Бо дафу не , дӯши он марди араб

با دف و نی، دوش آن مرد عرب

Ваа ! чаҳ хуш мегуфт , аз рӯй тараб :

وه! چه خوش می‌گفت، از روی طرب:

أиҳои алқўми алзии фии алмдрсаҳ

أَیُّهَا الْقَوْمُ الَّذی فِی‌ الْمَدْرِسَه

Кули мо ҳслтмўаҳи васваса

کُلُّ ما حَصَّلْتُموهُ وَسْوَسَه

Фкркми ани кони фии ғайри алҳбиб

فِکْرُکُم اِنْ کانَ فی غَیْرِ الْحَبیب

Мо лаками фии алншоаҳи алохриٰи насиб

ما لَکُم فِی‌ النَّشْاَةِ الْاُخْریٰ نَصیب

Фоғслўо ё қавми ани лавҳи алФؤод

فَاغْسِلوا یا قَوْمِ عَن لَوْحِ الْفُؤاد

Кули илми лӣси инҷии фии алмъод

کُلَّ عِلْمٍ لَیْسَ یُنْجی فِی‌ الْمَعاد

Соқио ! як ҷуръа аз рӯй карам

ساقیا! یک جرعه از روی کرم

Бар баҳои рез , аз ҷоми қадам

بر بهائی ریز، از جام قدم

То кунад шқ , пардаи пиндор ро

تا کند شَقّْ، پردهٔ پندار را

Ҳам ба чашм ёр бинад ёр ро

هم به چشم یار بیند یار را