Инчунин шунидаам ки дар замони ҳазрати расӯли аллоҳи шахсе ба хизмати он ҳазрат омад ва гуфт ё расӯли аллоҳ гуноҳӣ кардаам агар тавба кунам худои таъолии маро май омрзд ? ҳазрат фармуд : балӣ , чаро ки худованди оламёни саттор алъиўбасту ғаффори алзнўб . Он мард гуфт : ё расӯли аллоҳ мушкиласт ин гуноҳ ки аз ман содир шудаи худоӣ таъолӣ бубахшад . Ҳазрат фармуд : хӯн кардае ? . Гуфт : на ! фармуд , пас гуноҳи худро ба ман бигӯ ! . Он мард гуфт : ё расӯли аллоҳи ман мардӣ мебошам набош яъне кафан дуздӣ мек нам , аз он ҷумлаи рӯзии духтарӣ аз бузургони араби фӯт шуда буд донистам ки ӯро кафани хуш қумош хоҳанд кард , шаб рафтам ки кафан ӯро боз кунам шайтони маро фиреб дод ! ё расӯли аллоҳ ! ҳам кафан ӯро берун оварадам ва ҳам бо ӯ ҷамъ шудаму меҳри бакорат ӯро барадам ва дар ҳамон соъати садое ба гӯшам хӯрд ки « эй фосиқи фоҷири ман пок будам марои палиди сохтӣ , худои таъолӣ ҷазоят бидиҳад ! » ҳазрат чун ин суханро аз он мард шунид гуфт : даври шӯ эй малъун ! он мард аз шаҳр берун шуд ва рӯй ба саҳрои ниҳод ва чиҳил рӯз ва чиҳил шаб мегирист ва мезоред ва мегуфт : худованд ! ҳамаи каси бадаргоҳи ту паноҳ меовараду расӯли ту маро аз даргоҳат ронаду баъд аз чиҳил шабонаи рӯзи Ҷабраили алайҳи ассалом ба он ҳазрат нозил шуд ва гуфт : худованди туро салом май расонад ва мефармоед : ки мо туро васила ӣ омурзиши маъсият осӣон кардаем , чаро ин мардро аз даргоҳи мо ноумед кардае ? ӯро дарёб ки тавба ӣ ӯ қабул шуд ! ва ҳам чунин ҳар кас ба қасди тавбаи рӯ ба даргоҳи мо наад албата гуноҳ ӯро май омрзим ! эй гурба ! ман тавба кунам то худои таъолӣ маро биёмурзад . Гурба гуфт : эй мӯш ! ҳарфӣ шунидае аммо дуруст ва тамом нашунидае ! мӯш гуфт , эй шаҳриёри баёни фармой то бишинаваму фарои гирам . Гурба гуфт :

اینچنین شنیده‌ام که در زمان حضرت رسول اللّه شخصى به خدمت آن حضرت آمد و گفت یا رسول اللّه گناهى کرده‌ام اگر توبه کنم خدای‌تعالى مرا می‌آمرزد؟ حضرت فرمود: بلى، چرا که خداوند عالمیان ستار العیوب است و غفار الذنوب. آن مرد گفت: یا رسول اللّه مشکل است این گناه که از من صادر شده خداى تعالى ببخشد. حضرت فرمود: خون کرده‌اى؟. گفت: نه! فرمود، پس گناه خود را به من بگو!. آن مرد گفت: یا رسول اللّه من مردى می‌باشم نباش یعنى کفن دزدى میک‌نم، از آن جمله روزى دخترى از بزرگان عرب فوت شده بود دانستم که او را کفن خوش قماش خواهند کرد، شب رفتم که کفن او را باز کنم شیطان مرا فریب داد! یا رسول اللّه! هم کفن او را بیرون آوردم و هم با او جمع شدم و مُهر بکارت او را بردم و در همان ساعت صدایى به گوشم خورد که« اى فاسق فاجر من پاک بودم مرا پلید ساختى، خدای‌تعالى جزایت بدهد! » حضرت چون این سخن را از آن مرد شنید گفت: دور شو اى ملعون! آن‌مرد از شهر بیرون شد و روى به صحرا نهاد و چهل روز و چهل شب می‌گریست و می‌زارید و می‌گفت: خداوند! همه کس بدرگاه تو پناه مى‌آورد و رسول تو مرا از درگاهت راند و بعد از چهل شبانه روز جبرئیل علیه السلام به آن حضرت نازل شد و گفت: خداوند تو را سلام می‌رساند و می‌فرماید: که ما تو را وسیله‌ى آمرزش‌ معصیت عاصیان کرده‌ایم، چرا این مرد را از درگاه ما ناامید کرده‌اى؟ او را دریاب که توبه‌ى او قبول شد! و هم چنین هر کس به قصد توبه رو به درگاه ما نهد البته گناه او را مى‌آمرزیم! اى گربه! من توبه کنم تا خدای‌تعالى مرا بیامرزد. گربه گفت: اى موش! حرفى شنیده‌اى اما درست و تمام نشنیده‌اى! موش گفت، اى شهریار بیان فرماى تا بشنوم و فرا گیرم. گربه گفت: