Обидӣ , дар кӯҳи Лубнони бади муқӣм

عابدی، در کوه لبنان بد مقیم

Дар бен ғорӣ , чу асҳоби алрқим

در بن غاری، چو اصحاب الرقیم

Рӯй дил , аз ғайр ҳақ бартофта

روی دل، از غیر حق برتافته

Ганҷи иззатро з азлат ёфта

گنج عزت را ز عزلت یافته

Рӯзҳо , май буд машғӯли сиём

روزها، می‌بود مشغول صیام

Қурси ноне , мераседаш вақти шом

قرص نانی، می‌رسیدش وقت شام

Нисфи он шомаши бадӣ , насафӣ сҳўр

نصف آن شامش بدی، نصفی سحور

Вази қаноат , дошт дар дили сад сарвар

وز قناعت، داشت در دل صد سرور

Бар ҳамин минвол , ҳолаш май гузашт

بر همین منوال، حالش می‌گذشت

Номадӣ зон кӯҳ , ҳаргизи сӯии дашт

نامدی زان کوه، هرگز سوی دشت

Аз қазо , як шаб наомад он рғиФ

از قضا، یک شب نیامد آن رغیف

Шуд зи ҷўъ , он порсои зору наҳиф

شد ز جوع، آن پارسا زار و نحیف

Кард мағрибро адо , вонгаҳи ъшоء

کرد مغرب را ادا، وآنگه عشاء

Дили пар аз васвос , дар фикри ъшоء

دل پر از وسواس، در فکر عشاء

Бас ки буд аз баҳри қӯташи изтироб

بس که بود از بهر قوتش اضطراب

На ибодат кард обид , шаб , на хоб

نه عبادت کرد عابد، شب، نه خواب

Субҳ чун шуд , зон мақоми дилпазир

صبح چون شد، زان مقام دلپذیر

Баҳр қӯтӣ омад он обид ба зер

بهر قوتی آمد آن عابد به زیر

Буд як қария , ба қурби он ҷабал

بود یک قریه، به قرب آن جبل

Аҳли он қария , ҳамаи габру дағал

اهل آن قریه، همه گبر و دغل

Обид омад бар дар габрии ситод

عابد آمد بر در گبری ستاد

Габр ӯро як ду нон ҷӯ бидод

گبر او را یک دو نان جو بداد

Бастади он нонроу шукр ӯ бигуфт

بستد آن نان را و شکر او بگفت

Вази вусӯли туъмааш , хотири шкФт

وز وصول طعمه‌اش، خاطر شکفت

Кард оҳанги мақоми худ далер

کرد آهنگ مقام خود دلیر

То кунад ифтор зон хбзи шъир

تا کند افطار زان خبز شعیر

Дар сарои габри бади гургин сегӣ

در سرای گبر بد گرگین سگی

Монда аз ҷўъ , устихонӣу раҳгӣ

مانده از جوع، استخوانی و رگی

Пеш ӯ ,гар хати пургории кашӣ

پیش او، گر خط پرگاری کشی

Шакл нон бинад , бимирад аз хушӣ

شکل نان بیند، بمیرد از خوشی

Бар забон гар бугзарад лафзи хабар

بر زبان گر بگذرد لفظ خبر

Хбзи пиндор , равад ҳушаши зи сар

خبز پندار، رود هوشش ز سر

Клб , дар дунболи обид бӯ гирифт

کلب، در دنبال عابد بو گرفت

Омадаш дунболу рахт ӯ гирифт

آمدش دنبال و رخت او گرفت

Зон ду нон , обиди яке пешаш фиканд

زان دو نان، عابد یکی پیشش فکند

Пас равон шуд , то наёбад зу газанд

پس روان شد، تا نیابد زو گزند

Саг бихӯрад он нон , ваз пай омадаш

سگ بخورد آن نان، وز پی آمدش

То магар , бор дигар озордш

تا مگر، بار دگر آزاردش

Обиди он нон дигар , додаш равон

عابد آن نان دگر، دادش روان

То ки аз озор ӯ ёбад амон

تا که از آزار او یابد امان

Клб хӯрд он нон ва аз дунболи мард

کلب خورد آن نان و از دنبال مرد

Шуд равон ва рӯй худ вопас накард

شد روان و روی خود واپس نکرد

Ҳамчуи соя , дар пай ӯ май давид

همچو سایه، در پی او می‌دوید

ЪФ ъФӣ мекард ва рахташ ме дарид

عف عفی می‌کرد و رختش می‌درید

Гуфт обид чун бидид он моҷаро :

گفت عابد چون بدید آن ماجرا:

Ман сегӣ чун ту надидам , бе ҳаё

من سگی چون تو ندیدم، بی‌حیا

Соҳибат , ғайри ду нони ҷӯи надод

صاحبت، غیر دو نان جو نداد

Ваон дунон , худ бстдӣ , эй каҷи ниҳод

وان دونان، خود بستدی، ای کج نهاد

Дигарам , аз пай давидан баҳр чист ?

دیگرم، از پی دویدن بهر چیست؟

Венаи ҳама , рахтам даридан баҳр чист ?

وین همه، رختم دریدن بهر چیست؟

Саг , ба нутқ омад ки : эй соҳиби камол

سگ، به نطق آمد که: ای صاحب کمال

Беҳаё , ман нестам , чашмат бимол

بی‌حیا، من نیستم، چشمت بمال

Ҳаст , аз вақте ки будам ман сағир

هست، از وقتی که بودم من صغیر

Масканам , вайронаи ин габри пер

مسکنم، ویرانهٔ این گبر پیر

Гӯсфандашро шабоне ме кунам

گوسفندش را شبانی می‌کنم

Хонаашро посбонӣ ме кунам

خانه‌اش را پاسبانی می‌کنم

Гоҳ гоҳе , ним нонам ме диҳад

گاه گاهی، نیم نانم می‌دهد

Гоҳ , муштӣ устихонам ме диҳад

گاه، مشتی استخوانم می‌دهد

Гоҳ , ғофил гардад аз атъоми ман

گاه، غافل گردد از اطعام من

Вази тағофул , талх гардад коми ман

وز تغافل، تلخ گردد کام من

Бугзарад бисёр , бар ман субҳу шом

بگذرد بسیار، بر من صبح و شام

Ло арӣ хбзои влои алқии алтъом

لا اری خبزا ولا القی الطعام

Ҳафтаи ҳафта , бугзарад кин нотавон

هفته هفته، بگذرد کاین ناتوان

Неи з нон ёбад нишон , неи зи устихон

نی ز نان یابد نشان، نی ز استخوان

Гоҳ ҳам бошад , ки пери пари мҳн

گاه هم باشد، که پیر پر محن

Нони наёбади баҳри худ , чаҳ ҷои ман

نان نیابد بهر خود، چه جای من

Чун ки бар даргоҳ ӯ парварда ам

چون که بر درگاه او پرورده‌ام

Рӯ ба даргоҳ дигар , новарда ам

رو به درگاه دگر، ناورده‌ام

Ҳаст корам , бар дар ин пери габр

هست کارم، بر در این پیر گبر

Гоҳи шукри неъмат ӯ , гоҳи сабр

گاه شکر نعمت او، گاه صبر

То қимори ишқ бо ӯ бохатм

تا قمار عشق با او باختم

Ҷуз дар ӯ , ман дарӣ нашнохтам

جز در او، من دری نشناختم

Гуҳ ба чӯбам мезанад , гуҳи сангҳо

گه به چوبم می‌زند، گه سنگها

Аз дар ӯ , ман наме гирдами ҷудо

از در او، من نمی‌گردم جدا

Чун ки номади як шабии нонет ба даст

چون که نامد یک شبی نانت به دست

Дар баннои сабр ту омад шикаст

در بنای صبر تو آمد شکست

Аз дар раззоқи рӯ бар тофтӣ

از در رزاق رو بر تافتی

Бар дар габрӣ равон бишитофтӣ

بر در گبری روان بشتافتی

Баҳри ноне , дӯстро бгзоштӣ

بهر نانی، دوست را بگذاشتی

Кардае бо душман ӯ оштӣ

کرده‌ای با دشمن او آشتی

Худ бидиҳ инсоф , эй мард гузин !

خود بده انصاف، ای مرد گزین!

Бе ҳаётар кист ? ман ё ту ? бибин

بی‌حیاتر کیست؟ من یا تو؟ ببین

Марди обид , зини сухан , мадҳуш шуд

مرد عابد، زین سخن، مدهوش شد

Дастро бар сар зад ва аз ҳуш шуд

دست را بر سر زد و از هوش شد

эй саги нафаси баҳоӣ , ёди гир !

ای سگ نفس بهائی، یاد گیر!

Ин қаноат , аз саги он габри пер

این نصیحت از سگِ آن گبرِ پیر: