Овардаанд ки дар замони ҳазрати расӯли алайҳи алслоаҳу ассаломи шахсе буд бисёр меҳмони дӯст , ва занӣ дошт дар ниҳоят хасту лӣим . Он мард аз таваҳҳуму хавфи ҷангу фарёд бар овардан он зан аз кароҳати намӯдани меҳмон , бисёр марорат дошт . Он марди лоилоҷи рӯзии бхдмти ҳазрати расӯли алайҳ ассалом рафту кайфияти аҳволу моҷриро баён воқеъ кард . Ҳазрат фармуданд ки бирав бахонаи бон зан бигӯ дар ҳолатӣ ки меҳмон меояд дар пушт дар мушоҳида куну ҳангоми берун рафтани меҳмон низ дар ақаби сари эшон мултафити шӯ ва нигоҳ кун то бибинӣ ки худованди оламён чаҳ баракатӣ ва чаҳ хайрӣ дар ҳақи мҳмондории анояти фармӯда ! пас он мард бахона рафт ва бо зан худ гуфт ки имрӯзи расӯли аллоҳи слии аллоҳи алайҳу ?алау силамро бо ду се нафари дигари бмҳмонӣ талабидаам , лиҳозо таваққуъ дорам ки каҷ халқӣ накунӣу бухлро фурӯгузорӣ , ва ҳазрат фармуданд ки дар ҳолати дохил шудани меҳмон ва дар ҳолати берун рафтан нигоҳ кун то бибинӣ ончиро худои таъолии ббркти меҳмон арзонӣ доштааст . Он занро бҳзори аҷз розӣ карду таҳия ӣ асбоби зиёфатро сохт , чун вақти дохил шудан меҳмонон шуд дид ки дар домани меҳмонони гӯшту миваҳои бисёрасту дохил хона шуданд . Он зан аз ин ҳолат бисёр хушҳол шуд ва чун вақти берун рафтан меҳмонон шуд дид ки газандаҳоу мору каждум бисёр дар домани эшон овехта аз хона берун шуданд . Он зани таъаҷҷуби кунон назд шавҳар омад ва гуфт чунин чизеро дидам . Шавҳар гуфт ман аз расӯли худои мипрсм . Баъд аз ин гуфтугӯи рӯзи дигари он марди бхдмти расӯл худо рафт ва арз кард : ё расӯли аллоҳи аёли ман чунин неъматҳо дар дохил шудани меҳмонони дида ва дар вақти берун рафтан ҳам чунин газандаҳо дида . Баъд аз ин арз , расӯл худо фармуданд : он неъматҳо ббркт онаст ки худованди олами бсбби меҳмонӣу мизбонии арзонии фармӯда ва он газандаҳо гуноҳон соҳибхонааст ки берун меравад . Пас аз он , он зани чунон роғиб меҳмон шуд ки тамоми умр дар боби меҳмонӣ кардани бшўҳри худ ҳамеша таъкӣд мекард . Дигари онкӣ :

آورده‌اند که در زمان حضرت رسول علیه الصلاة و السلام شخصى بود بسیار مهمان دوست، و زنى داشت در نهایت خست و لئیم. آن مرد از توهم و خوف جنگ و فریاد بر آوردن آن زن از کراهت نمودن مهمان، بسیار مرارت داشت. آن مرد لاعلاج روزى بخدمت حضرت رسول علیه السلام رفت و کیفیت احوال و ماجرى را بیان واقع کرد. حضرت فرمودند که برو بخانه بآن زن بگو در حالتى که مهمان میآید در پشت در مشاهده کن و هنگام بیرون رفتن مهمان نیز در عقب سر ایشان ملتفت شو و نگاه کن تا ببینى که خداوند عالمیان چه برکتى و چه خیرى در حق مهماندارى عنایت فرموده! پس آن مرد بخانه رفت و با زن خود گفت که امروز رسول اللّه صلى اللّه علیه و آله و سلم را با دو سه نفر دیگر بمهمانى طلبیده‌ام، لهذا توقع دارم که کج خلقى نکنى و بخل را فرو گذارى، و حضرت فرمودند که در حالت داخل شدن مهمان و در حالت بیرون رفتن نگاه کن تا ببینى آنچه را خداى تعالى ببرکت مهمان ارزانى داشته است. آن زن را بهزار عجز راضى کرد و تهیه‌ى اسباب ضیافت را ساخت، چون وقت داخل شدن مهمانان شد دید که در دامن مهمانان گوشت و میوه‌هاى بسیار است و داخل خانه شدند. آن زن از این حالت بسیار خوشحال شد و چون وقت بیرون رفتن مهمانان شد دید که گزنده‌ها و مار و کژدم بسیار در دامن ایشان آویخته از خانه بیرون شدند. آن زن تعجب کنان نزد شوهر آمد و گفت چنین چیزى را دیدم. شوهر گفت من از رسول خدا میپرسم. بعد از این گفتگو روز دیگر آن مرد بخدمت رسول خدا رفت و عرض کرد: یا رسول اللّه عیال من چنین نعمتها در داخل شدن مهمانان دیده و در وقت بیرون رفتن هم چنین گزنده‌ها دیده. بعد از این عرض، رسول خدا فرمودند: آن نعمتها ببرکت آن است که خداوند عالم بسبب مهمانى و میزبانى ارزانى فرموده و آن گزنده‌ها گناهان صاحبخانه است که بیرون میرود. پس از آن، آن زن چنان راغب مهمان شد که تمام عمر در باب مهمانى کردن بشوهر خود همیشه تأکید میکرد. دیگر آنکه: