Роҳдории золиму бдкиш ва бедиёнат ,у амал ӯ роҳдорӣ буд ва ҳамеша мусофирӣну мтрддин аз тоҷиру ғайра аз дасти зулм ӯ дилгир буданд . То рӯзӣ ки вафот ёфт ; мардум мегуфтанд « Аё ҳоли ин роҳдор чигуна бошад ? » қазоро шабии яке аз слҳои он шахсро дар хоб дид ки ба камоли хўшўқтии ороста , он шахс аз он роҳдор пурсед : « эй мард ! ту на он марди роҳдорӣ ки мардумро зулми минмўдӣ ? » гуфт : « балӣ . » гуфт : « мехостам бидонам ки ту чигуна рафъи он мзлмаҳро кардӣ ва ин мартаба аз чаҳ ҷиҳат ёфтӣ ? » он мард гуфт : « карами худо бар исёни ман зёдтӣ кард ва маро бахшед . » он мард гуфт : « туро ба худои қисм май даҳум ки василаи бахшиш баён кун ! » он мард роҳдор гуфт : « дар ҳайни ҳуботи рӯзӣ аз роҳдорхонаҳ мерафтам ки ба гмоштгони саркашии намоям дар миёни роҳи тифлиро дидам ки гиря мекунаду зарф ӯ шикастау дўшоб ӯ рехта аз он Тифли аҳволи пурсидам , гуфт : « падарами ин зарфро пар аз дўшоб кард ва ба ман дод ки ҷиҳати яке аз хуишони бабрам , дар арзи роҳи пой ман билағзеду зарф аз дастами биФтод ва бишикасту дўшоб тамом бирехт , ҳол рафтан ва назд падари хабари бурдан мушкиласт . » чун ин сухан аз он Тифл шунидам ӯро бардошта ба хонаи худ барадам ва ба ҳамон шакли зарф пайдо намудему пар аз дўшоб кардам ва бова додам то бабрад . Ва дар вақти ҳисобу уқоби маро ба савоби он амал бахшиданд . Дигари ман кам аз он Тифл нестам , худованди оламёни туро ба бечорагӣ ман хоҳад бахшед . Дигар эй гурба ! агар ту рост мегӯйӣ ва аз қиёмати хабари дорӣ чаро даст аз зулм бар наме дорӣ ?у ончӣ дар боби қиёмат ба ман гуфтӣ ман муътақидам ва хоҳам эътиқод бидон дошт , лекини ту даст аз озор мардум бурдор ! гурба гуфт : эй мӯш гӯш бидор !у занни бад дарбора ӣ ман мабар ки ман золим нестам балки ту худ золимӣ , дар ин соъати туроу золимии туро бар ту маълум май намоям .

راهدارى ظالم و بدکیش و بى‌دیانت، و عمل او راهدارى بود و همیشه مسافرین و مترددین از تاجر و غیره از دست ظلم او دلگیر بودند. تا روزى که وفات یافت؛ مردم می‌گفتند « ایا حال این راهدار چگونه باشد ؟» قضا را شبى یکى از صلحا آن شخص را در خواب دید که به کمال خوشوقتى آراسته، آن شخص از آن راهدار پرسید: « اى مرد! تو نه آن مرد راهدارى که مردم را ظلم مینمودى؟ » گفت:« بلى. » گفت: « می‌خواستم بدانم که تو چگونه رفع آن مظلمه را کردى و این مرتبه از چه جهت یافتى؟» آن مرد گفت: « کرم خدا بر عصیان من زیادتى کرد و مرا بخشید. » آن مرد گفت:«  تو را به خدا قسم می‌دهم که وسیله بخشش بیان کن! » آن مرد راهدار گفت: « در حین حبات روزى از راهدارخانه می‌رفتم که به گماشتگان سرکشى نمایم در میان راه طفلى را دیدم که گریه می‌کند و ظرف او شکسته و دوشاب او ریخته از آن طفل احوال پرسیدم، گفت: « پدرم این ظرف را پر از دوشاب کرد و به من داد که جهت یکى از خویشان ببرم، در عرض راه پاى من بلغزید و ظرف از دستم بیفتاد و بشکست و دوشاب تمام بریخت، حال رفتن و نزد پدر خبر بردن مشکل است.» چون این سخن از آن طفل شنیدم او را برداشته به خانه خود بردم و به همان شکل ظرف پیدا نمودم و پر از دوشاب کردم و باو دادم تا ببرد. و در وقت حساب و عقاب مرا به ثواب آن عمل بخشیدند. دیگر من کم از آن طفل نیستم، خداوند عالمیان تو را به بیچارگى من خواهد بخشید. دیگر اى گربه! اگر تو راست میگویى و از قیامت خبر دارى چرا دست از ظلم بر نمی‌دارى؟ و آنچه در باب قیامت به من گفتى من معتقدم و خواهم اعتقاد بدان داشت، لیکن تو دست از آزار مردم بردار! گربه گفت: اى موش گوش بدار! و ظن بد درباره‌ى من مبر که من ظالم نیستم بلکه تو خود ظالمى، در این ساعت تو را و ظالمى تو را بر تو معلوم می‌نمایم.