба шумо медодам . Шайх гуфт : эй мард агар рост мегӯйӣ сабадро бар замин бигзор то мо худ нигоҳ кунем , агар мива надошта бошад сабадро бардошта бирав ! онмрд наме хост ки сабадро бар замини бигузорад зеро сабаби хиҷолат миг радед , аз ин ҷиҳат дар замини гузоштани сабад музоиқа менамӯд . Шайхи ин дафъаи хотир ҷамъ гардид ва гуфт : дар румузу олами хФоء ба ман гуфтаанд ки ин сабади насиби ману мурӣдон манаст ва ту эй марди шак дар қавл мо макуну сабадро бигзор ! он марди лоилоҷ шудаи сабадро бар замини бгзошт . Чун шайх нигоҳ кард дид он сабади пар аз саргин улоғаст , зеро муддатҳо улоғ дар боғ чареда буд ва он марди саргинҳоро ҷамъ намӯда дар сабади гузорда буд ва ба хона меоварад . Чун шайхи он саргинро бидид аз рӯй хиҷолат ба мурӣдон худ гуфт : ҳар кас ки ба нури ишқ фурӯзонаст шурӯ дар хӯрдан кунад медонад ки ин чаҳ лиззат дорад ! . Пас мурӣдон ҳар як ба тақлиди якдигар таъриф мекарданд , яке мегуфт : ки буии машк ба машом ман мерасад ! , дайгарии миги Фт : агар анбари бойени хушбӯе буд албата ба сад баробар ба тилло намедоданд ! , дайгарӣ мегуфт : ҳаргизи шукрро бойени чошнӣ надидаам ! , борӣ то он аз саги камтарони як сабади саргинро бихӯраданд ва таъриф карданд шайх бо худ мегуфт ки ҳар кас аз ин бичишаду дили худро бад накунад ботин ӯ албата соф гардаду қӯти гуруснагӣу тишнагии баҳам май расонад ! . эй мӯш ? намедонам дар ин муддат ки дар силк суфиён бӯда ӣӣ аз ин луқмаҳои лазизи хӯрда ӣӣ ё на ? ! . Ва бози ҳикояти дигар :

شیخى با جمعى از مریدان از دهى بیرون آمده بدهى دیگر می‌رفت، در اثناى راه دید که مردى از باغ بیرون آمد و سبدى بر سر دارد و می رود، شیخ با خود گفت که در اینجا می‌توان کراماتى ظاهر نمود زیرا که اکثر مردم این ده، رئیس حسین و رئیس عز الدین و خالو قاسم، نام دارند و این مرد هم البته یکى از این اسم‌ها دارد و و سبد او نیز میوه دارد، اولى آنست که این مرد را صدا زنى و بگویى که سبد میوه را بیاورد تا خورده شود و سپس با خود گفت: که اگر این کار به وقوع پیوست عجب کراماتى ظاهر گردد و نان تو در میان مردم نادان اراذل پخته گردد و در این باب شهرت تمام می‌کنى!. پس روى به آن مرد نموده گفت: اى رئیس عز الدین! رئیس حسین خالو قاسم شهریار! آن مرد چون اسم رئیس را شنید جواب داد و رو به عقب نمود، دید شیخ با جمعى از مریدان می‌رود. شیخ گفت: سبد میوه را بیاور تا بخوریم!. آن مرد پیش آمد و گفت: اى شیخ! مرا عمو عید می‌خوانند و سبد من هم از میوه نیست!. شیخ با خود گفت که این دروغ میگ‌وید اگر این اسم را نداشت جواب نمی‌داد گویا در دادن میوه مضایقه دارد یا اینکه مرا بی‌کرامات تصور می‌کند. پس از این خیال گفت: اى مرد مرا خبر داده‌اند که آنچه در سبد است نصیب من و مریدان است و و تو به علت میوه ندادن نام خود را عمو عید گذاشته‌اى و دروغ می‌گویى و انکار میوه هم می‌کنى. آن مرد قسم یاد کرد که یا شیخ از شما عجب دارم اگر این سبد میوه داشت البته به شما می‌دادم. شیخ گفت: اى مرد اگر راست میگویى سبد را بر زمین بگذار تا ما خود نگاه کنیم، اگر میوه نداشته باشد سبد را برداشته برو! آنمرد نمی‌خواست که سبد را بر زمین بگذارد زیرا سبب خجالت میگ‌ردید، از این جهت در زمین گذاشتن سبد مضایقه مى‌نمود. شیخ این‌دفعه خاطر‌جمع گردید و گفت: در رموز و عالم خفاء به من گفته‌اند که این سبد نصیب من و مریدان من است و تو اى مرد شک در قول ما مکن و سبد را بگذار! آن مرد لاعلاج شده سبد را بر زمین بگذاشت. چون شیخ نگاه کرد دید آن سبد پر از سرگین الاغ است، زیرا مدت‌ها الاغ در باغ چریده بود و آن مرد سرگین‌ها را جمع نموده در سبد گذارده بود و به خانه می‌آورد. چون شیخ آن سرگین را بدید از روى خجالت به مریدان خود گفت: هر کس که به نور عشق فروزان است شروع در خوردن کند می‌داند که این چه لذت دارد!. پس مریدان هر یک به تقلید یکدیگر تعریف می‌کردند، یکى می‌گفت: که بوى مشک به مشام من می‌رسد!، دیگرى میگ‌فت: اگر عنبر باین خوشبویى بود البته به صد برابر به طلا نمی‌دادند!، دیگرى می‌گفت: هرگز شکر را باین چاشنى ندیده‌ام!، بارى تا آن از سگ کمتران یک سبد سرگین را بخوردند و تعریف کردند شیخ با خود می‌گفت که هر کس از این بچشد و دل خود را بد نکند باطن او البته صاف گردد و قوت گرسنگى و تشنگى بهم می‌رساند!. اى موش؟ نمی‌دانم در این مدت که در سلک صوفیان بوده‌یى از این لقمه‌هاى لذیذ خورده‌یى یا نه؟!. و باز حکایت دیگر: