Навҷуоне аз хавоси подшоҳ

نوجوانی از خواص پادشاه

намешудӣ , бо ҳишмату тамкин , ба роҳ

می‌شدی، با حشمت و تمکین، به راه

Дили зи ғами холӣу сари пар аз ҳавас

دل ز غم خالی و سر پر از هوس

Ҷумлаи асбоби тнъми пеш ва пас

جمله اسباب تنعم پیش و پس

Бар яке обид , дар он саҳрои гузашт

بر یکی عابد، در آن صحرا گذشت

Ков алаф мехӯрд , он оҳӯии дашт

کاو علف می‌خورد، آن آهوی دشت

Ҳар замон , дар зикри ҳии лоямут

هر زمان، در ذکر حی لایموت

Шукри гӯйони каши муяссари гашти қӯт

شکر گویان کش میسر گشت قوت

Навҷавон сӯяш хиромед ва бигуфт :

نوجوان سویش خرامید و بگفت:

К-эй шуда бо ваҳшён дар қӯти ҷуфт !

کای شده با وحشیان در قوت جفت!

Сабз гашта , чун зумуррад , ранги ту

سبز گشته، چون زمرد، رنگ تو

Чунки ноед ҷузи алаф дар чанги ту

چونکه ناید جز علف در چنگ تو

Шуд танат чун анкабут , аз лоғарӣ

شد تنت چون عنکبوت، از لاغری

Чун гавазнон , чанд дар саҳрои чрӣ ?

چون گوزنان، چند در صحرا چری؟

Гар чу ман будӣ ту хдмтгори шоҳ

گر چو من بودی تو خدمتگار شاه

Дар алаф хӯрдан наме гаштии табоҳ

در علف خوردن نمی‌گشتی تباه

Пер гуфташ : к-эии ҷавони номдор

پیر گفتش: کای جوان نامدار

Кат буд аз хизмати шаҳи ифтихор

کت بود از خدمت شه افتخار

Гар чу ман , ту низ мехӯрдӣ алаф

گر چو من، تو نیز می‌خوردی علف

Кӣ шудӣ умрат дар ин хизмати талаф ?

کی شدی عمرت در این خدمت تلف؟