Нон ва ҳалво чист ? эй фарзонаи мард

نان و حلوا چیست؟ ای فرزانه مرد

Мансаби дунёст , гирди он магарад

منصب دنیاست، گرد آن مگرد

Гар бёлоиӣ аз ӯ дасту даҳон

گر بیالایی از او دست و دهان

Рӯй осоиш набинӣ дар ҷаҳон

روی آسایش نبینی در جهان

Мансаби дунё наме доне ки чист ?

منصب دنیا نمی‌دانی که چیست؟

Ман бигӯям бо ту , як соъат боист

من بگویم با تو، یک ساعت بایست

Онкии бандад аз раҳи ҳақи пои мард

آنکه بندد از ره حق پای مرد

Онкӣ созад кӯии ҳурмони ҷои мард

آنکه سازد کوی حرمان جای مرد

Онкии номаши моя бадномӣ аст

آنکه نامش مایهٔ بدنامی است

Онкии комаш , сар ба сар , нокомӣ аст

آنکه کامش، سر به سر، ناکامی است

Онкӣ ҳар соъат , ниҳон аз хосу ом

آنکه هر ساعت، نهان از خاص و عام

Косаи заҳрати фурӯи резад ба ком

کاسهٔ زهرت فرو ریزد به کام

Бар сари ин заҳри рӯзону шубон

بر سر این زهر روزان و شبان

Чанд хоҳӣ буд ларзону тапон ?

چند خواهی بود لرزان و تپان؟

Мансаби дунёст , эй некӯниҳод !

منصب دنیاست، ای نیکونهاد!

Онкӣ дода хирмани дайнат ба бод

آنکه داده خرمن دینت به باد

Мансаби дунёст , эй соҳиби фунун !

منصب دنیاست، ای صاحب فنون!

Онкӣ кардат ин чунин , хору забун

آنکه کردت این چنین، خوار و زبون

эй хуши он доно ки дунёро биҳишт

ای خوش آن دانا که دنیا را بهشت

Рафт ҳамчун шоҳи мардон дар биҳишт

رفت همچون شاه مردان در بهشت

Мавлавии маънавӣ дар маснавӣ

مولوی معنوی در مثنوی

Нукта Эй гуфтааст , ҳон то бишинавӣ :

نکته‌ای گفته است، هان تا بشنوی:

« тарки дунёи гир то султони шӯй

« ترک دنیا گیر تا سلطان شوی

Варнагар чархии ту , саргардони шӯй

ورنه گر چرخی تو، سرگردان شوی

Заҳр дорад дар дарун , дунё чу мор

زهر دارد در درون، دنیا چو مار

Гарчи дорад дар бурун , нақш ва нигор

گرچه دارد در برون، نقش و نگار

Заҳри ин мори мунаққаш , қотил аст

زهر این مار منقش، قاتل است

Май гурезад зу ҳар он кас оқиласт »

می‌گریزد زو هر آن کس عاقل است»

Зини сабаб , фармуд шоҳи авлиё

زین سبب، فرمود شاه اولیا

Он гузин авлиёу анбиё :

آن گزین اولیا و انبیا:

Ҳуби алднё , раъси кули хаттӣа

حب الدنیا، رأس کل خطیة

Ва тарки алднёи раъси кули ибода

و ترک الدنیا رأس کل عبادة