Орифӣ аз мнъмӣ кард ин савол :

عارفی از منعمی کرد این سؤال:

К-эии туро дил дар паии молу манол

کای تو را دل در پی مال و منال

Саъии ту , аз баҳри дунёии ?данӣ

سعی تو، از بهر دنیای دنی

То чаҳ миқдораст ? эй марди ғанӣ !

تا چه مقدار است؟ ای مرد غنی!

Гуфт : берунаст аз ҳади шумор

گفت: بیرون است از حدّ و شمار

Кори ман инаст дар лайл ва наҳор

کار من این است در لیل و نهار

Орифаш гуфт : ин ки баҳраш дар такӣ

عارفش گفت: این که بهرش در تکی

Ҳосилат зон чист ? гуфто : андакӣ

حاصلت زان چیست؟ گفتا: اندکی

Ончӣ мақсӯдаст , эй равшани замир !

آنچه مقصود است، ای روشن ضمیر!

Брнёид зон , магари ъушри ъшир

برنیاید زان، مگر عشر عشیر

Гуфт ориф : он ки ҳастӣ рӯзу шаб

گفت عارف: آن که هستی روز و شب

Аз паии таҳсили он , дар тобу таб

از پی تحصیل آن، در تاب و تب

Шуғли онро қиблаи худ сохтӣ

شغل آن را قبلهٔ خود ساختی

Умри худро бар сари он бохтӣ

عمر خود را بر سر آن باختی

Ончӣ ӯ май хостӣ , восил нашуд

آنچه زو می‌خواستی، واصل نشد

Муддаои ту аз он , ҳосил нашуд

مدعای تو از آن، حاصل نشد

Дори уқбо , кони зи дунё бартар аст

دار عقبی، کان ز دنیا برتر است

Вази паии он , саъии хоҷа камтар аст

وز پی آن، سعی خواجه کمتر است

Чун шавад ҳосили туро чизе аз он ?

چون شود حاصل تو را چیزی از آن؟

Ман нагӯям , худ бигӯ , эй нуктаи дон !

من نگویم، خود بگو، ای نکته‌دان!